Zelfkennisforum  

Ga terug   Zelfkennisforum > Advaita Vedanta > Je kunt hier een (advaita georienteerd) onderwerp starten

Je kunt hier een (advaita georienteerd) onderwerp starten Je onderhoud dit draadje vervolgens zelf.

Reageren
 
Discussietools Zoek in deze discussie Weergave
Oud 10 september 2014, 21:49   #1
Renoir
Forumbaas
 
Renoir's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 maart 2010
Berichten: 1.654
Standaard Emeth hebreeuws voor Waarheid.

Citaat:
Mijn mooiste ervaring vandaag was mijn moeder die steeds verwarder raakt (77) en voor de meesten als heel lastig en zwaar gezien wordt, in de ogen te kijken en het Zelf te zien?. Alle verlangens, oude behoefte aan spijtbetuigingen, vergiffenis, begrip, persoonscontact, was in dat moment vervlogen en ik heb breed geglimlacht om de vreugde van het herkennen.

Ik meende vroeger dat vergeven bevrijdt, maar dit was nog mooier, er was werkelijk helemaal niets om haar te vergeven...
Citaat:
Wat 'waar' is in de zin van dat wat zelfonderzoek kan tonen, heeft niets te maken met andere mensen, maar hoe jouw reactie op die andere mensen iets van jouw waarnemen kan tonen.
Citaat:
Genot dat aan geen voorwaarden is gebonden herkent inderdaad de schoonheid in alles.
Juist omdat het niet meer meet in dualteit, hoeft niet eerst iets anders als "verwerpelijk" aangeduid te worden, eer genot kan verschijnen.
Citaat:
Elke voorwaarde (voor communicatie of wat dan ook) is het onterechte weren van de eigen schepping.
Elke eis en elke voorwaarde werkelijk bij de ander leggen, dat is voorbij gaan aan het gegeven dat je de schepper van je ervaring bent.

In die zin is het zelfs prachtig dat alle frustraties naar boven kunnen komen en zichtbaar kan worden welke eisen en voorwaarder er dan liggen.
Die kunnen dan inderdaad onderzocht worden op hun herkomst.

"Al het gereflecteerde is Waarheid" en "De Waarheid van het reflecteren".

Het eerste is waar het onderzoek nog speelt, waar de ervaarder nog wil weten hoe zijn ervaring tot stand kwam, eventueel vanuit een verlangen deze te veranderen, (angst, verzet) maar ook vanuit de vage herkenning van de scheppingskracht die in elke verschijning aanwezig is.(het ZIJ? dat zichzelf niet anders dan k?n zoeken)
Het tweede, wanneer gezien, ontdoet elke schijn-voorwaarde en schijnafstand van hechting.

Die twee zijn voor mij zichtbaar als een puls die kan versnellen tot een toon. (De vol-ledigheid die daar is)
De bedachte ervaarder die zich gaat herkennen in elke ervaring, herkent uiteindelijk wat het spiegelen is, zodat elke reflectie onhelsd wordt, zonder de ervaring van keuze of voorwaarde.

Emeth september 2002.
...
Renoir is offline   Met citaat reageren
Oud 10 september 2014, 22:03   #2
Ulla
Titularis
 
Ulla's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 30 januari 2011
Berichten: 5.984
Standaard

Citaat:
Mijn mooiste ervaring vandaag was mijn moeder die steeds verwarder raakt (77) en voor de meesten als heel lastig en zwaar gezien wordt, in de ogen te kijken en het Zelf te zien?. Alle verlangens, oude behoefte aan spijtbetuigingen, vergiffenis, begrip, persoonscontact, was in dat moment vervlogen en ik heb breed geglimlacht om de vreugde van het herkennen.

Ik meende vroeger dat vergeven bevrijdt, maar dit was nog mooier, er was werkelijk helemaal niets om haar te vergeven...
Toeval of niet. Vandaag een soortgelijke ervaring met mijn moeder, al is zij niet verward of zo. Ook dat vond ik schitterend, het Zelf gezien in ons contact vrij van mijn vroeger gebruikelijke frustraties oftewel deze in een ander licht kon bezien.

