PDA

Volledige versie bekijken : non violence


Bigbear
19 januari 2011, 23:18
Een gratis online collegeserie over geweldloosheid door Michael Nagler, prof aan Berkeley, oa auteur van boeken over geweldloosheid:
http://webcast.berkeley.edu/course_details.php?seriesid=1906978360 (http://webcast.berkeley.edu/course_details.php?seriesid=1906978360)
ook op youtube te vinden:
http://www.youtube.com/view_play_list?p=D9592FA7CAC67331&search_query=pacs+164a (http://www.youtube.com/view_play_list?p=D9592FA7CAC67331&search_query=pacs+164a)

ik leer veel van deze man.

Liefs, Henk

Rennie
19 januari 2011, 23:42
Een gratis online collegeserie over geweldloosheid door Michael Nagler, prof aan Berkeley, oa auteur van boeken over geweldloosheid:
http://webcast.berkeley.edu/course_details.php?seriesid=1906978360 (http://webcast.berkeley.edu/course_details.php?seriesid=1906978360)
ook op youtube te vinden:
http://www.youtube.com/view_play_list?p=D9592FA7CAC67331&search_query=pacs+164a (http://www.youtube.com/view_play_list?p=D9592FA7CAC67331&search_query=pacs+164a)

ik leer veel van deze man.

Liefs, Henk

Vanwaar je interesse in geweldloosheid BB ?

Bigbear
20 januari 2011, 01:21
drie jaar geleden ben ik in aanraking gekomen met geweldloze communicatie. De term geweldloos is een beetje slecht gekozen, men noemt het nu steeds vaker verbindende communicatie. Voor mij is die manier van communiceren de natuurlijke manier die we vanaf jongs af aan snel wordt afgeleerd. Daarom is het nu ook weer heel lastig om weer "aan te leren" (of het aangeleerde weer af te leren).

Geweldloosheid gaat er van uit dat verbinding maken/houden het belangrijkste is en ik kan me daar helemaal in vinden. Tevens gaat het uit van de kracht van authenticiteit en niet van dreiging (staffen/belonen) of uitwisseling (ruilhandel).

Waar ik ook helemaal achter sta is dat wat wordt gevoed met negativiteit, nooit een positief resultaat op zal leveren. In termen van geweldigdadigheid zullen "vechten voor de vrede" dus nooit werken. En ik zie dat in het dagelijkse leven op allerlei manieren terug. Het maakt mij dus steeds meer bewust waar het voor mij om gaat in het leven.

Liefs, Henk

Danique
20 januari 2011, 09:37
Ik ga het op You Tube zeker bekijken.
Dankjewel voor het plaatsen Bigbear.
Vanaf dat jij het hebt over ?geweldloze communicatie? (waarbij gezegd dat ik verbindende communicatie inderdaad veel beter vind klinken!) heeft het mijn interesse..

FlOwErS

Rennie
20 januari 2011, 10:27
Vanwege de uitwerking van dualiteit heb ik het niet bepaald op het nadrukkelijk ophouden bij een specifieke pool van de tegenstellingen. Vanwege het streven naar evenwicht zal de realiteit van de tegenpool zich op een gegeven moment laten gevoelen. In het kader van geweldloosheid zal ergens in het verhaal ook geweld opduiken.

In het verbinden kan ik me al beter vinden idd. Omdat we als identiteiten ook in woorden verscholen zitten gaat er doorgaans een zekere dreiging van uit, die met lichaamstaal (lachend gezicht en op fora smileys) wel kan worden geneutraliseerd.
Een oplossing die voor de hand ligt is bewust te worden van het geweld dat we in woord en gebaar uitzenden.

Het nadeel van een niet natuurlijke werkzaamheid (het ligt bijvoorbeeld niet in je aard) is dat dit verbinding maken en houden, in ook nog eens een positief aandachtsveld, behoorlijk energievretend kan zijn. Bij het laten zien en ervaren dat negativiteit geen positief resultaat oplevert kan de nadruk komen te liggen op het verkrijgen van het beste resultaat.

In mijn opvatting van EENHEID is het duale alternatief voor de eliminatie van geweld een grondige herziening van het idee wat je denkt te zijn. Wanneer in de verbinding geen noodzaak tot instandhouding van een zelf wordt meegezonden of door afwezigheid geen kwetsbaarheid kan worden ontvangen is alles wat hier als probleem wordt aangezien uit de wereld.

