PDA

Volledige versie bekijken : God is alles


Nathan
23 mei 2010, 18:36
Niets is toevallig.
God is en valt je toe, hier en nu.
Hij klopt op je deur.
Op je eigen geest vertrouwen, is denken goed te kunnen doen en denken kwaad te kunnen doen.
Je overgeven aan Zijn geest is tevens de illusie inzien van jezelf, en van een wil, jouw wil.
Zijn wil, is jouw wil. Maar jouw wil is niet iets tegenover Zijn wil.
Je vertrouwt niet langer op jezelf maar op Hem, op Liefde zelf, hier en nu.
Je kunt jezelf niet leiden zonder in een valkuil te lopen van een eigen wil, van een eigen geest.
God is alles.
Hij is jou en jij bent hem, wanneer je jezelf ziet als een vergissing.

http://scepticsbook.com/wp-content/uploads/Cumulus_clouds_in_fair_weather.jpeg.jpg

Rennie
23 mei 2010, 19:30
Niets is toevallig.
God is en valt je toe, hier en nu.
Hij klopt op je deur.
Op je eigen geest vertrouwen, is denken goed te kunnen doen en denken kwaad te kunnen doen.
Je overgeven aan Zijn geest is tevens de illusie inzien van jezelf, en van een wil, jouw wil.
Zijn wil, is jouw wil. Maar jouw wil is niet iets tegenover Zijn wil.
Je vertrouwt niet langer op jezelf maar op Hem, op Liefde zelf, hier en nu.
Je kunt jezelf niet leiden zonder in een valkuil te lopen van een eigen wil, van een eigen geest.
God is alles.
Hij is jou en jij bent hem, wanneer je jezelf ziet als een vergissing.


Wat je hier schrijft is wel op alle fronten in tegenstelling met waar we, of althans ik in mijn schrijvens het recentelijk over heb gehad.
Vertrouwen heeft geen vaste inhoud, dus op je geest vertrouwen is overgeleverd zijn aan de willekeur er van.

God ben je zelf, althans ben je er een exponent van, daarom schrijft god je niets voor maar weet je intrinsiek wat god verlangd. Je hoeft hem helemaal niet zoals je nu doet buiten jezelf plaatsen.

Hij klopt op de deur ? Je overgeven aan zijn geest ?

Je hebt van god ogenschijnlijk een afgod gemaakt, een gouden kalf dat je kunt aanbidden, waarbij je weg kunt zwemelen in plaats van in de werkelijkheid staan.

Nathan
24 mei 2010, 07:14
dus op je geest vertrouwen is overgeleverd zijn aan de willekeur er van.Ik schrijf, ik doel niet op 'je' geest, beste.

God ben je zelf, althans ben je er een exponent van, daarom schrijft god je niets voor maar weet je intrinsiek wat god verlangd. Je hoeft hem helemaal niet zoals je nu doet buiten jezelf plaatsen.
Ruimte is evengoed buiten de stenen kruik als binnen de stenen kruik, hetzelfde.

Hij klopt op de deur ? Je overgeven aan zijn geest ?De stenen kruik, de illusie van afgescheidenheid brokkelt af.

Je hebt van god ogenschijnlijk een afgod gemaakt, een gouden kalf dat je kunt aanbidden, waarbij je weg kunt zwemelen in plaats van in de werkelijkheid staan.'God' is de ultieme werkelijkheid, Renoir.
Er is wel een plaats voor de stenen kruik in God maar het idee van twee is een illusie.
Je kunt niet beweren dat je God bent. De ruimte in de kruik is niet bezittelijk, tot bezit te maken. Dat komt enkel door de illusie.
Het 'ik' hier wordt door de kruik voorgesteld.

http://i6.photobucket.com/albums/y212/paverpol/Gujarat2007/20071114/20071114Harappan04Pottery03.jpg

Rennie
24 mei 2010, 08:18
Nathan om je te antwoorden ga ik maar wat dieper in op je eerste post.

Voor mij zit je met je 'op je geest vertrouwen, denken goed en kwaad te kunnen doen' teveel in je hoofd.

Kunnen ervaren schrijft deze dualiteit van onder andere goed en kwaad voor en de ontwerper van deze dualiteit kan niet anders dan deze hebben ingebracht. Alleen benoemt hij/zij/onzijdig het niet als goed en kwaad. Het is simpelweg datgene wat IS. Dat het in zijn bedoeling zou liggen dat de mens naast goed geen kwaad doet is dus een grove misvatting.

Zijn allesomvattendheid staat hem ook niet toe aan gebeden gehoor te geven en in te grijpen. Hij is overal in vertegenwoordigd, in zowel lief als stout, zuster Theresa en Hitler, hij kan zichzelf niet vermanen.

Er kan geen specifieke eenduidige uitdrukking hier op aarde van hem zijn. Er is dus geen wil van hem of iemand die hem/haar/onzijdig vertegenwoordigd en meent als spreekbuis te moeten of kunnen dienen voor zijn wil.

Vertrouwen hebben is niet zijn maar je eigen uitvinding. Als je er mee wilt werken is dat best, maar houdt er rekening mee dat ie wordt beschaamd.

De grootste belediging die je ten opzichte van hem kunt maken is jezelf een vergissing noemen.

Nathan
24 mei 2010, 09:04
Nathan om je te antwoorden ga ik maar wat dieper in op je eerste post.

Voor mij zit je met je 'op je geest vertrouwen, denken goed en kwaad te kunnen doen' teveel in je hoofd.
Dat bedoel ik er ook mee. Jammer dat je het anders opvatte.


Vertrouwen hebben is niet zijn maar je eigen uitvinding.
Voorbeeld. Ze zeggen wel eens je moet vertrouwen hebben in de geneeskracht van je lichaam maar je kunt natuurlijk ook steeds weer gaan peuteren met pillen en poeders. Zoiets.


De grootste belediging die je ten opzichte van hem kunt maken is jezelf een vergissing noemen.Denken dat er een andere wil bestaat naast die van God is een illusie. Er is geen sprake van keuze.

Rennie
24 mei 2010, 09:07
Ik schrijf, ik doel niet op 'je' geest, beste.

Ruimte is evengoed buiten de stenen kruik als binnen de stenen kruik, hetzelfde.
De stenen kruik, de illusie van afgescheidenheid brokkelt af.
'God' is de ultieme werkelijkheid, Renoir.
Er is wel een plaats voor de stenen kruik in God maar het idee van twee is een illusie.
Je kunt niet beweren dat je God bent. De ruimte in de kruik is niet bezittelijk, tot bezit te maken. Dat komt enkel door de illusie.
Het 'ik' hier wordt door de kruik voorgesteld.


Je tweede post geeft me aanleiding het volgende op te merken.

Je ontkomt niet aan het leven van je illusie. Je kunt de schade ervan beperken door niet continu achter je gedachten aan te hollen.

Je bent niet afgescheiden omdat je een exponent bent van dat Ene en wanneer je datgene wat je denkt dat je bent afgelegd hebt ben je dichter dan ooit bij dat Ene, bij het ervaren van onafgescheidenheid.

Je hebt vreemde metaforen voor simpele dingen. Het voorbeeld van de kruik maakt het er niet een eenvoudiger op als het ego bedoeld is.

Bij afbrokkelen van de illusie kan ik me voorstellen dat er een afbrokkeling kan zijn omtrent de illusie omtrent jouzelf, maar dat de illusie van afgescheidenheid afbrokkelt is in dat voorstellingsvermogen net even weer een brug te ver.

Je bent niet 'aangekomen' wanneer je alleen maar stelt dat 'God' de ultieme werkelijkheid is. Je ervaringen zijn dermate verankerd dat zo'n bewering ervaren wil worden. Nu maak je het tot een opvatting die door de herhaling je werkelijkheid MOET worden, maar geen andere optie heeft dan een LEER te zijn. Ziedaar de godsdienstbeleving.

In God heeft alles plaats ook de illusie. Omdat God alles is ben jij als entiteit daarin eveneens opgenomen, maar tevens omdat god alles is heeft hij geen uitgesproken hoedanigheid en kun jij eveneens god zijn.
Het heeft absoluut niets van doen met bezit, je bezit helemaal niks.

Nathan
24 mei 2010, 11:38
Je bent niet 'aangekomen' wanneer je alleen maar stelt dat 'God' de ultieme werkelijkheid is. Je ervaringen zijn dermate verankerd dat zo'n bewering ervaren wil worden. Nu maak je het tot een opvatting die door de herhaling je werkelijkheid MOET worden, maar geen andere optie heeft dan een LEER te zijn. Ziedaar de godsdienstbeleving.

Ik denk vaak helemaal niets.
Gedachten komen later.
Dus, wat ik schrijf ook.

Nathan
24 mei 2010, 11:45
God is alles.
Er is geen sprake van keuze.
Binnen je denken denk je van wel.
Als er sprake is van een keuze, dan is er ook sprake van afgescheidenheid: Ik en God.