Wijziging aangebracht door Ulla op 10 september 2014 om 22:58.
Ulla is offline   Met citaat reageren
Oud 10 september 2014, 22:07   #3
Rennie
Singularis
 
Geregistreerd: 18 april 2010
Berichten: 9.992
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Ulla Bekijk bericht
Toeval of niet. Vandaag een soortgelijke ervaring met mijn moeder, al is zij niet verward of zo. Ook dat vond ik schitterend, het Zelf gezien in ons contact vrij van mijn vroeger gebruikelijke frustraties oftewel deze in een ander licht kon bezien.
Mooi h
Rennie is offline   Met citaat reageren
Oud 10 september 2014, 22:16   #4
Rennie
Singularis
 
Geregistreerd: 18 april 2010
Berichten: 9.992
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Ik heb me een hele tijd geleden op een Engelse site zo ongeloofelijk druk gemaakt om iemand die maar niet te raken leek...Een hoop uit de kast getrokken om hem wel te raken... en toen vond ik nog dat dat aardig gelukt was...alleen hij zag dat dan niet he? (Ik beleefde het dus als winnen\verliezen)

Wat mij raakte was dat hij mijn beeld van hoe het zat compleet onderuit trok (dus niet alleen wat de inhoud betrof, maar ook hoe hij uitwisselde, zo droog als schuurpapier..) en ik voelde hoeveel houvast ik in wezen had aan dat beeld en dat dus niet los durfde laten. Ik ben daar weggegaan, maar menigeen viel over die man heen met massa's tegelijk natuurlijk. Als de spiegel stil is, zie je jezelf.

Toch hielp wat ik mezelf liet zien via hem de bevrijding van mijn eigen voorwaarden, door ze zo helder in beeld te krijgen.
Daarom is overdracht in communicatie altijd okay, het zijn alleen de eisen en voorwaarden, de beelden en verwachtingen die de overdracht soms lijken te bedekken, maar overdracht is er altijd.

september 2002.
Misschien iets om op te reflecteren voor Mihaela?

Terwijl de laatste zin zinnig voor mij is om op te reflecteren.
Rennie is offline   Met citaat reageren
Oud 10 september 2014, 22:56   #5
Ulla
Titularis
 
Ulla's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 30 januari 2011
Berichten: 5.984
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Renoir Bekijk bericht
Mooi h??

Ulla is offline   Met citaat reageren
Oud 11 september 2014, 07:48   #6
Looro
Donataris
 
Looro's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 4 oktober 2011
Berichten: 2.212
Standaard

Diepe reflecties ... Een dank,
Looro
Looro is offline   Met citaat reageren
Oud 11 september 2014, 08:30   #7
Rennie
Singularis
 
Geregistreerd: 18 april 2010
Berichten: 9.992
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth

De vragen rond vrije wil, keuze en zin van het leven, komen vanuit de ?persoon?, vanuit bewustzijn dat zich beperkte tot waarneming vanuit ?dit ben ik? en al het andere is ?niet ik?. (?Wat me overkomt is toevallig?)
De vereenzelviging met de beperking van die persoon is niet ?zomaar of toevallig?, ons wordt aangeleerd hoe de wereld om ons heen op te vatten en deze opvatting veroorzaakt dus het zoeken. (De ervaring be?nvloedt de ervaarder en andersom)

Er zijn er die verlichting ervaren, er zijn er die hele andere vormen van waarnemen en beleven hebben omhelsd. In alle gevallen gaat het om een afgelegde beperking die in wezen gewoon een zaak was van loslaten van de oude opvatting. Vaak zelfs door uitputting van het denken, ?sloeg de verlichting toe??
Hier zit een belangrijke sleutel:

Het zoeken naar de zin vanuit de persoon, blijft ronddraaien in het denken, omdat dat denken aangevoerd wordt als DE manier om de ervaring te vertalen, maar het toelaten van een ruimere manier van waarnemen ?ziet? oorzaak en gevolg voorbij de grenzen van ?of het ??n of het ander?. Doorziet dualiteit.
Dit is geen persoons-keuze om daar te komen. Het wordt vanuit de persoon soms ?genade? genoemd, maar dat is omdat niet geweten kan worden wanneer deze bewustzijnsverruiming ?toeslaat?, maar gebeuren zal ze, omdat net zoals we geleerd hebben een persoon te zijn, we zullen leren geen persoon te zijn.

