PDA

Volledige versie bekijken : Nothing to do


Ogenblik-sem
30 april 2012, 08:33
http://www.dhagpo-kagyu.org/images/guendune/guendune-r-port-nb-visiteurs.jpg



Happiness cannot be found
through great effort and willpower,
but is already here, right now,
in relaxation and letting go.

Don't strain yourself, there is nothing to do.

Whatever arises in the mind
has no importance at all,
because it has no reality whatsoever.
Don't become attached to it.
Don't pass judgement.
Let the game happen on its own,

emerging and falling back - without changing anything -
and all will vanish and begin anew, without end.

Only our searching for happiness prevents us from seeing it.

It is like a rainbow which you run after without ever catching it.
Although it does not exist, it has always been there
and accompanies you every instant.
Don't believe in the reality of good and bad experiences;
they are like rainbows.

Wanting to grasp the ungraspable you exhaust yourself in vain.
As soon as you relax this grasping,
there is space - open, inviting and comfortable.

So make use of it.
Everything is already yours.
Search no more,

Don't go into the inextricable jungle
looking for the elephant who is already quietly at home.

Nothing to do,
nothing to force,
nothing to want

and everything happens by itself.


Lama Gendun Rinpoche

Esradha
30 april 2012, 09:07
Zoals ik het lees, is er wel iets te doen.
Te stoppen met een aantal dingen die je doet.
Stoppen met geloven, met willen en met forceren.

Ogenblik-sem
30 april 2012, 09:22
Ja, met 'n beetje goede wil zou je dat zo kunnen zeggen. ;-)

Rennie
30 april 2012, 09:23
Zoals ik het lees, is er wel iets te doen.
Te stoppen met een aantal dingen die je doet.
Stoppen met geloven, met willen en met forceren.

Ik had m'n twijfel bij het lezen, de vreugdesapostel, er is kennelijk maar een pool van de dualiteit in deze mensen werkzaam.

Goed gezien.

Ogenblik-sem
30 april 2012, 09:36
er is kennelijk maar een pool van de dualiteit in deze mensen werkzaam.

Goed gezien.

????? Niet goed gezien.
Ervan gemaakt.

Maar niet door 'jou.'

Rennie
30 april 2012, 10:11
????? Niet goed gezien.
Ervan gemaakt.

Maar niet door 'jou.'

Op deze door je voorgestelde wijze beleef je het leven niet zoals het zich aan je voordoet.
Het is volstrekt onzinnig 'wetende wat je bent' zo door het leven te gaan.

Ogenblik-sem
30 april 2012, 10:18
Op deze door je voorgestelde wijze beleef je het leven niet zoals het zich aan je voordoet.
Het is volstrekt onzinnig 'wetende wat je bent' zo door het leven te gaan.
Weet ik veel???
Niks tegenin te brengen.

Rennie
30 april 2012, 10:54
Weet ik veel???
Niks tegenin te brengen.

Dat bedoel ik. Je zult me wel weer niet begrijpen maar het verschijnsel dat zich hier, wat mij betreft, voordoet is dat je in een 'ik' cocon zit waar vanuit je je waarneming doet.

Ik mis de ruimtelijkheid om het anders te zien bij je.

Ogenblik-sem
30 april 2012, 11:01
O.K. maar mij maakt dat helemaal niks uit.
Ik ben nergens op uit.

Rennie
30 april 2012, 11:22
O.K. maar mij maakt dat helemaal niks uit.
Ik ben nergens op uit.

Mij wel ik ben een liefhebber van dat wat dit alles mogelijk maakt, de verschillen.

diane
30 april 2012, 16:29
Sem,

Nothing to do,
nothing to force,
nothing to want

Hoewel dit gezien wordt zit er misschien ook hier weer een addertje onder het gras.
Nu kan misschien het "doelgerichte" stoppen to do, to force, to want etc. juist wel eens datgene veroorzaken wat men tracht te vermijden.

Als het nog steeds vanuit een persoonlijk belang plaatsvindt (als een methode o.i.d.) werkt het toch averechts?

Bij de "overgave"lijkt me dat er sprake is van een absoluut opgeven om wat dan ook nog in bezit te willen krijgen.
En dat kan het egodeel toch niet doen als een soort "besluit"?

Tine
30 april 2012, 17:26
Bij de "overgave"lijkt me dat er sprake is van een absoluut opgeven om wat dan ook nog in bezit te willen krijgen.
En dat kan het egodeel toch niet doen als een soort "besluit"?