God klopt op je deur.
Je denkt hem te kunnen openen of niet.
Je zult de deur vroeger of later openen, daarin bestaat geen keuze.
Je eigen wil zal alleen maar minder worden, hoe groot ie nu ook is of zelfs nog groeiende.

http://3.bp.blogspot.com/_mVxhJQEgtbE/SsjHlva6yDI/AAAAAAAAAPE/8ABn1BhuPho/s1600/foto-778650.jpg
* iPhone foto

Rob
31 juli 2010, 08:53
http://images.volkskrant.com/volkskra/upload/sigmund/cartoons/en/sigeng17.gif

http://images.volkskrant.com/volkskra/upload/sigmund/cartoons/en/sigeng17.gif

Rozenhart
31 juli 2010, 10:20
http://images.volkskrant.com/volkskra/upload/sigmund/cartoons/en/sigeng17.gif

http://images.volkskrant.com/volkskra/upload/sigmund/cartoons/en/sigeng17.gif
Hij is leuk, Rob.

Over sign gesproken, ik las dit vanmorgen:
Swastika nu 'universeel symbool van haat' (http://www.nrc.nl/buitenland/article2591478.ece/Swastika_nu_universeel_symbool_van_haat)

Terwijl het binnen o.a. het boeddhisme een heilig symbool is...

glans
31 juli 2010, 10:26
Vreemd UnSuRe...het oorspronkelijke symbool heeft de haken linksdraaiend en bij het symbool wat Hitler gebruikte draaien de haken toch naar rechts?
De gelijkenis is zeker groot...maar toch een groot verschil lijkt me zo...

Rozenhart
31 juli 2010, 12:55
Vreemd UnSuRe...het oorspronkelijke symbool heeft de haken linksdraaiend en bij het symbool wat Hitler gebruikte draaien de haken toch naar rechts?
De gelijkenis is zeker groot...maar toch een groot verschil lijkt me zo...Werkelijk?
Meer info: http://socyberty.com/history/ancient-symbols-the-swastika/

http://images.stanzapub.com/readers/2009/05/31/swastikaoverviewnew_1.png

glans
31 juli 2010, 23:15
Werkelijk?


dit had ik altijd zo begrepen...ik zie nu dat veel religies en culturen het swastiki-symbool hanteren, zowel links-en rechtsdraaiend.
Dit wist ik niet.

Ik heb me er nooit echt in verdiept hoor...ik vind het symbool eigenlijk wel agressief over komen...maar dat heeft waarschijnlijk alles met een gekeurde bril te maken.

Rozenhart
1 augustus 2010, 07:42
dit had ik altijd zo begrepen...ik zie nu dat veel religies en culturen het swastiki-symbool hanteren, zowel links-en rechtsdraaiend.
Dit wist ik niet.Ik wist het ook niet met zekerheid hoor.

Ik heb me er nooit echt in verdiept hoor...ik vind het symbool eigenlijk wel agressief over komen...maar dat heeft waarschijnlijk alles met een gekeurde bril te maken.Groot voorgesteld zo'n hakenkruis. Je wil niet tussen de mallemolen terechtkomen maar in de (draai)molen zitten is misschien een leuk ritje.

glans
1 augustus 2010, 09:33
Eigenlijk wel mooi wat je hier zegt.
Dit ENE symbool heeft voor mij twee betekenissen...net als zoveel andere dingen.

1. Schepping/Geluk
2. Vernietiging

Soms (over)heerst de ene kant...dan weer de andere...

Rozenhart
2 augustus 2010, 06:20
Eigenlijk wel mooi wat je hier zegt.
Dit ENE symbool heeft voor mij twee betekenissen...net als zoveel andere dingen.

1. Schepping/Geluk
2. Vernietiging

Soms (over)heerst de ene kant...dan weer de andere...
Binnen het hindoeisme heb je brahma als god van de schepping en shiva als god van de vernietiging. Ze werken niet tegen elkaar. De vernietiging maakt een nieuwe schepping mogelijk.
Mogelijk als voorbeeld: Je kapt een boom niet voor de lol maar om er een huis van te maken en of meubels.

glans
2 augustus 2010, 09:43
Schepping is voor mij: iets uit niets (tot leven brengen/een vorm geven)
Je zegt: God is alles...
God is zowel (totale)vernietiging (zwarte gaten) als ook schepping...vermoed ik voorzichtig...

Rozenhart
2 augustus 2010, 13:04
Schepping is voor mij: iets uit niets (tot leven brengen/een vorm geven)
Je zegt: God is alles...
God is zowel (totale)vernietiging (zwarte gaten) als ook schepping...vermoed ik voorzichtig...
Ja, wat verstaan we onder 'God'?

glans
3 augustus 2010, 09:49
Rozenhart, dit is een vraag waar ik me nu niet al te actief mee wil bezighouden en er toch iets over wil zeggen PoCcOlOcCo

Bestaat God?
Of is God(delijk) enkel een produkt van ons voorstellingsvermogen?

Zelf gebruik ik zelden tot nooit de term 'God'.
Ik sloot in het bericht eigenlijk alleen aan bij jouw woordgebruik.
Misschien heeft iedereen wel een heel eigen 'beeld' bij God en is het alleen te (her)kennen in persoonlijke ervaringen...UnKnOw
Voor mij is God meer een verzamelnaam waarbij ieder ander vrij is om ??n van de vele andere benamingen voor in te vullen.
Geen enkele betekenis/definitie zal ten diepste kunnen beschrijven wat God is...
Elke beschrijving is het meestal net niet/helemaal niet voor mij...

Wat versta jij onder God?

Rozenhart
3 augustus 2010, 17:09
Rozenhart, dit is een vraag waar ik me nu niet al te actief mee wil bezighouden en er toch iets over wil zeggen PoCcOlOcCo

Bestaat God?
Of is God(delijk) enkel een produkt van ons voorstellingsvermogen?

Zelf gebruik ik zelden tot nooit de term 'God'.
Ik sloot in het bericht eigenlijk alleen aan bij jouw woordgebruik.
Misschien heeft iedereen wel een heel eigen 'beeld' bij God en is het alleen te (her)kennen in persoonlijke ervaringen...UnKnOw
Voor mij is God meer een verzamelnaam waarbij ieder ander vrij is om ??n van de vele andere benamingen voor in te vullen.
Geen enkele betekenis/definitie zal ten diepste kunnen beschrijven wat God is...
Elke beschrijving is het meestal net niet/helemaal niet voor mij...

Wat versta jij onder God?
Bid jij wel eens?
Hoe wordt 'God' zichtbaar voor jou?

Hoe ik over God denk?
Zonder terug te kijken naar het begin van deze topic:
Alles is energie, dus ook goed en kwaad. Daarom is voor mij God niet deze logica.
Is het leven, de natuur dan God? Volgens mij ook niet, al kan God wel zichtbaar zijn of worden binnen de natuur.
Ben ik God? Dat ontken ik ook liever.
God is voor mij liefde, bewustzijn, waarheid, heiligheid, reinheid,... Dat wat het leven werkelijk zin geeft en werkelijk inspireert.

glans
4 augustus 2010, 11:15
Dank je wel voor je antwoord FlOwErS

Leven is een gebed (zonder einde en zonder begin GlAd)

'God' kan zich o.a. tonen in de open/vrije ruimte tussen alles wat leeft...de plek waar ontmoetingen plaatsvinden...
als Aanwezig(e)...ook als Afwezig(e)
God, wat mooi...God, wat een shitzooi.

(Rozenhart, hier laat ik het maar even bij...
Woorden zijn leeg...ik kan niet vertellen wat ik bedoel...het lastige bij het woord 'god' is dat er vaak vaste/dogmatische beelden bij omhoogploppen...brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr , het blokkeert en ik wil niemand voor het hoofd stoten of in het hart steken...uit respect)

Rozenhart
4 augustus 2010, 18:02
(Rozenhart, hier laat ik het maar even bij...
Woorden zijn leeg...ik kan niet vertellen wat ik bedoel...het lastige bij het woord 'god' is dat er vaak vaste/dogmatische beelden bij omhoogploppen...brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr , het blokkeert en ik wil niemand voor het hoofd stoten of in het hart steken...uit respect)Bang dan er moslims meelezen of 'ik' het niet aan kan?

glans
4 augustus 2010, 23:51
(nee, het feit dat ik blokkeer is geen reden om de 'oorzaak' bij anderen te neer leggen...)

OfFtOpIc

Rozenhart
5 augustus 2010, 06:43
(nee, het feit dat ik blokkeer is geen reden om de 'oorzaak' bij anderen te neer leggen...)



OfFtOpIc


Tja...

Nada
7 augustus 2010, 23:35
(nee, het feit dat ik blokkeer is geen reden om de 'oorzaak' bij anderen te neer leggen...)

OfFtOpIc

Nee, zeker niet. Wel leuk om de (ogenschijnlijke) oorzaak van de blokkade te onderzoeken. Wat kan ik (wij) doen om jou te helpen die helder te maken?

Daar waar de weg helder is, zijn er immers geen obstakels? Althans niet, die je niet zou kunnen ontwijken.

En je oppert het nu hier, dus ik wou er maar even op inhaken, nu.

Ik ben op dreef, zo je ziet. (zie al mijn bijdrages van hedenavond aan dit forum). Ik ben lekker uitgerust. Ik heb net twee weken vakantie gehad. Ik kan er weer helemaal tegen en ik ben er weer helemaal klaar voor. Waarvoor? Voor jou excuses, lees smoesjes, (mochten die komen), om het er vooral toch maar niet over te hebben.