Er hoeft er maar 1 iets te ontdekken wat ?aanslaat? en geleidelijk aan zal door de spiegelende spiegels dit als een olievlek uitbreiden. (Maar natuurlijk eerst alles oproepen aan weerstand om het te beproeven op levensvatbaarheid)

D?t besef, dat we dus allen uiting zijn van hetzelfde en hoe deze uiting vorm krijgt onlosmakend zich verwerkt aan zichzelf, DAT is voor mij voorbij zingeving, het is Liefde.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Ik vind het prettig om voor mezelf te evalueren wat ik opmaak uit de draad ?ontwaken en macht?, mijn eerste post was er al een uiting van, maar ook het volgende wilde ik graag kwijt:

-De persoonlijke ervaring kan nooit iets absoluuts opleveren, omdat de waarneming gevormd wordt door de waarnemer en visa versa. Het een maakt het ander zichtbaar.

-Dit geldt voor al het waarnemen, door alle ?waarnemers?.

-Er hoeft dus niet gezocht te worden naar de beste manier van waarnemen\ervaren, het verzet kan wijken, omdat verzet alleen komt door de toekenning van zin of onzin, waar of nietwaar. (De onderscheiding meten en waarderen, terwijl het onderscheiden zelf meer dan genoeg is, door te zien wat het onderscheiden werkelijk terugspiegelt: (=het ongescheidene.) en dat gaan ervaren.

Het onverdeelde kan geen ervaring zijn, maar via verdeling en onderscheid ontstaat ver?gelijk?; het verschil laat zien wat het gelijke is dat zelf niet gezien kan worden.

Een rode bloem neemt in wezen alle kleuren in zich op, alleen geen rood en dat wordt dus teruggekaatst, waardoor de bloem rood lijkt.
Maar heel zuiver glas bijv. laat zich niet zien, omdat het niets terugkaatst alsof het dat niet wil hebben, het neemt alles op. Zo is ook de ultieme herkenning van het zelf in de ervaring dat wat de ervaring ont-doet. Het gelijke kan niet gezien worden. Daarom moet er teruggekaatst worden (schijnverdeling) om iets gewaar te worden.
Hoe meer herkend wordt van het zelf in de ervaring, hoe meer van die ervaring ongedaan gemaakt wordt, niet meer teruggekaatst lijkt. Zo verschuift het ervaren vanuit de persoon naar ervaren vanuit identificatie met een ander ?zelf?, dat verruimder bewustzijn benut, om nieuw ervaren te scheppen.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Iets absoluuts is in mijn beleving: ?onveranderlijke waarheid? en geen enkele waarneming is vrij van de beperking van het punt van waarnemen en geen punt van waarnemen beslaat alles. (Dus geen enkele waarneming is absoluut)

Wanneer je zegt: dat is een absolute ?statement?, dan zou je ?de lucht is blauw? ook als een absolute statement moeten zien, net zoals elke andere vaststelling, terwijl we in wezen nooit iets absoluuts waarnemen, omdat we ervaren via onderscheiding en ervaarder\ervaring zich aan elkaar verwerken.
De lucht is alleen blauw voor wezens die visueel de reflectie van wat lucht niet absorbeert (geleerd hebben te)herkennen als blauw en mijn waar-neming is alleen waar voor mij, omdat mijn "ervaren" me geleerd heeft het zo te herkennen...
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
?Het denken loslaten? heeft volgens mij inderdaad niets met een onafhankelijk uit te voeren daad van doen. (Zelfs wanneer het onderricht wordt) Het verdwijnt wanneer gezien wordt hoe zijn aannames rond dualiteit juist het lijden veroorzaken, maar dit inzicht is natuurlijk niet bedacht.

Wat er gebeurt bij de ?sprong? is in mijn ogen: het doorzien van de ervaring van het denken, het herkennen van de onverdeeldheid waarbinnen het denken het onderscheidend bewustzijn verankerde in de ervaring, om een ervaring van ervaren te hebben. Het denken dus als aanzet tot een specifiek soort gewaarworden\bewustzijn. Wanneer dit bewustzijn daarover verschijnt, doorziet het hoe de beperking ontstond, waardoor deze niet meer als absoluut ervaren wordt en er ruimte geschapen is voor ander ervaren.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Als je gaat zien dat er niets of niemand een belangrijkere plek in deze schepping heeft dan iemand anders en het schijn-meten daarvan het lijden veroorzaakte, dan stop je je eigen lijden, omdat je niet anders kunt dan gaan loslaten.
Dan is warmte en genegenheid niet meer een handje-klap gedoe (ik steun jou, jij steunt mij (tegen iets anders)), dan kun je op jezelf staan, maar open blijven voor ontvangen en geven. Je hoeft een ander niet meer te veroordelen, maar kunt kwetsbaar je eigen (voor)oordelen laten zien zonder verwijt. Dan zie dat je al helemaal bent om van te houden, omdat je het niet meer meet vanuit ?f jij ?f ik, maar jezelf in die ander (je ervaring) herkent.