Bigbear
20 januari 2011, 12:32
Renoir,

ik denk dat we we hier hetzelfde over denken. Verbinding is niet mogelijk als het ikje er nog tussen zit. Als ik naar iemand luister en ik ben in gedachten met mijn eigen stukje bezig, ben ik niet aan het luisteren en ben ik dus niet verbonden. Er kan pas eenheid zijn als dat stuk volledig is doorzien.

Geweldloosheid is voor mij dus ook niet de afwezigheid van geweld, maar een staat van zijn. Het is je gewelddadigheid op een andere manier gebruiken. Het is dus niet proberen om niet meer te oordelen, maar je oordeel te gebruiken om er achter te komen waar die oordelen vandaan komen en wat dat werkelijk met mij doet. Zo ook zie ik dat als andere mensen oordelen, dat dat niet negatief of positief is. Een oordeel is volgens de geweldloze communicatie een gebrekkige uitdrukking van een onvervulde behoefte. En meer is het niet ben ik achter gekomen.

Vanuit die staat van zijn lukt het mij veel beter om heel anders tegen mensen en situaties aan te kijken. Het is dus meer iets van iets "laten" dan iets "aan te leren".

Marshall Rosenberg heeft een workshop op youtube staan, die heel goed te volgen is:

http://www.youtube.com/watch?v=M-129JLTjkQ&feature=related

Liefs, Henk

Rennie
20 januari 2011, 19:55
Beertje, bij een staat van zijn heb ik geen gedachtenassociaties, terwijl er bij het woord geweldloosheid zich bijna automatisch ook het beeld met geweld opduikt ook al is het daar 'loos' van.

Beelden neigen tot manifesteren zoals dat bij affirmaties tot uitdrukking komt. Dus wanneer geweldloosheid geen associatie heeft met geweld maar een staat van zijn betekend vind ik het woord ongelukkig verkozen.

Op dezelfde wijze is namelijk ook de vredewens verbonden met oorlog en ligt oorlog al op de loer terwijl de inspanningen nog gericht zijn op het verkrijgen van vrede. Vredesbewegingen lijken niet zelden bereid de vrede met geweld te willen bewaren.

Het lijkt mierenneuken maar het ligt ook overigens, wat mij betreft althans, net een ietsjepietsje genuanceerder. Het er niet tussen zitten kan betekenen er helemaal niet zijn of je er voor de timebeing even tussenuit filteren. De laatste is inspanning en je ziet ook dat er aan jouw 'zijn' voorwaarden gesteld worden.

De 'je' moet namelijk van alles om de kans te laten slagen, namelijk luisteren, niet in gedachten met een eigen stukje bezig zijn, proberen niet te oordelen en dergelijken. Degene die weet wat die is, is pure aanwezigheid, helderheid en bewustzijn, en hoeft helemaal geen enkele inspanning te doen.

Je hebt op de manier die je voorstaat ervaring en kennis nodig en zegt er ook achter te hebben moeten komen dat een oordeel een gebrekkige uitdrukking is van een onvervulde behoefte. Je moet misschien veel workshops volgen om je kennis op dit specifieke terrein te vergroten. En dan zijn er nog de vele andere terreinen waarop je je misschien ook graag nog zou willen ontwikkelen.

Tegenover dat alles staat dat je kunt te weten komen wat je bent, door weg te strepen wat je niet bent, niets meer in stand behoeft te houden of hoeft te verdedigen om vervolgens in een staat terecht te komen waarin je onder alle omstandigheden alleen het heldere licht bent dat moeiteloos alles doorschijnt.

Bigbear
20 januari 2011, 21:08
Renoir,

Als ik echt naar iemand luister vind er geen inspanning plaats om dingen eruit te filteren, mijzelf opzij te zetten, niet met mijn eigen gedachten bezig zijn. Nee juist niets van dit alles. Voor mij is het op dat moment volledig aanwezig of attent zijn (ik weet het niet anders te omschrijven met woorden).

Met het volledig aanwezig zijn, merk ik dat verbonden ben met die persoon.

Ik hoef geen enkele workshop te volgen om mijn kennisterrein te vergroten, want ik ben niet bezig om een doel te bereiken. Ik leer van mijn ervaringen en doordat ik nu anders leer te communiceren, merk ik daar onmiddelijk andere reacties op. Als ik hierin verander, verandert de wereld onmiddelijk met mij mee. En voor mij is dat waar het om gaat in het leven. Ik ben de regiseur van mijn eigen toneelstuk en ik kan er naar kijken zoals ik wens. Voor mij is het wonderbaarlijk en prachtig om zo te zien. Ik geniet daarvan.

Hoe jij het beleeft zijn jouw ervaringen.