Gaan we niet in mee natuurlijk....dat had je al begrepen....BiGeRgRiNKiSsKiSs

glans
9 augustus 2010, 12:45
Nada allereerst, echt heerlijk om je weer volop te lezen KiSs

En bij de rest van je bericht...oepsie...de stress geirt gelijk rond...kom erop terug...misschien...je bent een lieverd...
ja-knik-smiley...

glans
9 augustus 2010, 20:47
Zoals ik het zelf nu zie...
Is juist het ontwijken/vluchten een oude strategie die me vaak geholpen heeft en die me nu al lange tijd 'dwars' zit...
Ik bedoel ook, het werkt eerder tegen me.
Ik struikel (ga op mijn plaat) over zandkorreltjes...vaak zomaar opeens...het soms niet kunnen praten (letterlijk IRL) maakt me erg onzeker en versterkt terug trekkende bewegingen.
Schrijven is hierom altijd nog ietsjes makkelijker, vaak ook doodeng...SwEaTdRoP, maar ik wil dit niet opgeven...voelt als nog meer inleveren...

Grote bergen (zandkorrels) zie ik wel aankomen en daar kan ik omheen...of besluiten om stap voor stap te nemen...met vallen en opstaan vaak...

helderder kan ik het niet schrijven...tegelijkertijd weet ik niet eens of het kloppend is...of dat ik het hiermee kloppend voor mezelf maak...SwEaTdRoP

Nada
11 augustus 2010, 21:32
Zoals ik het zelf nu zie...
Is juist het ontwijken/vluchten een oude strategie die me vaak geholpen heeft en die me nu al lange tijd 'dwars' zit...

Je ziet het goed. Het enige woord dat je m.i. uit bovenstaande zin zou moeten verwijderen is het woord tijd. Dat wat je helpt, zit je tevens dwars en omgekeerd. Het lijkt alsof ze op verschillende momenten in de tijd plaatsvinden, maar het zijn lineaire begrippen. Ze bestaan gelijktijdig.

Zit ook het woord tijd in, maar alleen de tegenwoordige tijd. Nu. Ze kunnen niet los van elkaar gezien worden. Het gevoel (of de gedachte aan) iets helpends of iets dwars, zijn beiden van onschatbare waarde. Het ??n valt niet te prefereren boven het ander, sterker nog, zonder elkaar hebben ze zelfs geen bestaansrecht.

Nada
11 augustus 2010, 21:34
Zoals ik het zelf nu zie...
....helderder kan ik het niet schrijven...tegelijkertijd weet ik niet eens of het kloppend is...of dat ik het hiermee kloppend voor mezelf maak...SwEaTdRoP

Nogmaals lieve Glans, je ziet en schrijft het heel helder. Het enige dat alles kloppend maakt is de klop van het leven. Die heb jij nu gehoord. Wat kan er mooier zijn? KiSs

glans
18 augustus 2010, 09:23
Dank je wel voor je (ant)woorden nada FlOwErS

Gelijktijdigheid kan ik wel iets mee...
Wetende dat ik ook kan stapelen...en dit/en dat/en zus/en zo/en zo voort
dan verzand ik in alles...
of zak weg in drijfzand...

(slakjes komen ook vooruit/verder...GlAd)

Rennie
29 maart 2011, 09:03
Buiten die droom bestaan wij niet. In dit beeld is de Schepper zelf onderdeel van de schepping.
De Schepper schept eerst zichzelf uit pure wil, valt dan in slaap van deze vermoeiende aktiviteit en droomt de schepping vervolgens tot leven.
Wij bestaan in deze droom. We slapen erin, we worden wakker enz.
Uiteindelijk kunnen we zelfs uit de droom van de Schepper ontsnappen door de aard ervan te ontdekken.

De Schepper zelf zal uiteindelijk ontwaken en daarmee verdwijnt de Schepping.
De Schepper zal zich afvragen wat Hij zojuist heeft gedroomd. Het was een mooie droom.
Hij zal nu alles in het werk stellen om deze droom te realiseren.
Hij creeert nu een bewuste schepping waarin Hij zelf wakker blijft.

Op einde van deze eindeloze cirkel zal de Schepper zich afvragen waar Hij zelf vandaan komt en zal Hij zijn eigen oorsprong proberen te zoeken.
Diegenen die reeds in zijn droom kans hadden gezien te ontwaken zullen Hem de weg wijzen naar de Alles Overstijgende Werkelijkheid.
Zowel wij als de Schepper zullen daar uiteindelijk in oplossen.

In de oorspronkelijk bijbel schept God Adam en brengt hem in slaap.
Wij figureren in de droom van Adam.

De schepper kan zelf niet de slapende zijn omdat Bewustzijn, de schepper, God altijd tegenwoordig is. Het is een illusie dat we aan de droom zouden kunnen ontsnappen, we kunnen er niet uit zolang de slaper droomt. Wanneer de droom tot een einde komt betekend dat het einde van deze vermeende wereld. Het zou kunnen dat de dromer, die dichter bij de oorsprong staat, de werkelijkheid pas na de droom vorm gaat geven.

Dit nadat de betekenis hem is duidelijk geworden door de figuranten in zijn droom dat god op zoek moet zijn naar zichzelf, deze in de liefde zichzelf kan herkennen.

Over het verloop durf ik niet te speculeren, dat zoeken en oplossen kan er alleen zijn in de dualiteit en dat is een hulpmiddel voor ervaren en niet voor zijn.

glans
30 maart 2011, 19:41
Interessant.
Of wij figureren in de droom van Adam weet ik niet.
Wat bedoel je hier precies mee?
Waar is Eva dan? Doet zij niet mee?

(De betekenis van het woord/de naam Adam is: mens
Adam is afgeleid van het woord adama, wat aarde betekent. De stof/aarde waar volgens dit scheppingsverhaal de eerste mens uit gevormd is.
In een oude bijbelvertaling wordt Eva eerst 'manninne' genoemd, de vrouwelijke vorm van 'man'.
Later wordt zij Eva genoemd, zij die leven geeft.)

Rennie
31 maart 2011, 07:40
Interessant.
Of wij figureren in de droom van Adam weet ik niet.
Wat bedoel je hier precies mee?
Waar is Eva dan? Doet zij niet mee?

(De betekenis van het woord/de naam Adam is: mens
Adam is afgeleid van het woord adama, wat aarde betekent. De stof/aarde waar volgens dit scheppingsverhaal de eerste mens uit gevormd is.
In een oude bijbelvertaling wordt Eva eerst 'manninne' genoemd, de vrouwelijke vorm van 'man'.
Later wordt zij Eva genoemd, zij die leven geeft.)

Wij zijn dan de droombeelden aan Adam ontsproten.
Wat betreft Eva weet ik het niet Glans, ik heb het gelezen en me er verder niet in verdiept, daar het me toen om de symbolische betekenis er van te doen was.

glans
1 april 2011, 08:00
Binnen de symboliek is het m.i. dan 'de droom van adam en eva'.
Hiermee misschien direct de dualiteit betredend van alledag...'de droom van de ander(en) en van jezelf.'

Rennie
1 april 2011, 08:11
Binnen de symboliek is het m.i. dan 'de droom van adam en eva'.
Hiermee misschien direct de dualiteit betredend van alledag...'de droom van de ander en van jezelf.'

Als god de mens schiep zou daarmee het man/vrouw principe en daarmee het dualiteitsprobleem eveneens opgelost zijn. Het zou daarmee ook mogelijk kunnen zijn dat adam en eva zijn geschapen door de mens in de droom van deze mens.
Ik vraag me namelijk af of god dan wel de mens de dualiteit heeft ingebracht.

glans
1 april 2011, 08:12
kom ik straks op terug.
nu ga ik boodschappen doen voor 'mijn' moedertje...

Rennie
1 april 2011, 08:28
kom ik straks op terug.
nu ga ik boodschappen doen voor 'mijn' moedertje...

Ow ok, fijn dat je je moedertje nog hebt, alhoewel het kan soms ook een beproeving zijn.

Dat we geschapen zijn naar gods beeld en gelijkenis wil volgens mij zoveel zeggen dat we een afspiegeling zijn van zijn kunnen. Het allesomvattende Bewustzijn van god vinden we terug in het (klein)menselijke bewustzijn en het vermogen tot scheppen kennen we in de menselijke vorm ook.
Dus teruggeredeneerd is wat je ten diepste bent god en moet dus de menselijke liefde ook een goddelijke variant hebben. Ergens is ons verbond met god doorbroken, hebben we ons met onze goddelijke kenmerken boven god verheven gewaand en daarmee werd onze afscheiding een feit. Ik weet niet of ik er straks nog ben, maar dat zien we dan wel.

glans
2 april 2011, 09:29
Als god de mens schiep zou daarmee het man/vrouw principe en daarmee het dualiteitsprobleem eveneens opgelost zijn. Het zou daarmee ook mogelijk kunnen zijn dat adam en eva zijn geschapen door de mens in de droom van deze mens.
Ik vraag me namelijk af of god dan wel de mens de dualiteit heeft ingebracht.

Het scheppingsverhaal in de bijbel vind ik vooral een mooi verhaal. Dat je op veel manieren kunt lezen/verstaan.
Ik kan het niet letterlijk nemen.

In de lijn van het scheppingsverhaal denk ik niet dat de schepping na de zevende klaar was. In die zin leven wij als het ware op de achtste scheppingsdag en gaat het cre?ren nog steeds gewoon door. Door onze gedachten en handen. Maar zeker ook volgens een natuurlijke lijn, wat je evolutie zou kunnen noemen. Deze twee be?nvloeden elkaar wederkerig. Wat in gang is gezet, is niet te stoppen.