mei 2002.
Diepe reflecties ...
Rennie is offline   Met citaat reageren
Oud 11 september 2014, 08:48   #8
Renoir
Forumbaas
 
Renoir's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 maart 2010
Berichten: 1.654
Standaard

Diepe reflecties ...

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Het lichaam (dat hier dus autonoom reageert op de prikkel van koud water) heeft zelf geen beleving van ?onwenselijk? in die zin, dat maakt de persoon (zijn lichaamsbeleving) ervan. Pijn wordt pas als onwenselijk gezien wanneer het herinnerd wordt, een baby huilt bij pijn, als een onbedachte reflex, de ervaring van een kind leert het wat pijn betekent, zodat het ook een abstracte beleving wordt. (Als verwachting en herinnering, met voor- of afkeur, zelfs een hechting aan pijn kan ontstaan.)

Ooit werden bep. indiaanse baby?s bij hun eerste huilen de mond en neus dichtgehouden, zodat ze zouden leren stil zijn om de stam nooit te kunnen verraden naar de sluipende vijand.
M.a.w.: het lichaam gebeurt en de lichaamsbeleving is daar een vertaling\opvatting van. (niet absoluut dus)
Dat het hart blijft kloppen wordt niet vanuit het lichaam als gewenst bedacht, als zijnde het tegenovergestelde van ?ongewenst?, het is voor de meesten geen zaak van keuze, het lichaam ?gebeurt?.
Het laat zich zelfs z? gebeuren dat elke onverwerkte gebeurtenis nog in het lichaam aanwezig is, het kan zichzelf niet ontkennen vanuit zichzelf.
Denken ontkent zichzelf, om er aan voorbij te kunnen gaan dat het is wat het onderzoekt, om een verschil te laten zijn tussen het ik en het ogenblik. Dit verschil maakt ?onwaarheid? een ervaring bijvoorbeeld.

Denken is een taal die het ervaren wil vastleggen en benoemen, terwijl het denken zelf ook een vorm van ervaren is.
Volgens mij kun je dit ?vastleggen en opvatten van de ervaring? zien gebeuren op verschillende manieren.

-Vanuit het lichaam. (reflexen en (voor de meesten) autonome functies)
-Vanuit de lichaamsbeleving (zintuigen en emotie, gut-feeling enz.)
-Vanuit het denken (meten en plaatsen van het gevonden onderscheid voorbij de fysieke beleving, ervaring van logica, tijd en dualiteit, scheppende gedachte)
-Vanuit de geest (Bewustzijn van het onverdeelde en van het onlosmakende verband tussen ervaring en ervaarder)

Nou zijn dit dus gewoon mijn ?plaatjes? van een orde, passend bij mijn ?waar?nemen en dus op zich ook maar een uiting van mijn ?staat van verdeling? , maar het illustreert in mijn ogen wel hoe je dus steeds verder naar achteren kunt bewegen en dan gaat zien dat je niet werkelijk als persoon bestaat, maar de ervaring kunt hebben van een persoonsbestaan. Een persoon die meestal onbewust schept vanuit alles wat er al is.
Waar je niet naar achteren kunt, zit een geloof, een denkovertuiging (vaak onbewust) die is gaan hechten (stagneren) aan een identificatie, aan een geloof in goed en kwaad, waar en onwaar en dus niet los kan laten vanwege angst om te verdwijnen, angst voor dood\leven.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Ik heb geen persoon als voorbeeld. Sowieso ben ik niet erg belezen. (ik verliet school al op mijn 17e)

Dat ?gedoe over de Liefde?, dat was ook ?en van mijn vragen ooit, waarom Liefde als de essentie en niet haat bijvoorbeeld? (Gewoon, als vraag). ?Ja, dat is gewoon zo?, deed ik het ook niet voor, maar ben er zelf wel uit.:

Iedereen weet het verschil tussen ?gesteund, erkend, begrepen worden? en ?afgewezen, miskend en onbegrepen worden?, het eerste voedt gevoelens van verbondenheid, herkenning en het tweede bevordert gevoelens van afscheiding. (Het eerste voelt geweldig en willen we herhalen en het tweede niet, tenzij er iets stagneert en verslaving aan pijn ontstond, maar zelfs dit is in wezen een poging om tot de eerste beleving te komen)
Meestal wordt het verlangen naar verbinding buiten het ?ik? geprojecteerd en de bevrediging hiervan verwacht en beoogd van een ?externe bron?. (Waardoor het zo?n gedoe wordt)
Liefde ben ik gaan zien als de herkenning van het ?zelf? in het ?al?, de kracht die verbinding herkent en naar hereniging beweegt.
Omdat in alles twee krachten en hun ?verschil? waar te nemen is, twee krachten die zich naar elkaar toe bewegen en zich zo aan elkaar verwerken, is voor mij de beweging naar hereniging in alles te zien en dus de essentie van het bestaan. (Liefde dus..)
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Zoals ik het ervaar is het aanduiden van orde ook juist wat de ervaring schept. Wat via het metende denken ervaren wordt, (via het geloof in dualisme, ?dit is goed, dat is fout?) beleeft keuze en dualiteit. Wat het denken ontdacht\doordacht heeft ziet weer een andere orde, maar al het orde vinden is in mijn beleving dus een reflectie van de ervaring zelf, die vervolgens weer verschijnt via de (hernieuwde) ervaarder en zo dus zichzelf schept.

Wat ik ermee zeg is dat een ?ontspanning? w.b. het orde-vinden helemaal op zijn plaats is, omdat het (alles) er al is en overgave geen daad is.
Alleen al de erkenning dat jij je besef van Zijn ontleent aan wat je ervaart, maar dat wat je ervaart je (vaak onbewuste) schepping is, zou een gevoel van ?moeten en wilskracht? kunnen verlichten. Een soort ontspanning in de focus bedoel ik. (Je schepping zich laten ontvouwen)

mei 2002
Renoir is offline   Met citaat reageren
Oud 11 september 2014, 09:01   #9
Renoir
Forumbaas
 
Renoir's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 maart 2010
Berichten: 1.654
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Onderscheidend bewustzijn is wat ervaring schept (ervaren door het vaststellen van verschil, tussen ik en niet-ik en tussen al het niet-ik onderling, zonder goed of slecht eraan te verbinden).
Je zou kunnen zeggen dat een dier zo ervaart, hij past geen moraal toe op de leeuw die hem najaagt, maar wil wel voorkomen opgevreten te worden.

Moraal, oordeel, goed en kwaad, zijn een geestelijk goed, een besef dat de ervaring er niet zomaar is, ?bewustzijn op onderscheidend bewustzijn? als het ware?
Dat verwordt eerst tot denken; een geestelijke beleving van de ervaring die tijdbesef omhelst. De ervaring wordt gemeten i.p.v. enkel beleefd, ?vergeestelijkt?.
Dit beweegt niet alleen binnen dualiteit, dit hant?ert dualiteit en beleeft een ?f\?f, inderdaad wordt de ?zonde?, de ?onwaarheid? hiermee geschapen. (Als iets waar kan zijn, moet iets anders onwaar zijn, als iets God is, moet iets anders niet-God zijn?.enz.)

Ook hierop komt bewustzijn.
Dan wordt het denken (=?vergeestelijkt? ervaren \ bewustzijn op ervaren) in ?f\?f, niet meer mogelijk, omdat de denker zichzelf IN zijn ervaring bewust wordt en de verbinding gaat doorzien. (maar dit levert vanuit het denken de "crisis van het niet bestaan" op)