Wat mij betreft inderdaad niet als een soort "besluit" (voornemen) maar vanuit pure, totale WANHOOP. De overgave volgde op een langdurige en intense doodswens (vanuit mijn ego en blijkbaar ni?t vanuit mijn totale zijn), het sproot voort uit een allesdoordringend BESEF van niets anders meer kunnen dan op-geven. Omdat niets meer werkte, niets meer geprobeerd kon worden, niets meer ?cht geloofd kon worden, er geen enkel houvast meer was en er dus niets meer "gedaan" kon worden... De wens tot overgave leefde als het ware in een deel van mezelf dat ik niet als "ik" ervaarde en waarmee ik mij dus evenmin kon identificeren; mijn "ik" wilde alleen maar dood (verlost worden)...
Mijn ego, dat er nadien nog steeds bleek te zijn en dus niet doodgegaan is, leeft nu vanuit die overgave, vanuit de continue wens tot overgave aan dat wat het als groter (ruimer) dan zichzelf ervaart... Het heeft de teugels uit handen gegeven...

Ogenblik-sem
30 april 2012, 18:12
Sem,

Nothing to do,
nothing to force,
nothing to want

Hoewel dit gezien wordt zit er misschien ook hier weer een addertje onder het gras.
Nu kan misschien het "doelgerichte" stoppen to do, to force, to want etc. juist wel eens datgene veroorzaken wat men tracht te vermijden.

Als het nog steeds vanuit een persoonlijk belang plaatsvindt (als een methode o.i.d.) werkt het toch averechts?

Bij de "overgave"lijkt me dat er sprake is van een absoluut opgeven om wat dan ook nog in bezit te willen krijgen.
En dat kan het egodeel toch niet doen als een soort "besluit"?
ja, als je geforceerd gaat zitten 'niets doen' terwijl je popelt om iets te doen dat is dat idd zo.
Doe waartoe je getrokken wordt.
Dat is iets anders dan iets doen om iets te bereiken.
Dat moet jij ook voelen, dat kan niet anders!

Toch?

Het gehele universum trekt je naar waar je moet zijn.
Elk moment.
Het beweegt je en leeft je.
Het ademt elke ademhaling van "jou."

Jij ademt toch ook niet?
Jij wordt geademd.

Esradha
30 april 2012, 18:39
Dan moet je nog wel in staat zijn die 'stem' van het universum te herkennen.
Iemand met een verslaving wordt ook getrokken, maar wel door iets anders.

Ogenblik-sem
30 april 2012, 19:01
Dat kunnen jij en ik niet weten.
Misschien is dat wel zo.
Er vind z?veel plaats waarvan wij denken dat het niet zo moet (zijn)

In elk geval zijn verslavingen voor mij het bewijs dat er geen zelfstandig handelende, willende en denkende levende wezens bestaan.
Elke handeling wordt veroorzaakt door (hangt vast aan) ontelbare oorzaken.

diane
30 april 2012, 19:56
Wat mij betreft inderdaad niet als een soort "besluit" (voornemen) maar vanuit pure, totale WANHOOP. De overgave volgde op een langdurige en intense doodswens (vanuit mijn ego en blijkbaar ni?t vanuit mijn totale zijn), het sproot voort uit een allesdoordringend BESEF van niets anders meer kunnen dan op-geven. Omdat niets meer werkte, niets meer geprobeerd kon worden, niets meer ?cht geloofd kon worden, er geen enkel houvast meer was en er dus niets meer "gedaan" kon worden... De wens tot overgave leefde als het ware in een deel van mezelf dat ik niet als "ik" ervaarde en waarmee ik mij dus evenmin kon identificeren; mijn "ik" wilde alleen maar dood (verlost worden)...
Mijn ego, dat er nadien nog steeds bleek te zijn en dus niet doodgegaan is, leeft nu vanuit die overgave, vanuit de continue wens tot overgave aan dat wat het als groter (ruimer) dan zichzelf ervaart... Het heeft de teugels uit handen gegeven...