Het ene (non-dualiteit) kan m.i. niet zonder het andere. Eenheid in verscheidenheid dat kan wel, vermoed ik.
Het is de mens die dualiteit en non-dualiteit ervaart?god kan dit misschien alleen zichzelf ervaren door zijn/haar schepping????
De mogelijkheid dat adam en eva (evenals god?) geschapen zijn binnen de droom van mensen, vind ik een heel re?le optie.
God/Bewustzijn is ahw versnipperd (misschien wel bij de oerknal), de mensheid is maar een klein deel van deze grote versnippering.
We zijn een klein deel binnen het grote geheel wat je misschien zou kunnen duiden als: (goddelijk?) Leven.

Nou ja...en verder dan dit kom ik even niet...:-)

glans
2 april 2011, 09:39
Dat we geschapen zijn naar gods beeld en gelijkenis wil volgens mij zoveel zeggen dat we een afspiegeling zijn van zijn kunnen. Het allesomvattende Bewustzijn van god vinden we terug in het (klein)menselijke bewustzijn en het vermogen tot scheppen kennen we in de menselijke vorm ook.
Dus teruggeredeneerd is wat je ten diepste bent god en moet dus de menselijke liefde ook een goddelijke variant hebben. Ergens is ons verbond met god doorbroken, hebben we ons met onze goddelijke kenmerken boven god verheven gewaand en daarmee werd onze afscheiding een feit. Ik weet niet of ik er straks nog ben, maar dat zien we dan wel.

bij de vetgedrukte zin...een vette ja-knik-smiley
(wat mij betreft zonder het woord: moet ;-)
over de rest van dit bericht mijmer ik nog even FlOwErS
ik weet niet of het klopt...

(we zijn altijd ergens...nu ga ik een boek ophalen in het winkelcentrum, als ik terugkom hebben we een zonnetje in de tuin...en dan kom ik de hele dag niet meer uit een luie stoel...hahahaha...dat kan ik niet eens.)

ByE

Rennie
2 april 2011, 09:50
Het scheppingsverhaal in de bijbel vind ik vooral een mooi verhaal. Dat je op veel manieren kunt lezen/verstaan.
Ik kan het niet letterlijk nemen.

In de lijn van het scheppingsverhaal denk ik niet dat de schepping na de zevende klaar was. In die zin leven wij als het ware op de achtste scheppingsdag en gaat het cre?ren nog steeds gewoon door. Door onze gedachten en handen. Maar zeker ook volgens een natuurlijke lijn, wat je evolutie zou kunnen noemen. Deze twee be?nvloeden elkaar wederkerig. Wat in gang is gezet, is niet te stoppen.

Het ene (non-dualiteit) kan m.i. niet zonder het andere. Eenheid in verscheidenheid dat kan wel, vermoed ik.
Het is de mens die dualiteit en non-dualiteit ervaart?god kan dit misschien alleen zichzelf ervaren door zijn/haar schepping????
De mogelijkheid dat adam en eva (evenals god?) geschapen zijn binnen de droom van mensen, vind ik een heel re?le optie.
God/Bewustzijn is ahw versnipperd (misschien wel bij de oerknal), de mensheid is maar een klein deel van deze grote versnippering.

We zijn een klein deel binnen het grote geheel wat je misschien zou kunnen duiden als: (goddelijk?) Leven.

Nou ja...en verder dan dit kom ik even niet...:-)


Mooi.. GlAd

Rennie
2 april 2011, 09:55
bij de vetgedrukte zin...een vette ja-knik-smiley
(wat mij betreft zonder het woord: moet ;-)
over de rest van dit bericht mijmer ik nog even FlOwErS
ik weet niet of het klopt...

(we zijn altijd ergens...nu ga ik een boek ophalen in het winkelcentrum, als ik terugkom hebben we een zonnetje in de tuin...en dan kom ik de hele dag niet meer uit een luie stoel...hahahaha...dat kan ik niet eens.)

ByE

Moet als gevolgtrekking..

Fijne dag en weekend.

KiSs

glans
3 april 2011, 08:39
yep :-), laat maar staan dat woord met deze betekenis KiSs

Iedereen een mooie zondag gewenst FlOwErS

Naadje
3 april 2011, 21:28
" Hoe wil je liefde leren kennen? Door angst en twijfel of door wijsheid? Hoe wil je leren? Dit is een mogelijkheid, een archetypische vraag. Adam en Eva, het mannelijk en het vrouwelijk principe in de Hof van Eden namen de appel symbolisch, en misbruikten kennis. Dat was tot dan toe geen deel van het menselijk plan. Het besluit de appel te kiezen, was een besluit van de hoogste orde van evolutie........

.....Het Paradijsverhaal beschrijft het begin van de hele ervaring van de Aarde en de menselijke soort. Het verwijst naar energieprincipes die moesten inwerken op grotere eenheden van groepsbewustzijn, die spanning hadden en vormende, scheppende energie.......

.....toch is de keuze om door wijsheid of door angst en twijfel kennis te verwerven in hoge mate iets wat behoort bij elke uitdaging die ieder mens altijd en overal tegenkomt en deze uitdaging weerspiegelt de dynamiek die op een breder evolutieniveau op onze evolutie moest inwerken".

Gary Zukav

Rennie
4 april 2011, 08:57
Liefde openbaart zich, ongecompliceerder zelfs, zonder tussenkomst. Is liefde het resultaat van het denken, het overwegen van de persoon, is het een slappe afspiegeling van de liefde waartoe we in onze goddelijkheid in staat zijn.

De liefde in de vraag 'hoe wil je liefde leren kennen ?' is die van het voorstelllingsvermogen, het resultaat van het denken, de kleinmenselijke liefde.
Er is niet per definitie iets mis met die liefde hoewel veelvuldig op hebberige (menselijke) wijze beleefd en gebruikt als wisselgeld.

De vraag kan je zeker brengen naar de beweegredenen van 'jouw' liefde. Angst, twijfel en wijsheid kunnen een belemmering vormen deze menselijke liefde te beleven zoals je deze zou wensen. Het ervaren van liefde middels angst, twijfel of wijsheid maar evengoed bij gebreke daarvan blijft zich bewegen in het duale.

Het mannelijk/vrouwelijk aspect herbergt een biologische aantrekkingskracht ter versterking van de levensvatbaarheid van de soort, een evolutionair belang, niet meer en niet minder. Natuurlijke instincten zijn daarbij verheven gemaakt en verworden tot romantische toestanden daar omheen. De natuur bepaald zelf waar het heen wil.

Gebruik maken van wat je in potentie gegeven is is geen misbruik. Misbruik is een afwijzende typering door, wederom, de menselijke geest, iets te verfoeien wat hem niet aanstaat. Kennis is niet het probleem, het je oppermachtig wanen is het probleem. Het is de verhevenheid van het een boven het ander dat de afscheiding en de pijn veroorzaakt.

De evolutie kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor de gevolgen, er is evenmin het vervolg naar m??r. Wat er is, is er en eerder een natuurlijk selectie, het sorteert zich uit. Maar waar het om gaat is de weg terug en die is waarlangs zij is gekomen, het afleggen van het geloof in de oppermacht van het ras, de groep, de persoon.

Hole retoriek, ik geraak niet onder de indruk van grootspraak en superlatieven.


N.b.
Ik heb vanwege je kennelijke belangstelling voor deze man nog wat over hem nagezocht. Hij heeft vele boeken geschreven, nagenoeg allen betrekking hebbende op de ziel.

Ik heb het ding nooit gevonden en in 'De zetel van de ziel' zegt hij ook 'Om rechtstreeks op het niveau van de ziel te genezen is 't eerste nodig om te erkennen dat je 'n ziel hebt.' Dus je moet alvast maar uitgaan van een veronderstelling.

De aanleiding om niet nog verder te gaan met lezen werd ingegeven door een bijna direct daarop volgende frase uit het boek:

'Wat is een gezonde ziel? Wanneer bepaalde noodzakelijke rijpingprocessen van de eenheid van geest en materie niet ge?erbiedigd worden, stort de geest in. Psychologen hebben geprobeerd deze instorting psychologisch te verklaren. Deze zal uiteindelijk uitgroeien tot haar belangrijkste taal, en alle psychosen en zenuwinstortingen zullen tenslotte in hun eigen taal benoemd worden, namelijk als de ziel die geschokt is. Dit kan door karma als gevolg zijn van woede, jaloezie, bitterheid, smart, enz, voor de persoonlijkheid, maar ook voor de ziel.'.

Het lijkt mij uiterst gezond dat de geest die de boog van de voortdurende spankracht niet langer kan weerstaan instort. Het is in mijn optiek juist een teken van optimale gezondheid de gangbare krankzinnigheid van de wereld de rug toe te keren en niet te trachten, al dan niet via psychologische hulp, daarmee in overeenstemming te komen.

Is er ook maar ??n reden de idioterie van de wereld als uitgangspunt te nemen en de ziel daarmee in overeenstemming te brengen ? Hoeveel karma wil je hebben ?

Maar waarom je met allerhand randverschijnselen rondom je vermeende zelf bezig houden wanneer er efficienter te ontdekken valt dat je daar helemaal niet inzit.