Ik ben met Leegte eens dat dit niet een daad van Wil kan zijn, omdat de wil gegenereerd wordt door het denken dat keuzes gewaarwordt.
Het gebeurt door blootstelling aan de reflecties, ook d?t gebeurt door blootstelling aan eerdere reflecties, enz., er hoeft niets voor gedaan te worden, omdat vanzelf het punt ontstaat waarop het denken een crisis veroorzaakt. De wil gaat dan proberen er een passend plaatje van te maken, om het denken niet los te hoeven laten. Hoe meer verzet, hoe groter de crisis, omdat de waarheid van het moment (=bewustzijn van de ervaarder over zichzelf in de ervaring) niet meer het geloof in onwaarheid kan vasthouden, onwaarheid (als subjectieve beleving) die nodig was om het denken (en het eigen onafhankelijke bestaan) te ervaren.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
Waarnemer en het ervarene zijn in mijn ogen inderdaad identiek, maar elke ?bevinding? over de waarneming is enkel een factische beleving vanuit een ander punt op de ?lijn? waarop waarnemer zich in verhouding beweegt tot het waargenomene?

Als beeldspraak: Wanneer je Waarnemer en het Ervarene samen als 100 euro ziet, is dit bedrag te vormen vanuit ontelbare combinaties van 2 bedragen. 20 Euro ziet 80 Euro, 12,39 ziet 87,61?enz. Wat het ene ziet, is al bepaald door hoe hij zich verhoudt tot de ander om 100 Euro te kunnen zijn.

Bijv.: regen-mopperen is de 20-80 verhouding van de honderd en regen-genieten (ik noem maar wat): de 19-81 verhouding van de honderd...

Het eerste getal definieert het tweede, om een werkbare verhouding (onderscheiding) te krijgen van iets wat altijd gewoon honderd is. Wanneer je ziet dat het altijd gewoon honderd is, maakt de verhouding je niets meer uit, waardoor alles even werkbaar is.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Emeth
In mijn ogen heb je liefde en haat (kleine l) en heb je LIEFDE.
De eerste is een onlosmakende eenheid die binnen de ervaring van dualiteit schept, ze maken elkaar zichtbaar, net zoals hoog en laag e.d.
Maar de tweede, LIEFDE, is de kracht die hun schijn-afzonderlijkheid ontmaskert.

Dat het afgescheiden zijn Illusie is (waardoor het verlangen naar heelheid bedacht lijkt) wil nog niet zeggen dat er geen beleving van afscheiding is (?m te kunnen ervaren) die eeuwig blootgesteld is aan die verenigende kracht (LIEFDE) die de illusie niet kan ervaren.

Volgens mij kun je in die specifieke zin die jij benoemt niet ervaren dat je heel bent, omdat voor ervaren een splitsing nodig is, maar je kunt wel de ervaring van heelheid hebben. (De enige manier waarop onverdeeld bewustzijn zichzelf gewaar kan worden)

?Ik kan geen WEZENLIJKE voorkeur ontdekken voor Liefde?
Er is geen wijze mogelijk om geen LIEFDE te zijn, zonder de beweging naar de opheffing van (schijn)tegenstellingen, kan een ervaring niet ?ongedaan worden? om de LEEGTE te scheppen waar vanuit ?nieuw? ervaren kan worden, wat zich uit een aaneengeschakelde tijdservaring voor de meeste mensen.

?er valt namelijk niks te pogen,? is niet hetzelfde als ?een poging ervaren?.

Wat je in mijn ogen doet is een ?waarheid? (?de afgescheidenheid is illusie?) vergelijken met een beleving (?ik ben afgescheiden?) en dan elke beleving dus als ongeldig verklaren.. punt?.
Maar het gaat er in mijn ogen niet om, om tot absolute geldigheid of ongeldigheid te komen, of waar dan ook. Het draait voor mij om het inzien van het niet bestaan als persoon dat de ervaring van heelheid via de beleving van verdeling schept.
Overgave vraagt geen punt of zin, of betekenis, maar is bereid elke ervaring te omhelzen, die van Onderzoek, die van ?geleuter over de liefde?, elke?.
(Dat dit het lijden direct annuleert is een bonus.)

mei 2002
Mooi..
Renoir is offline   Met citaat reageren
Oud 11 september 2014, 09:13   #10
Renoir
Forumbaas
 