Vanuit een dergelijke wanhoop kan zeker overgave ontstaan.
Hoewel sommigen vanuit hetzelfde verlangen om te vluchten van de ellende van een leven juist kunnen besluiten..om er definitief uit te stappen. En dit ook doen.
Waarmee ik wil zeggen dat wanhoop diverse richtingen kan opgaan.
Mooi dat je innerlijke stem je naar die overgave heeft geleid!

diane
30 april 2012, 20:03
ja, als je geforceerd gaat zitten 'niets doen' terwijl je popelt om iets te doen dat is dat idd zo.
Doe waartoe je getrokken wordt.
Dat is iets anders dan iets doen om iets te bereiken.
Dat moet jij ook voelen, dat kan niet anders!

Toch?

Het gehele universum trekt je naar waar je moet zijn.
Elk moment.
Het beweegt je en leeft je.
Het ademt elke ademhaling van "jou."

Jij ademt toch ook niet?
Jij wordt geademd.

"Doen waartoe je getrokken wordt", zeg je.
Dit betekent al een opening, een innerlijke bereidheid om dat spoor blindelings te volgen, niet wetende wat je te wachten staat, geen glorieuze verwachtingen meer van een happy end.
Dat vraagt ook moed.

Het ging mij meer om de vaak gehoorde oproep om niets meer te doen qua onderzoek. Dan zou alles vanzelf in orde komen. Dit kan toch slechts "gedaan" worden (in feite niet-doen) als de illusie van het afgescheiden zelf grondig doorzien is?
Intussen wordt dit "stoppen" e.d. vaak aangegrepen door vele satsang gangers om met behoud van een persoonlijk zelf..lekker verlicht te zitten wezen.
Dit "stoppen" moet dan volgens mij eerst tot op de bodem begrepen worden, anders houdt men zichzelf voor de gek.
Pas dan volgt moeiteloos en op geheel natuurlijke wijze het "stoppen".
Zodat dit - alweer - niet "gedaan" kan worden.

diane
30 april 2012, 20:10
Dat kunnen jij en ik niet weten.
Misschien is dat wel zo.
Er vind z?veel plaats waarvan wij denken dat het niet zo moet (zijn)

In elk geval zijn verslavingen voor mij het bewijs dat er geen zelfstandig handelende, willende en denkende levende wezens bestaan.
Elke handeling wordt veroorzaakt door (hangt vast aan) ontelbare oorzaken.

In het geval van verslaving vind ik dit niet zozeer iets van "hogerhand"..
Dit heeft een absoluut chemische-neurologische basis waardoor bepaalde delen van het brein constant om meer, meer staan te gillen.

Ik herinner me bijv. uit een boek van Joan Tollifson dat ze er wel in slaagde om van het roken af te komen maar ondanks alle realisatie absoluut niet in staat bleek van het knauwen op haar te korte armpje kon afkomen.
Dit laatste heeft natuurlijk geen chemische reaktie in de hersenen tot gevolg.
Veel handelingen hangen m.i. dan ook simpelweg af van een programmering op de harde schijf (het brein). Wat tot de vreemdste toestanden kan leiden.

Esradha
30 april 2012, 20:29
Een verslaving is inderdaad veel meer een neurochemische verstoring. Geen roep van 'het leven'. Ook ademhalen is een kwestie van je onwillekeurig zenuwstelsel waardoor dit plaatsvindt zonder erover na te denken. Je kan wel tijdelijk dat proces bewust overrulen en je ademhaling be?nvloeden. Je hersenen kunnen heel rare dingen met een mens doen op het moment dat de chemie verstoord is. Persoonlijkheid en karakter vervormen dan. Uiteraard maken zij dus niet wie je bent. Het zijn mijns inziens wel processen die je lichaam nodig hebben om goed te kunnen functioneren. Ik lees anderen dat ook wel vertellen, je 'ik' is er nog wel, maar het bepaalt niet meer.

Voordat je kan stoppen met 'doen' en dit ook effect heeft, moet dit inderdaad voortvloeien uit inzicht. Iemand die enkel op wilskracht afkickt van een verslaving zal er zo weer in terugvallen. Inzicht is niet iets wat je kan doen of forceren, maar je kan wel die dingen ondernemen die het inzicht tot stand kunnen brengen, zoals het veel genoemde onderzoek.

De mens is niet alleenheerser en heeft geen volledige invloed op de dingen die gebeuren. Het hele universum komt inderdaad samen om gebeurtenissen tot stand te brengen. Maar als mens ben je daarin naar mijn idee wel een schakel. Je toekomst ligt niet bij voorbaat vast. Het universum kan signalen je pad op sturen om je te sturen waar je zijn moet, maar je kan ook die signalen negeren en een andere kant op lopen. Je zal weliswaar net zo lang vergelijkbare signalen krijgen totdat je je les wel opgepikt hebt. En daar ligt naar mijn idee wel de invloed van ons mensen.