Naadje
5 april 2011, 21:15
Is er ook maar ??n reden de idioterie van de wereld als uitgangspunt te nemen en de ziel daarmee in overeenstemming te brengen ? Hoeveel karma wil je hebben ?
Jazeker is die reden er. Wij ZIJN de wereld. Wij leven in deze wereld. Op deze aarde. Dat IS ons uitgangspunt. Wij hebben het immers zelf gecree?rd? En dat doen we toch voortdurend? Het is m.i. juist eerder gebrek aan bewustzijn van dit simpele feit *of sterker nog de complete ontkenning ervan*, die maakt dat de wereld eruitziet zoals ie eruit ziet. Omdat we geen verantwoordelijkheid nemen en de zaak afdoen in termen van, het is allemaal maar illusie. De wereld moet in overeenstemming komen met de ziel, not the other way around, krijg je geheid een heel andere wereld. De idioterie van de wereld is niks anders dan een ontkenning van de ziel en de weigering om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar bestaan. Althans, zo zie ik het.


Maar waarom je met allerhand randverschijnselen rondom je vermeende zelf bezig houden wanneer er efficienter te ontdekken valt dat je daar helemaal niet inzit.
Er is maar ??n zelf en dat ben ik zelf. En alles wat zich in mijn leven manifesteert, zijn afsplitsingen van datzelfde zelf, so to speak. Ergo, er is niks waar ik niet inzit. Hoe zou dat kunnen? Het vermeende zelf is het randverschijnsel.

Naadje
5 april 2011, 21:25
Het lijkt mij uiterst gezond dat de geest die de boog van de voortdurende spankracht niet langer kan weerstaan instort. Het is in mijn optiek juist een teken van optimale gezondheid de gangbare krankzinnigheid van de wereld de rug toe te keren en niet te trachten, al dan niet via psychologische hulp, daarmee in overeenstemming te komen.


Wat heeft een krankzinnige wereld nodig? Heling. Genezing. Name it. Krankzinnigheid de rug toekeren, lost krankzinnigheid niet op.

Naadje
5 april 2011, 21:29
Het is de verhevenheid van het een boven het ander dat de afscheiding en de pijn veroorzaakt.

Ik zou het niet zozeer verhevenheid willen noemen, als wel het willen aanbrengen van onderscheid, namelijk tussen een vermeend zelf en een zelf. Om maar's iets te noemen.........BiGeRgRiN

Naadje
5 april 2011, 21:37
De liefde in de vraag 'hoe wil je liefde leren kennen ?' is die van het voorstelllingsvermogen, het resultaat van het denken, de kleinmenselijke liefde.

Is dat zo? Dat lijkt me een aanname. Niks mis mee, maar we kunnen, voor hetzelfde geld, aannemen dat Alles, en zeker als het betrekking heeft op het thema liefde, afkomstig is van de ziel. Om maar even bij die term te blijven.

Naadje
5 april 2011, 21:41
Ik heb vanwege je kennelijke belangstelling voor deze man nog wat over hem nagezocht. Hij heeft vele boeken geschreven, nagenoeg allen betrekking hebbende op de ziel.


Dat is buitengewoon lief van je. Het laat zien dat je oprecht ge?nteresserd bent in datgene wat mij bezighoudt.
Dat gegeven kun je afdoen als ego strelerij , of je kunt het balsem voor de ziel noemen. Alleen al omdat dat laatste me veel mooier in de oren klinkt, opteer ik daarvoor. KiSs

Rennie
5 april 2011, 22:12
Jazeker is die reden er. Wij ZIJN de wereld. Wij leven in deze wereld. Op deze aarde. Dat IS ons uitgangspunt. Wij hebben het immers zelf gecree?rd? En dat doen we toch voortdurend? Het is m.i. juist eerder gebrek aan bewustzijn van dit simpele feit *of sterker nog de complete ontkenning ervan*, die maakt dat de wereld eruitziet zoals ie eruit ziet. Omdat we geen verantwoordelijkheid nemen en de zaak afdoen in termen van, het is allemaal maar illusie. De wereld moet in overeenstemming komen met de ziel, not the other way around, krijg je geheid een heel andere wereld. De idioterie van de wereld is niks anders dan een ontkenning van de ziel en de weigering om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar bestaan. Althans, zo zie ik het.


Er is maar ??n zelf en dat ben ik zelf. En alles wat zich in mijn leven manifesteert, zijn afsplitsingen van datzelfde zelf, so to speak. Ergo, er is niks waar ik niet inzit. Hoe zou dat kunnen? Het vermeende zelf is het randverschijnsel.

De wereld is door het vele hebzuchtige en bemoeizieke getrek waar ik geen enkele affiniteit mee heb een schepping naar de grootst gemene deler en niet mijn wereld.
Deze aarde zwoegt om de laatste adem onder het geweld dat het is en nog steeds wordt aangedaan omwille van het geldelijk gewin, we zijn geen waardige bewoners.

Wat ik aan idioterie voor ogen had betrof nog niet eens de uitbuiting van de aarde maar de krankzinnige schepping door de mens. Neem enkel het opdelen in landen en de onmogelijkheid de wereld te bereizen zonder nationaliteit, dictators, koningshuizen, regeringen die het volk koeieneren en uitbuiten, godsdiensten uit wiens naam terroristen worden opgeleid om dood en verderf te zaaien.

Wanneer je logischerwijze ziek wordt van de uitbuiting van de ene mens over de ander is het dan gerechtvaardigd de gezonde (en dus hiervan ziek wordende mens) met deze krankzinnigheid, de maatschappij, in overeenstemming te brengen ? Zover zijn we er niet vandaan dat de agressor alle begrip, hulp en bescherming krijgt en het slachtoffer aan z'n lot wordt overgelaten.

Het wanstaltige beeld van de wereld is juist ontstaan door dat 'ik zelf' dat het enige zelf is.

Rennie
5 april 2011, 22:19
Wat heeft een krankzinnige wereld nodig? Heling. Genezing. Name it. Krankzinnigheid de rug toekeren, lost krankzinnigheid niet op.

Ik ben alleen verantwoordelijk voor mijn eigen aandeel, ergo wanneer ik weet wat ik ben neemt Bewustzijn het over en dat weerhoud mij er vervolgens van nog langer bereid te zijn kwaad aan de wereld te doen. Wanneer iemand ziek wordt van de wereld geeft het losmaken van de wereld nog enige kans op genezing.

Rennie
5 april 2011, 22:25
Ik zou het niet zozeer verhevenheid willen noemen, als wel het willen aanbrengen van onderscheid, namelijk tussen een vermeend zelf en een zelf. Om maar's iets te noemen.........BiGeRgRiN

Het gevoelen van verhevenheid van de ene persoon ten opzichte van de ander maakt het legitiem een ander geweld aan te doen.

Ik kan hier geen vrolijkheid in ontdekken.

Rennie
5 april 2011, 22:30
Is dat zo? Dat lijkt me een aanname. Niks mis mee, maar we kunnen, voor hetzelfde geld, aannemen dat Alles, en zeker als het betrekking heeft op het thema liefde, afkomstig is van de ziel. Om maar even bij die term te blijven.

De liefde in de vraag 'hoe wil je liefde leren kennen ?' geeft dus volgens jou geen aanleiding daar je gedachten over te laten gaan op welke wijze je deze het liefst zou willen ondervinden ?
Dit is onomstotelijk een persoonlijke voorkeur ten aanzien van liefde, wat de ziel zou kunnen zijn is eveneens iets behorende tot die specifieke persoon.

Dus ik blijf bij de kleinmenselijke liefde die van het voorstelllingsvermogen, het resultaat van het denken. Liefde met een hoofdletter is daar niet mee bezig.

Rennie
5 april 2011, 22:37
Dat is buitengewoon lief van je. Het laat zien dat je oprecht ge?nteresserd bent in datgene wat mij bezighoudt.
Dat gegeven kun je afdoen als ego strelerij , of je kunt het balsem voor de ziel noemen. Alleen al omdat dat laatste me veel mooier in de oren klinkt, opteer ik daarvoor. KiSs

Nee ik heb nog steeds de innige wens om je te bereiken en daarvoor is niets mij teveel, maar het vervuld zijn van je romantische gedachten blijkt alsmaar een onneembare vesting.

KiSs

Naadje
6 april 2011, 15:34
Wanneer je logischerwijze ziek wordt van de uitbuiting van de ene mens over de ander is het dan gerechtvaardigd de gezonde (en dus hiervan ziek wordende mens) met deze krankzinnigheid, de maatschappij, in overeenstemming te brengen ?
Als je het hebt over romantische gedachtes en kleinmenselijke liefde, dan past het begrip rechtvaardigheid daar prachtig in.

Naadje
6 april 2011, 15:47
Wanneer iemand ziek wordt van de wereld geeft het losmaken van de wereld nog enige kans op genezing.
Oneens. Het klinkt mij althans als een vlucht in de oren. Ik zie ziekte als een signaal en dan ga je op zoek naar de oorzaak. Daar is m.i. de enige, ware genezing te vinden.

Naadje
6 april 2011, 15:58
De liefde in de vraag 'hoe wil je liefde leren kennen ?' geeft dus volgens jou geen aanleiding daar je gedachten over te laten gaan op welke wijze je deze het liefst zou willen ondervinden ?