Renoir's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 28 maart 2010
Berichten: 1.654
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door emeth
geen enkele ervaring kan absolute waarheid uitdragen, omdat het andere ervaringen zou uitsluiten. (daarmee schep je ?niet waarheid?) alles zijn is niet mogelijk, omdat een ervaring altijd een punt van opvatting nodig heeft en dat punt dus zichzelf niet kan zien. Daarbij, als ik ?lles zou kunnen ervaren vanuit 1 punt van opvatten werden het allemaal dezelfde ervaringen. Het is juist de beweging tussen opvatter en opvatting die onderscheidende ervaringen van bewustzijn schept. (terwijl ze in wezen onverdeeld zijn)

niet aan het ervaren hechten is wat anders dan ?je ervaringen strontzat zijn?, dat is juist een sterke hechting (in de vorm van afkeur).
Wanneer je ziet dat het willen doorgronden ook maar een ervaring is, dat we niets anders kunnen dan de ervaring z?jn, is de voor de hand liggende overgave er niet per definitie ??n van fatalisme of depressie, maar ??n die kan gaan merken dat overgave aan de levensstroom, omdat die stroom je altijd al meeneemt, een andere ervaring schept dan verzet tegen de stroom.

Er is altijd iets aan te merken op de ?orde? die iemand aangeeft te hebben gevonden, maar er is geen ervaren mogelijk zonder het zoeken\vinden van orde. Al het ervaren is gebaseerd op het vinden van orde, een systeem, een rangschikking. Kijk er maar eens naar. Als je been onbewust beweegt terwijl je typt, is dat waarschijnlijk omdat je lichaam iets met de doorbloeding niet in orde bevond, of een geestelijke onrust zich ontlaadde via die beweging, alles volgt de orde van het niveau.
Wanneer een werkelijkheids-orde wordt gelooft, schept bewustzijn via dit geloof en deze verwachting zijn ervaringen daarmee. (wat je gelooft ervaar je)
wanneer je die orde dus ziet, (de orde van het scheppen) schep je op die manier. Je b?nt dus je ervaring hoe dan ook.

Neem daarbij dat er geen onafhankelijk ervaren bestaat, dat jij mij en ik jou be?nvloed en je kunt gaan zien dat er sprake is van een grotere orde dan de persoon waarneemt, dat er geen doener is om je druk over te gaan maken.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door emeth
wat zou er gebeuren als er niets was om iets op te vatten?
-er zou geen ervaren zijn.

Wat doet een ?opvatter?? (belever, meemaker, voeler, denker. Enz. Enz.)
-een opvatter meet zijn ervaring door deze te plaatsen in een verhouding met iets anders.
Dit gebeurt niet vanuit een vaste identificatie: Het lichaam vat op, je gevoel vat op, je intu?tie vat op, enz. Enz.
De gemene deler is ?onderscheid aanbrengen?.

Probeer eens of je iets kunt vinden waarbij geen opvatter bezig is.
Dat mijn ?rangorde-plaatsing? jouw opvalt kan trouwens ook alleen maar vanwege een plaatsing van mijn ?rangorde? aan iets anders waar jij mee komt, j?uw rangorde-plaatsing.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door emeth
ik geef aan dat opvatten niet door een vast punt gebeurt (het lichaam vat op, de voeler, de denker, enz. Enz.,) dus ook de ziener en de opvatter van deze orde zelf natuurlijk, ook zij zijn geen absoluut punt. (er bestaat geen absoluut punt van opvatten\weten\zien)

inzicht bestaat niet als ?niet ervaring?, ook inzicht heeft een inzicht-?er? nodig. Zien heeft een ziener nodig en is dus ook gesplitst. Dat de ziener neutraal blijft in vergelijking met andere opvatters zegt niets over onverdeeldheid, de ziener is net zo onlosmakend verbonden met zijn zien. De ziener ziet grotere verbanden en minder verdeeldheid, ziet dat ook hij niet bestaat en schept daardoor andere ervaringen.

Alles wat jij schrijft (of ik schrijf of wie dan ook) hanteert ?taal?, een van de grootste ordehanteerders an sich. Verder zijn jouw bevindingen net zo on-absoluut als de mijne (we waren het er toch over eens dat geen enkele ervaring absolute waarheid kon omhelzen?)

mijn vragen aan jou waren om te tonen dat er niets ?niet-ervaren? wordt, (dat ?lles ervaring is en alles opgevat wordt) alleen het punt van ervaren is niet stabiel, terwijl we wel geloven die ene opvatter te zijn.

Citaat:
maar jij weet niets zolang jij niet ziet dat weten deel uitmaakt van emeth en gezien wordt.
wie bestaat er om dat te zien? Wat valt er te weten? Nu spreek jij over een identificatie\beschouwingspunt alsof het absoluut is.