Tine
30 april 2012, 20:49
Vanuit een dergelijke wanhoop kan zeker overgave ontstaan.
Hoewel sommigen vanuit hetzelfde verlangen om te vluchten van de ellende van een leven juist kunnen besluiten..om er definitief uit te stappen. En dit ook doen.

Dit kan ik heel erg goed begrijpen, en ook als hun (door henzelf gezien als enig mogelijke) "keuze" aanvaarden.

Waarmee ik wil zeggen dat wanhoop diverse richtingen kan opgaan.

Dat kan inderdaad. Mijn weg is alleen maar een "mogelijke" weg...

Ogenblik-sem
1 mei 2012, 08:07
"Doen waartoe je getrokken wordt", zeg je.
Dit betekent al een opening, een innerlijke bereidheid om dat spoor blindelings te volgen, niet wetende wat je te wachten staat, geen glorieuze verwachtingen meer van een happy end.
Dat vraagt ook moed.

Het ging mij meer om de vaak gehoorde oproep om niets meer te doen qua onderzoek. Dan zou alles vanzelf in orde komen. Dit kan toch slechts "gedaan" worden (in feite niet-doen) als de illusie van het afgescheiden zelf grondig doorzien is?
Intussen wordt dit "stoppen" e.d. vaak aangegrepen door vele satsang gangers om met behoud van een persoonlijk zelf..lekker verlicht te zitten wezen.
Dit "stoppen" moet dan volgens mij eerst tot op de bodem begrepen worden, anders houdt men zichzelf voor de gek.
Pas dan volgt moeiteloos en op geheel natuurlijke wijze het "stoppen".
Zodat dit - alweer - niet "gedaan" kan worden.

opening...innerlijke bereidheid...spoor blindelings te volgen, niet wetende wat je te wachten staat...moed...de illusie van het afgescheiden zelf grondig doorzien.... stoppen....

Is m.i. wat er gebeurt en niemand die het 'doet.'
Al is die indruk er wel en dat komt door het denken.

Zelfs: ...'wordt dit "stoppen" e.d. vaak aangegrepen door vele satsang gangers om met behoud van een persoonlijk zelf..lekker verlicht te zitten wezen.' is wat er gebeurt en geen enkele satsangganger die het 'doet.'
Alles gebeurt in totale samenhang met de werkzaamheid van het totale gemanifesteerde universum.
Alles is 1 werkzaamheid/bewustzijn.

Daar in leeft geen enkel zelfstandig handelend en denkend wezen.

Ogenblik-sem
1 mei 2012, 08:12
In het geval van verslaving vind ik dit niet zozeer iets van "hogerhand"..
Dit heeft een absoluut chemische-neurologische basis waardoor bepaalde delen van het brein constant om meer, meer staan te gillen.


Er is ook geen 'hogerhand.'
Er is enkel de totale samenwerkende werking van het totale universum.

Chemische-neurologische werkingen werken in totale samenhang met de werkzaamheid van het totale universum.
Er werkt niks aparts -> afgescheiden van de werking van het gehele universum.

Ulla
1 mei 2012, 08:13
Alles is 1 werkzaamheid/bewustzijn.

Daar in leeft geen enkel zelfstandig handelend en denkend wezen.

Het tweede blijft een soort van interpretatie,
waarin het eerste het meest een_voudige inzicht is.
wat je 2de zin uiteindelijk overbodig zal maken omdat het dan niet meer belang rijk is. Ook al valt je 2de zin onder die ene werkzaamheid.
Het wordt teruggebracht tot een werkzaamheid van geen belang en geen interpretatie meer, als dat aan de orde is en de rest oplost in dat inzicht.

Ogenblik-sem
1 mei 2012, 08:21
De mens is niet alleenheerser en heeft geen volledige invloed op de dingen die gebeuren. Het hele universum komt inderdaad samen om gebeurtenissen tot stand te brengen. Maar als mens ben je daarin naar mijn idee wel een schakel. Je toekomst ligt niet bij voorbaat vast. Het universum kan signalen je pad op sturen om je te sturen waar je zijn moet, maar je kan ook die signalen negeren en een andere kant op lopen. Je zal weliswaar net zo lang vergelijkbare signalen krijgen totdat je je les wel opgepikt hebt. En daar ligt naar mijn idee wel de invloed van ons mensen.