Het gaat niet om het woord liefde in de vraag, maar om het woord hoe. Hoe heeft inderdaad betrekking op de vorm, maar is het niet mooi te beseffen dat liefde in elke gewenste vorm gegoten kan worden?

Rennie
6 april 2011, 16:53
Rechtvaardigheid ?

Het woord gerechtvaardigd is alsdan verkeerd gebruikt, in dat geval moet het zijn: is het te rechtvaardigen om de gezonde mens ziek te maken door aanpassing aan een zieke maatschappij.

Voor het overige kan ik echter niet lyrisch worden, noch in een romantische stemming komen door de hole retoriek van prachtig klinkende maar nietszeggende volzinnen.

Kleinmenselijk blijft voor mij betekenen dat je je licht onder de korenmaat stelt. Ook een liefde die alle vormen kan aannemen, de andere kennende, kan mij niet langer bekoren.

Naadje
7 april 2011, 08:43
Kleinmenselijk blijft voor mij betekenen dat je je licht onder de korenmaat stelt. Ook een liefde die alle vormen kan aannemen, de andere kennende, kan mij niet langer bekoren.
Tsja en zo zijn we met het hebben van onze voor-of afkeuren, weer terug bij de kleinmenselijkheid. Liefde met een hoofdletter houdt zich daar niet mee bezig.

Rennie
7 april 2011, 08:50
Tsja en zo zijn we met het hebben van onze voor-of afkeuren, weer terug bij de kleinmenselijkheid. Liefde met een hoofdletter houdt zich daar niet mee bezig.

En daartussenin hebben zich wat verlichtende denkbeelden voorgedaan die met de eindconclussie, door deze te typeren als onze voor- en afkeuren, niet meer de moeite van het overwegen waard zijn. Het kringetje is weer rond.

Hoi hoi... ik ben al 10 minuten in het bezit van een nieuwe watermeter.

Rennie
7 april 2011, 09:27
De mens lijkt enkel nog te leven als consument. Gedachten gaan als warme broodjes over de toonbank om te voeden wat gewenst is dat in stand wordt gehouden.

Woorden worden gewogen aan voedzaamheid van iets dat belangrijk wordt gemaakt, die zogenaamde ziel die tevreden moet worden gehouden.

Achter de wensen van een ziel kun je je ook makkelijk verschuilen, je wilt het niet persoonlijk, maar je ziel vraagt dat. Wat je als ziel wenst is geheiligd.

De waarlijke boodschap kan daardoor niet worden ontvangen maar kan evenmin ook zomaar worden genegeerd. Die moet dan nog even worden aangehaald als van ondergeschikt belang en ja hoor.. het betrof immers maar een persoonlijke voorkeur.

Naadje
7 april 2011, 17:46
Woorden worden gewogen aan voedzaamheid van iets dat belangrijk wordt gemaakt, die zogenaamde ziel die tevreden moet worden gehouden.

Achter de wensen van een ziel kun je je ook makkelijk verschuilen, je wilt het niet persoonlijk, maar je ziel vraagt dat. Wat je als ziel wenst is geheiligd.

De ziel hoeft niet tevreden gesteld te worden, de ziel heeft geen wensen. De mens heeft wensen en is op zoek naar vrede. Als je als mens in overeenstemming leeft met je ziel, heb je niks meer te wensen en leef je in vrede met jezelf en je omgeving. Maar dat is voor een simpele ziel als jij, blijkbaar niet te bevatten.

Naadje
13 april 2011, 19:15
Nee ik heb nog steeds de innige wens om je te bereiken en daarvoor is niets mij teveel, maar het vervuld zijn van je romantische gedachten blijkt alsmaar een onneembare vesting.

KiSs
Wat betreft je innige wens om mij te bereiken, daarin kan ik je geruststellen. Jij weet me altijd te bereiken. Degene die daaraan twijfelt, blijkbaar, ben jij. Derhalve kunnen we dus stellen dat JIJ te vervuld bent van romantische gedachten omtrent de manier waarop jij dat graag vorm zou zien krijgen, dat je ontgaan is dat je wens vervuld is. Wellicht omdat het willen nemen van een onneembare vesting een machtsspelletje is, waarvan je niet graag wilt toegeven, dat het je somtijds nog in je macht heeft. KiSs

Rennie
14 april 2011, 08:30
Wat betreft je innige wens om mij te bereiken, daarin kan ik je geruststellen. Jij weet me altijd te bereiken. Degene die daaraan twijfelt, blijkbaar, ben jij. Derhalve kunnen we dus stellen dat JIJ te vervuld bent van romantische gedachten omtrent de manier waarop jij dat graag vorm zou zien krijgen, dat je ontgaan is dat je wens vervuld is. Wellicht omdat het willen nemen van een onneembare vesting een machtsspelletje is, waarvan je niet graag wilt toegeven, dat het je somtijds nog in je macht heeft. KiSs

De ik die die innige wens heeft ben ik niet in persoon en behoeft geen geruststelling. Het vervuld de niet in de persoon vertegenwoordigde 'mij' met vreugde in jou, de niet in persoon vertegenwoordigde 'jou', aan te treffen. Het maakt dan niet uit waar we elkaar ontmoeten, ik lees je ook op het andere forum en wat ik daar aantref is een vervulling van zichzelf, van eigen denkbeelden, waaronder die van jou.

Laten we het hier niet eveneens ook nog weer hebben over die 'mij' en die 'jou' die vervuld blijken van de geweldige mening, het gesponnen idee, de romantische gedachten.

Een onneembare vesting is niets anders dan datgene dat geheel en al vervuld is van zichzelf en zich daarvan niets laat ontnemen. Ik bescherm geen eigen vesting en ben niet in de omstandigheid om het spel te kunnen spelen, dientengevolge ben ik evenmin uit te dagen.

Rennie
14 april 2011, 09:53
Voorbeeld...


Het brengt mij uiteindelijk bij dat grote lege vat.


Ik heb geen idee over welk groot, leeg vat , je het hebt, maar wat kan daar in godsnaam eng aan zijn? Er is niks om je aan vast te houden, waarom zou je dat ontkennen?

De leegte die we zijn is werkelijk doodeng, dat ontdekt iedereen die er tegenaan loopt. Het enge is het zo vreselijk gewenste, broodnodige houvast dat er niet is. We durven er niet te zijn en vullen het razendsnel weer op met een houvast door vervulling in een mijzelf. Dat je dit zegt is omdat je het hebt over een deugd om zonder een alternatief op het kleinmenselijk vlak, ergens geen houvast te hebben. Van de leegte heb je geen flauw benul want het is niet de vraag waarom je het zou willen ontkennen, het is zo eng dat je niets liever zou willen dan dat. Iemand die daar geweest is weet dat relativeren niet langer aan de orde is.

Naadje
14 april 2011, 11:14
De ik die die innige wens heeft ben ik niet in persoon en behoeft geen geruststelling. Het vervuld de niet in de persoon vertegenwoordigde 'mij' met vreugde in jou, de niet in persoon vertegenwoordigde 'jou', aan te treffen.
Dat wat geen geruststelling behoeft, heeft ook geen wensen, want is reeds vervuld.

Naadje
14 april 2011, 11:40
De leegte die we zijn is werkelijk doodeng, dat ontdekt iedereen die er tegenaan loopt. Het enge is het zo vreselijk gewenste, broodnodige houvast dat er niet is. We durven er niet te zijn en vullen het razendsnel weer op met een houvast door vervulling in een mijzelf. Dat je dit zegt is omdat je het hebt over een deugd om zonder een alternatief op het kleinmenselijk vlak, ergens geen houvast te hebben. Van de leegte heb je geen flauw benul want het is niet de vraag waarom je het zou willen ontkennen, het is zo eng dat je niets liever zou willen dan dat. Iemand die daar geweest is weet dat relativeren niet langer aan de orde is.

Het grote lege vat is een metafoor. Er is geen houvast, nooit geweest ook. En diep van binnen weet iedereen dat. Er is dus ook niks engs aan om te erkennen dat dat zo is. Je hebt het immers al die tijd prima gered zonder houvast. Alleen heb je jezelf wijs gemaakt dat er ergens houvast te vinden was. Suggereren dat het eng is en slechts aan een select gezelschap is voorbehouden, is een mooi excuus om jezelf wat te blijven wijsmaken.

Rennie
14 april 2011, 18:50
Het grote lege vat is een metafoor. Er is geen houvast, nooit geweest ook. En diep van binnen weet iedereen dat. Er is dus ook niks engs aan om te erkennen dat dat zo is. Je hebt het immers al die tijd prima gered zonder houvast. Alleen heb je jezelf wijs gemaakt dat er ergens houvast te vinden was. Suggereren dat het eng is en slechts aan een select gezelschap is voorbehouden, is een mooi excuus om jezelf wat te blijven wijsmaken.

Zoals je wilt...

KiSs

Naadje
14 april 2011, 21:55
Kijk aan, je kunt het wel...... KiSs

Rennie
15 april 2011, 09:24
Kijk aan, je kunt het wel...... KiSs

Kunstjes zijn snel geleerd...

Wat ik bedoelde te zeggen is dat ik tegen zo'n overweldigende 'POWER' niet opgewassen ben Nadje KiSs.