Liefs, Henk

Rennie
21 januari 2011, 00:55
Beer we zijn het eens dat geweldloosheid, zoals in jouw betekenis is bedoeld, een zo groot mogelijke draagvlak moet krijgen. Alleen constateer ik een verschil over de wijze waarop dat het beste gestalte zou kunnen krijgen. Daarbij berijd ik mijn stokpaardje te weten de Advaita en zal dat, zolang ik deze zie als de meest effectieve, dan ook steeds blijven doen.

Niettemin ligt het met deze bedenkingen allesbehalve in mijn bedoeling afbreuk te doen aan het waardevolle streven van je werk en hoopte ik juist met mijn bemerkingen een bijdrage te leveren. Ze zijn dan wel niet op jou van toepassing maar mogelijk hebben anderen met dezelfde belangstelling er iets aan.

Het is zoals ik het nu lees in ieder geval een leerzaam proces voor je waar je staande in de regie veel van geniet en wie ben ik om je het plezier daarover te misgunnen.

Bigbear
21 januari 2011, 08:48
Renoir,

Voor jou is Advaita waardoor je tot dit inzicht bent gekomen. Voor mij is dat pad anders gelopen. Ik heb geen oordeel over welk pad beter is of effectiever. Het gaat mij om wat het uiteindelijk heeft bracht.

Het streven naar geweldloosheid heeft dezelfde valkuil als het streven naar non-dualiteit. Het gaat erom de volledige verantwoordelijkheid te nemen over je leven en niet die verantwoordelijkheid te ontkennen. In jouw woorden het heldere licht zijn dat alles doorschijnt.

Wat ik nog even duidelijk wil maken is dat ik nergens naar streef. Ik hoef niets meer te bereiken. Het doel van het leven is voor mij om te leven. Dit betekent niet dat ik niets mee doe, maar juist heel veel doe door te leren van wat er op mijn pad komt. Als ik stop met leren, stopt het leven. Elk moment is anders en het leven is nooit hetzelfde. Geen enkel moment is hetzelfde. Dus valt er ook niets te vergelijken, het zijn altijd appels en peren.

Liefs, Henk

Rennie
21 januari 2011, 11:46
Renoir,

Voor jou is Advaita waardoor je tot dit inzicht bent gekomen. Voor mij is dat pad anders gelopen. Ik heb geen oordeel over welk pad beter is of effectiever. Het gaat mij om wat het uiteindelijk heeft bracht.

Het streven naar geweldloosheid heeft dezelfde valkuil als het streven naar non-dualiteit. Het gaat erom de volledige verantwoordelijkheid te nemen over je leven en niet die verantwoordelijkheid te ontkennen. In jouw woorden het heldere licht zijn dat alles doorschijnt.

Wat ik nog even duidelijk wil maken is dat ik nergens naar streef. Ik hoef niets meer te bereiken. Het doel van het leven is voor mij om te leven. Dit betekent niet dat ik niets mee doe, maar juist heel veel doe door te leren van wat er op mijn pad komt. Als ik stop met leren, stopt het leven. Elk moment is anders en het leven is nooit hetzelfde. Geen enkel moment is hetzelfde. Dus valt er ook niets te vergelijken, het zijn altijd appels en peren.

Liefs, Henk

Beertje advaita is geen pad dat je kunt lopen, een aanhanger ervan gaat tot op de bodem met z'n waarheidsvinding en door zijn ongeloof blijft geen enkele veronderstelling overeind. Waar die een aanname vermoed gaat ie in de twijfelstand tot er geen enkele verklaring meer is.

Hij staat dan ook met lege handen en is niet werkelijk in staat om je te voeden met een plezierig aandoende instemming over je ervaringen. Het lijkt daarom een saaie onaantrekkelijke niet levendige aandoening, maar dat is allesbehalve de realiteit.

Het effect is dat 'hij' blanco gaat spiegelen waardoor je in hem altijd jezelf krijgt te zien en je dus ook ongerechtigheden zoals gewelddadige communicatie onder ogen komt. Ik zie dat de communicatie er door jouw toedoen, het er tussenuit blijven, er hetzelfde uitziet, dus is het verschil methode versus essentie.

Met het effect is ook het effectieve benoemd dat er geen inspanning meer benodigd is om adequaat situaties te doorzien al zeg je je in jouw geval eveneens niet (meer !) in te spannen (let wel voor dat specifieke terrein).

Wanneer eenieder weet wat ie is ziet het er aan de gever en de ontvangers kant precies hetzelfde uit zodat nergens een discrepantie ontstaat waardoor geweld, noch de noodzaak tot behagen, zich doet gevoelen.