Als het hele universum inderdaad samenkomt om gebeurtenissen tot stand te brengen, welke schakel ben je dan als mens daarin?
Dan kan een mens hooguit de schakel zijn waardoor gebeurt wat het universum 'laat gebeuren.'

En of de toekomst vast lig of niet, je weet toch niet wat er vast ligt dus 'heb je er niks aan.'

Als het universum je signalen stuurt en het universum heeft jou niet geschikt gemaakt om die op te pikken wie is het dan die dan wel of geen signalen kan oppikken of negeren?
En welke lessen moet je leren als het 't universum is die iemand/jou geschikt of ongeschikt maakt tot lessen leren?

De uiteindelijke vraag is dus: is er iemand die lessen moet leren?
Of is er vermogen tot leren of onvermogen tot leren?
En als er niet geleerd wordt, kan het dan onwil zijn om te leren of is er simpelweg geen vermogen (genoeg) tot leren.
En wat moet er geleerd worden?

...Als 'jij zelf' het zichzelf ontvouwende universum/bewustzijn bent?

Ogenblik-sem
1 mei 2012, 08:33
Het tweede blijft een soort van interpretatie,
waarin het eerste het meest een_voudige inzicht is.
wat je 2de zin uiteindelijk overbodig zal maken omdat het dan niet meer belang rijk is. Ook al valt je 2de zin onder die ene werkzaamheid.
Het wordt teruggebracht tot een werkzaamheid van geen belang en geen interpretatie meer, als dat aan de orde is en de rest oplost in dat inzicht.

Ja, ha! ha! ha!

Heb 't wel drie keer moeten overlezen wegens 'ingewikkeldheid' van de 'simpeligheid.' ;-))

Ulla
1 mei 2012, 09:02
Ja, ha! ha! ha!

Heb 't wel drie keer moeten overlezen wegens 'ingewikkeldheid' van de 'simpeligheid.' ;-))

Ja dat komt van (het) zelf ook nog goed, hoe eenvoudig te schrijven.
Teveel woorden kunnen veel kapot maken.

Voor mijn gevoel snap ik ook wel wat je bedoelt. Maar omdat je zo ophangt aan de begrippen niemand en iemand is iedereen daar zo op gefocust.

Het is dus wederom niet relevant, of er wel of niet iemand is. In de duale wereld werkt het toch anders en dat is wel handig om daar rekening mee te houden. Wat Esther op een gegeven moment ook zei, met de plaat die telkens herhaald wordt.

Ogenblik-sem
1 mei 2012, 09:22
Maar omdat je zo ophangt aan de begrippen niemand en iemand is iedereen daar zo op gefocust.

Het is dus wederom niet relevant, of er wel of niet iemand is. In de duale wereld werkt het toch anders en dat is wel handig om daar rekening mee te houden. Wat Esther op een gegeven moment ook zei, met de plaat die telkens herhaald wordt.
Ja, dat snap ik ook wel.
Dat is h??????l irritant voor een ego.
Ik weet bijna zeker dat het n?g irritanter is dan 'het denken een afwijking' noemen.

D?t soort van ego/denken gaat daar m.i. helem??l van over z'n nek!
En...dan is het niet echt pleite, dat ego.

Ulla
1 mei 2012, 09:39
Ja, dat snap ik ook wel.
Dat is h??????l irritant voor een ego.
Ik weet bijna zeker dat het n?g irritanter is dan 'het denken een afwijking' noemen.

D?t soort van ego/denken gaat daar m.i. helem??l van over z'n nek!
En...dan is het niet echt pleite, dat ego.

Wat snap je wel en wat is irritant?

Dat ego hoeft ook niet pleite,
Het in zicht brengt het vanzelf terug en laat het op zijn plaats vallen.
Maar volgens mij zie jij dat ook wel.
Dat denken in afwijking is uiteindelijk gefocust op het denken,
zoals elke visie gefocust is op de inhoud van een visie.
Wat niet wegneemt dat een visie wel behulpzaam kan zijn.

Ulla
1 mei 2012, 09:43
Wat snap je wel en wat is irritant?