Ulla
28 april 2011, 18:26
Iets (eng) vinden is toch eigenlijk ook maar een gevoeld/gevoed door een gedachte, die alleen vanuit een menselijk ego kan ontstaan. Hoe zuiver ook gevoeld vanuit essentie. Er alleen maar zijn als essentie kan toch niets eng vinden? Vanuit ego gedacht lijkt het mij juist een geruststelling dat je in essentie niets meer eng kunt vinden, omdat er dan alleen zijn is. Zolang er nog iets te vinden/voelen valt, is het ego op zijn minst een uitdrukking daarin. Als ziel zijnde valt er niets meer vervuld te worden.

Rennie
29 april 2011, 10:25
Iets (eng) vinden is toch eigenlijk ook maar een gevoeld/gevoed door een gedachte, die alleen vanuit een menselijk ego kan ontstaan. Hoe zuiver ook gevoeld vanuit essentie. Er alleen maar zijn als essentie kan toch niets eng vinden? Vanuit ego gedacht lijkt het mij juist een geruststelling dat je in essentie niets meer eng kunt vinden, omdat er dan alleen zijn is. Zolang er nog iets te vinden/voelen valt, is het ego op zijn minst een uitdrukking daarin. Als ziel zijnde valt er niets meer vervuld te worden.


Leuk om weer van je te horen schat, maar quote even een stukje waar je reactie betrekking op heeft.

Je maakt er vlgs mij meer van dan er inzit, iets eng vinden is toch gewoon de interne spanning wat opvoeren waar kennelijk behoefte aan is.

Ulla
7 mei 2011, 21:16
Leuk om weer van je te horen schat, maar quote even een stukje waar je reactie betrekking op heeft.

Je maakt er vlgs mij meer van dan er inzit, iets eng vinden is toch gewoon de interne spanning wat opvoeren waar kennelijk behoefte aan is.

De leegte die we zijn is werkelijk doodeng, dat ontdekt iedereen die er tegenaan loopt. Het enge is het zo vreselijk gewenste, broodnodige houvast dat er niet is. We durven er niet te zijn en vullen het razendsnel weer op met een houvast door vervulling in een mijzelf. Dat je dit zegt is omdat je het hebt over een deugd om zonder een alternatief op het kleinmenselijk vlak, ergens geen houvast te hebben. Van de leegte heb je geen flauw benul want het is niet de vraag waarom je het zou willen ontkennen, het is zo eng dat je niets liever zou willen dan dat. Iemand die daar geweest is weet dat relativeren niet langer aan de orde is.


Hier reageerde ik op. Op de term doodeng. Voor mij betekent (dood)eng idd heel iets anders dan de interne spanning op te voeren waar kennelijk behoefte aan is. Tenminste als je dit bedoelde. In die zin maak ik er zeker meer van. Die term is voor mijn gevoel gewoon te zwaar. (ook al is dat een invulling, al dan niet algemeen). En het geldt niet voor iedereen in dezelfde mate.

Naadje
19 mei 2011, 21:39
Je maakt er vlgs mij meer van dan er inzit, iets eng vinden is toch gewoon de interne spanning wat opvoeren waar kennelijk behoefte aan is.
Ik vind dat ze wel een punt heeft.

Rennie
20 mei 2011, 10:20
Ik vind dat ze wel een punt heeft.

Fijn dat je het ook zo ziet, dat bespaart me veel uitleg.

Rennie
20 mei 2011, 10:41
Hier reageerde ik op. Op de term doodeng. Voor mij betekent (dood)eng idd heel iets anders dan de interne spanning op te voeren waar kennelijk behoefte aan is. Tenminste als je dit bedoelde. In die zin maak ik er zeker meer van. Die term is voor mijn gevoel gewoon te zwaar. (ook al is dat een invulling, al dan niet algemeen). En het geldt niet voor iedereen in dezelfde mate.

Sorry Ulla deze reactie heb ik over het hoofd gezien.

Maar ik zie inderdaad zelf ook niet het verband waarom ik schrijf:

Je maakt er vlgs mij meer van dan er inzit, iets eng vinden is toch gewoon de interne spanning wat opvoeren waar kennelijk behoefte aan is.

Mijn excuses.

Iets (eng) vinden is toch eigenlijk ook maar een gevoeld/gevoed door een gedachte, die alleen vanuit een menselijk ego kan ontstaan. Hoe zuiver ook gevoeld vanuit essentie. Er alleen maar zijn als essentie kan toch niets eng vinden? Vanuit ego gedacht lijkt het mij juist een geruststelling dat je in essentie niets meer eng kunt vinden, omdat er dan alleen zijn is. Zolang er nog iets te vinden/voelen valt, is het ego op zijn minst een uitdrukking daarin. Als ziel zijnde valt er niets meer vervuld te worden.


Geen houvast meer hebben aan het bestaande is de oorzaak en ja dat zijn gedachten, daaruit bestaat houvast, het idee omtrent jouzelf eveneens. Allemaal uit dezelfde kruik.

Je veronderstelling dat je als zijnde in die essentie, niets meer eng kunt vinden, was niet aan de orde. Angst beleef je als ego, er is geen andere mogelijkheid. Ook weten wat je in essentie bent maakt je niet vrij van het instinct op te komen voor lijfsbehoud.

Vanwege de verbinding denken en lichaam is de reactie op leegte, verlies van het gekende beangstigend, dat onder ogen komen kan doodeng zijn.

Toevallig heb ik het recentelijk nog gehad over leegte in het draadje 'is dit nou realisatie' (http://www.zelfkennisforum.nl/showpost.php?p=5673&postcount=26).

Ulla
16 juli 2011, 15:11
Ja van alles kan doodeng zijn, ook de gewone menselijke dingen in het dagelijkse leven . Het heeft er mee te maken of je je vooral ego voelt of in hoever je verbonden voelt met je essentie. Deze keer had ik je reactie blijkbaar niet meer gezien. Voor mij maakt het niet zoveel uit, in dit geval is er geen lijfbehoud aan de orde en dan maken tijd en ruimte voor dit onderwerp niet zoveel uit. Heb het stukje nog geleven, wat mij vaak opvalt, dat ik zoiets heb bij dingen die men voelt of vind, het zijn maar gedachten ergens over, in hoever moet ik mij daar druk om maken.

Want ik kan ook kiezen iets niet vervelend of mooi te vinden. Er zijn intussen genoeg dingen die ik helemaal niets vind, ze zijn er gewoon. Die leegte die ik dan ervaar is niet echt beangstigend maar neemt soms een bepaalde zin weg.
Ik kan het bv vervelend vinden dat als iets wat mij vroeger boeide en zin en vervulling gaf mij niets meer zegt, terwijl het gelijktijdig ook verlichtend en bevrijdend kan voelen. Beetje dubbele beleving. De druk is weg maar de lol ook, zoiets?

Zo van wat doe ik hier nog als niets meer belangrijk en alleen maar door mij/ons bedacht. Voor mij voelt het soms als een spiraal, je ervaart iets om te ervaren dat het alleen maar bedacht is en dus niet echt echt.
Tja laat dat maar eens goed uitleggen.

Rennie
17 juli 2011, 08:58
Ja van alles kan doodeng zijn, ook de gewone menselijke dingen in het dagelijkse leven . Het heeft er mee te maken of je je vooral ego voelt of in hoever je verbonden voelt met je essentie. Deze keer had ik je reactie blijkbaar niet meer gezien. Voor mij maakt het niet zoveel uit, in dit geval is er geen lijfbehoud aan de orde en dan maken tijd en ruimte voor dit onderwerp niet zoveel uit. Heb het stukje nog geleven, wat mij vaak opvalt, dat ik zoiets heb bij dingen die men voelt of vind, het zijn maar gedachten ergens over, in hoever moet ik mij daar druk om maken.

Want ik kan ook kiezen iets niet vervelend of mooi te vinden. Er zijn intussen genoeg dingen die ik helemaal niets vind, ze zijn er gewoon. Die leegte die ik dan ervaar is niet echt beangstigend maar neemt soms een bepaalde zin weg.
Ik kan het bv vervelend vinden dat als iets wat mij vroeger boeide en zin en vervulling gaf mij niets meer zegt, terwijl het gelijktijdig ook verlichtend en bevrijdend kan voelen. Beetje dubbele beleving. De druk is weg maar de lol ook, zoiets?

Zo van wat doe ik hier nog als niets meer belangrijk en alleen maar door mij/ons bedacht. Voor mij voelt het soms als een spiraal, je ervaart iets om te ervaren dat het alleen maar bedacht is en dus niet echt echt.
Tja laat dat maar eens goed uitleggen.

Het verhaaltje was juist dat weten wat je bent je niet ontheft, niet vrijmaakt, van natuurlijke instincten, dus dat verbonden zijn met de essentie. Dus wanneer je schrijft 'het heeft er mee te maken of je je vooral ego voelt, of in hoeverre je verbonden voelt met de essentie' ga je een beetje voorbij aan dat gegeven dat een instinct tot lijfsbehoud evengoed nog angst kan oproepen.

Als eilandbewoonster lopende aan het strand bij een opkomend onweer met stevige blikseminslagen kan zo'n instinctmatig gevoel voor lijfsbehoud angstig maken om je uit de gevarenzone weg te voeren.