Citaat:
liefde met de hoofdletter l zie ik niet als ongedefinieerde absolute waarheid, maar als verschijnsel, met al haar definities.
dat had ik al begrepen, ik zeg nergens dat liefde ongedefinieerde absolute waarheid is, maar het enig absolute (verschijnsel) dat in al het ervaren is terug te vinden; n.l.: De kracht die ?identificatie? voorbij de (schijn)afscheiding mogelijk maakt, de kracht die ?het zelf herkennen in de ervaring? draagt, die de onverdeeldheid doet beseffen vanuit de verdeeldheid.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door emeth
ik wil het nog eens anders proberen:

De brei is in mijn ogen niet te eten, omdat we de brei zijn, er kan hooguit een beweging in de brei geschapen worden om zo een ?feel? te krijgen van de aard van de brei, communiceren met andere ?bewegingen? (door een beperking van brei-besef) om een andere ?feel? te krijgen, enz. Elke keer als je dan denkt een besef van brei te hebben, blijkt dat dit besef ook gewoon de brei is.
Alsof je een gat probeert te voelen door ?niet gat? te zoeken?

alles bestaat al, ?alles?.
Alles kan zichzelf niet ervaren\gewaarworden, zonder een splitsing, een nep ?niet-alles?, een nepgrens waarop iets terug kan kaatsten dat opgevat kan worden door wat het uitzond. Dat zijn in mijn ogen dus de waarnemer en zijn waarneming. (in alle vormen)

dit ?opvatten? (ervaren\beleven\gewaarworden) gebeurt door het opgevatte te ver-gelijken met eerdere opvattingen en het daarmee in verhouding te plaatsen (wederkerige verwerking van de opvatter aan de opvatting); zo wordt nieuwe orde geschapen die zelf weer ervaringen\werkelijkheid genereert, omdat bewustzijn deze orde volgt en daarmee schept. Dit opvatten is dus niet iets wat iemand ?doet?, het opvatten is onlosmakend met ?dat wat opgevat werd? verbonden.
Wanneer een andere orde gezien wordt, volgen andere ervaringen, daarom zijn alle ervaringen even geldig\ongeldig. Het zien van de orde gebeurt niet door een werkelijke identiteit die individueel stuurt, dit zien van de orde hoort gewoon bij de schepping van het bewustzijn,(verschijnt) de orde dient zich aan de ordeopvatter aan en andersom, ze verwerken zich aan elkaar, werken naar elkaar toe en scheppen zo nieuwe orde waar nieuwe ervaringen vorm door krijgen.

Bewustzijn van dit scheppende beginsel verschijnt als ?nieuw gevonden orde? binnen de opvatter van die specifieke ervaring, wat op zijn beurt weer andere ervaringen\werkelijkheid schept.
(de mens als zodanig is een collectief gebeuren)

in die zin bestaat er dus geen doener, opvatter, ziener, die werkelijkheid waarneemt, maar verschijnt de ?ervaring met zijn ervaarder en hun ?afstand? ? als 3-eenheid binnen bewustzijn.
Ook mijn opvatting hier, nu.

Het mensbewustzijn is geneigd zijn lichaam als een vaste begrenzing te zien en daar vanuit zijn waarneming op te vatten, maar het bewustzijn dat verschijnt binnen die begrenzing houdt zich gewoon aan de orde die bij die begrenzing hoort, wanneer dit zo opgevat wordt.
Daarom kon buddha ook de vogel worden en de boom, hij geloofde niet in die beperking.
Zijn ?verlichting? kwam niet door enkel deze ervaring (van ?alles kunnen zijn?), maar door het beleefde inzicht dat hij als individueel bewustzijn niet bestond. (omdat bewustzijn geen identiteit heeft)

overgave is in die zin niet iets wat nog moet gebeuren, alleen iets wat niet altijd bewust beleefd wordt.
-0-0-0-0-0-
Renoir is offline   Met citaat reageren
Reageren

Discussietools Zoek in deze discussie
Zoek in deze discussie:

Geavanceerd zoeken
Weergave

Colofon
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn in GMT (+ 1:00 uur), het is in deze tijdzone nu 04:02.


Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.11
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Cultural Forum | Study at Malaysian University