Dat waarmee angst komt opzetten is het verhaaltjes dat wordt gemaakt in je hoofd, zonder dat doe je het instinctmatig ook wel. Dat zulke dingen begeleid worden met gedachten is niet altijd verkeerd, als je maar beseft dat dat de betekenis van het denken is, overal verhaaltjes van te maken.

Uiteraard is dit maar hypothese van wat er aan de hand zou kunnen zijn, het is niet het werkelijke feit. Ook al die overgedragen ervaringsgegevens, die velen je voorschotelen, zijn mosterd na de maaltijd waarbij het ook helemaal niet gezegd is dat zoiets voor jou hetzelfde werkt.

Wanneer je de interesse verliest of de belangstelling voor dingen opgeeft kom je vanzelf in de leegte en zie je ineens dat al dat gekrioel alleen maar zingeving is, door de betekenis die je er aan toekent komt het tot leven. Juist vanuit die leegte kun je weer opnieuw je prioriteiten gaan stellen. Dus je laat hier een mooi onderzoek zien.

Ulla
17 juli 2011, 11:58
Het verhaaltje was juist dat weten wat je bent je niet ontheft, niet vrijmaakt, van natuurlijke instincten, dus dat verbonden zijn met de essentie. Dus wanneer je schrijft 'het heeft er mee te maken of je je vooral ego voelt, of in hoeverre je verbonden voelt met de essentie' ga je een beetje voorbij aan dat gegeven dat een instinct tot lijfsbehoud evengoed nog angst kan oproepen.

Als eilandbewoonster lopende aan het strand bij een opkomend onweer met stevige blikseminslagen kan zo'n instinctmatig gevoel voor lijfsbehoud angstig maken om je uit de gevarenzone weg te voeren.

Dat waarmee angst komt opzetten is het verhaaltjes dat wordt gemaakt in je hoofd, zonder dat doe je het instinctmatig ook wel. Dat zulke dingen begeleid worden met gedachten is niet altijd verkeerd, als je maar beseft dat dat de betekenis van het denken is, overal verhaaltjes van te maken.

Uiteraard is dit maar hypothese van wat er aan de hand zou kunnen zijn, het is niet het werkelijke feit. Ook al die overgedragen ervaringsgegevens, die velen je voorschotelen, zijn mosterd na de maaltijd waarbij het ook helemaal niet gezegd is dat zoiets voor jou hetzelfde werkt.

Wanneer je de interesse verliest of de belangstelling voor dingen opgeeft kom je vanzelf in de leegte en zie je ineens dat al dat gekrioel alleen maar zingeving is, door de betekenis die je er aan toekent komt het tot leven. Juist vanuit die leegte kun je weer opnieuw je prioriteiten gaan stellen. Dus je laat hier een mooi onderzoek zien.


Ja. Het is prettig je niet meer druk te maken om dingen die er uiteindelijk niet meer toe doen en dat er ruimte vrij komt om een andere invulling aan je leven te geven. Afhankelijk ervan hoeveel energie je bepaalde dingen gekost hebben kan dat best wennen zijn, om die ruimte te ervaren. Ik vind het wel vervelend als ik soms de energie of ook gewoon de zin niet heb om bepaalde dingen te doen die ik nog of weer leuk vind om te doen. Terwijl die ruimte er wel is. Maar die rust is dan wel blijkbaar wel nodig, om bij te tanken en die rust te laten voor wat het is. En dat vind ik zelf wel lastig. En geeft toch ook weer aan, dat je ergens nog vast zit aan een aangeleerd stramien dan je iets moet. Terwijl niets moet. Mij geeft dat soms verveling, ik heb zin om iets te doen, maar ik doe het niet omdat de zin ergens toch ontbreekt. En ik gewoon behoefte heb aan die rust die ik net aanhaalde. De leegte die niets nodig heeft en het ik wat tegenstribbelt. Beter kan ik het niet beschrijven.

Lijfsbehoud is natuurlijk aanwezig, maar voor mezelf betekent het ondanks dat toch ook dat het er minder toedoet dan vroeger. Terwijl er dan toch ook nog genoeg dingen zijn waar ik mij ergens "druk" om maak maar toch heel anders dan vroeger. En dat is puur lijfsbehoud, omdat er toch nog dingen te doen zijn, die te maken hebben met overleven, al is dit niet alleen maar persoonlijk maar universeel.

Rennie
17 juli 2011, 13:26
Ja. Het is prettig je niet meer druk te maken om dingen die er uiteindelijk niet meer toe doen en dat er ruimte vrij komt om een andere invulling aan je leven te geven. Afhankelijk ervan hoeveel energie je bepaalde dingen gekost hebben kan dat best wennen zijn, om die ruimte te ervaren. Ik vind het wel vervelend als ik soms de energie of ook gewoon de zin niet heb om bepaalde dingen te doen die ik nog of weer leuk vind om te doen. Terwijl die ruimte er wel is. Maar die rust is dan wel blijkbaar wel nodig, om bij te tanken en die rust te laten voor wat het is. En dat vind ik zelf wel lastig. En geeft toch ook weer aan, dat je ergens nog vast zit aan een aangeleerd stramien dan je iets moet. Terwijl niets moet. Mij geeft dat soms verveling, ik heb zin om iets te doen, maar ik doe het niet omdat de zin ergens toch ontbreekt. En ik gewoon behoefte heb aan die rust die ik net aanhaalde. De leegte die niets nodig heeft en het ik wat tegenstribbelt. Beter kan ik het niet beschrijven.

Lijfsbehoud is natuurlijk aanwezig, maar voor mezelf betekent het ondanks dat toch ook dat het er minder toedoet dan vroeger. Terwijl er dan toch ook nog genoeg dingen zijn waar ik mij ergens "druk" om maak maar toch heel anders dan vroeger. En dat is puur lijfsbehoud, omdat er toch nog dingen te doen zijn, die te maken hebben met overleven, al is dit niet alleen maar persoonlijk maar universeel.

Ullaatje, ik kan me plaatsvervangend wel indenken dat het prettig kan zijn om je niet druk te maken om dingen. Dingen die per definitie nooit ergens toe doen maar belangrijk worden omdat we ze dat zelf maken.

Maar dat prettig zijn kan net zo goed een streven, een belang, zijn om dat te worden, waarvoor het denken bereid is zich in te spannen.

Ik zeg plaatsvervangend omdat ik er kennelijk de voorkeur aan geef me overal druk om te maken, omdat ik waarneem dat ik dat doe. Het wordt kennelijk toch voldoende beloond om dat te blijven doen. Het mechanisme ontleent er iets aan, veiligheid, bekendheid oid, dat het prettig vindt. Ik zou de reden wel kunnen achterhalen maar stel er geen belang in om dat te weten.

Zou ik daarentegen de indruk hebben dat ik vastloop in een aangeleerd stramien dan zou ik daarin voldoende reden hebben dat w?l onderzoeken, ongewenste, c.q. dwangmatige patronen verminderen de levenskwaliteit aanzienlijk.

Maar je kunt altijd weer terugkeren in dat niets als het je allemaal teveel wordt. Met gebrek aan energie houdt alles op en inderdaad die moet soms eerst weer even opgeladen worden al doet ie dat ook vaak, al doende, aan de dingen die plezierig worden gevonden.

Je bent heel duidelijk inderdaad.

Ulla
18 juli 2011, 21:28
Ullaatje, ik kan me plaatsvervangend wel indenken dat het prettig kan zijn om je niet druk te maken om dingen. Dingen die per definitie nooit ergens toe doen maar belangrijk worden omdat we ze dat zelf maken.

Maar dat prettig zijn kan net zo goed een streven, een belang, zijn om dat te worden, waarvoor het denken bereid is zich in te spannen.
Als het een streven wordt maak je je druk om je niet druk te maken. Dat bedoel ik zeker niet. Met prettig bedoel ik "ont spanning om iets wat mij vroeger soms pure stress opleverde, omdat ik het niet los kon laten en juist daardoor fijn voelde. Toen had ik dat niet door, nu wel. Het kunnen laten voor wat het is, ook al had dat niet kunnen laten voor wat het is ooit net zo goed zijn zingeving in mijn persoonlijk leven. En ik kan er verbaasd over zijn, dat ik dat toch kan, want toen was dat ondenkbaar. En dat voelt fijn. Rustig, relaxed, vol van wijze wetenschap. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou kunnen. Als ik mij nu "druk" maak laat ik een traantje of uit een frustratiegebeuren en kan het dan loslaten. Vroeger bleef ik erin hangen, nu zo goed als nooit meer. .

Rennie
18 juli 2011, 21:35
Als het een streven wordt maak je je druk om je niet druk te maken. Dat bedoel ik zeker niet. Met prettig bedoel ik "ont spanning om iets wat mij vroeger soms pure stress opleverde, omdat ik het niet los kon laten en juist daardoor fijn voelde. Toen had ik dat niet door, nu wel. Het kunnen laten voor wat het is, ook al had dat niet kunnen laten voor wat het is ooit net zo goed zijn zingeving in mijn persoonlijk leven. En ik kan er verbaasd over zijn, dat ik dat toch kan, want toen was dat ondenkbaar. En dat voelt fijn. Rustig, relaxed, vol van wijze wetenschap. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou kunnen. Als ik mij nu "druk" maak laat ik een traantje of uit een frustratiegebeuren en kan het dan loslaten. Vroeger bleef ik erin hangen, nu zo goed als nooit meer.

Mooi..