Oh oke ik snap het. Waarom blijf je die plaat dan draaien?
Als je Het in zicht hebt, heb je die echt niet nodig.
Al is dat weer een beperkt ik zicht van mij, blijkbaar heb je het dus wel nodig.

sagnaar
1 mei 2012, 09:50
dan is het niet echt pleite, dat ego.

Dan is de ervaring/beleving van HOE' dat ego van nature is.....onscherp en troebel.

Ulla
1 mei 2012, 09:54
Dan is de ervaring/beleving van HOE' dat ego van nature is.....onscherp en troebel.

Van nature, in wezen is ego/ik gewoon net zo goed God dan alles en niets God is. Of bron/bewustzijn wat meer neutraal bedoelde woorden.

sagnaar
1 mei 2012, 10:03
Van nature, in wezen is ego/ik gewoon net zo goed God dan alles en niets God is. Of bron/bewustzijn wat meer neutraal bedoelde woorden.

Het 'verschil' is;-) dat ik een pointer geef' en jij een ...panorama, waar je in blijft dwalen.

diane
1 mei 2012, 10:26
Daar in leeft geen enkel zelfstandig handelend en denkend wezen.

Helemaal mee eens!

Het brein en de programmering/conditionering zal "denken" de zgn. kiezer/denker/doener te zijn.

Die "overgave" of verwerven van inzicht kan dan ook plaats vinden via het instrument van het denken door Datgene wat in feite "ons" is.

Intussen kan die programmering (van het brein) een behoorlijk dominante rol spelen wat inzicht in de weg kan staan.

Kijk maar eens hoe allerlei dieren afgericht kunnen worden waarbij evenmin sprake is van een denker.

M.a.w. die bereidheid etc. is iets wat niet van "mij" afkomstig is maar waarbij het instrument (het brein) zodanig gebruikt KAN worden door Datgene wat dit leven in feite leeft. Over de voorwaarden daartoe heeft niemand iets te zeggen.

diane
1 mei 2012, 10:33
Er is ook geen 'hogerhand.'
Er is enkel de totale samenwerkende werking van het totale universum.

Chemische-neurologische werkingen werken in totale samenhang met de werkzaamheid van het totale universum.
Er werkt niks aparts -> afgescheiden van de werking van het gehele universum.

"Hogerhand" is natuurlijk bij wijze van spreken. Het staat niet voor niets tussen aanhalingstekens.

Idd werkt alles samen waardoor ogenschijnlijk zich bepaalde fenomenen kunnen voordoen. Betekent dit dat er dus niets "gedaan" kan worden?
Het gefragmenteerde ge?dentificeerde Goddelijke kan m.i. wel degelijk via z'n instrument...zichzelf "leren" her-kennen.

Ulla
1 mei 2012, 10:37
"
Het gefragmenteerde ge?dentificeerde Goddelijke kan m.i. wel degelijk via z'n instrument...zichzelf "leren" her-kennen.
HeArTs FlOwErS

diane
1 mei 2012, 10:41
Ja, dat snap ik ook wel.
Dat is h??????l irritant voor een ego.
Ik weet bijna zeker dat het n?g irritanter is dan 'het denken een afwijking' noemen.

D?t soort van ego/denken gaat daar m.i. helem??l van over z'n nek!
En...dan is het niet echt pleite, dat ego.

Denken een afwijking?
Voor wie?
Een ego wat over z'n nek gaat?
Voor wie?
Een ego wat niet echt pleite is?
Voor wie?

Ulla
1 mei 2012, 10:58
Het 'verschil' is;-) dat ik een pointer geef' en jij een ...panorama, waar je in blijft dwalen.

Laat je verschi(l) en je duiding achterwege/rusten en je bent er ook nog.

sagnaar
1 mei 2012, 13:41
Laat je verschi(l) en je duiding achterwege/rusten en je bent er ook nog.

Vooruit dan, ik heb een gulle bui vandaag.

Alle wegen leiden naar jou...Ulla.

Ulla
1 mei 2012, 14:25
Vooruit dan, ik heb een gulle bui vandaag.

Alle wegen leiden naar jou...Ulla.

God ja!
Nee, zo onbescheiden ben ik nu ook weer niet.
Hou het lekker bij JEZELF!BiGeRgRiN

Ogenblik-sem
2 mei 2012, 07:30
Betekent dit dat er dus niets "gedaan" kan worden?


Niet Renoir gaan nakakelen h??

'T punt is dat er niemand is die iets doet.

Be alert! (so to speak)
Er is zelfs niemand die 'kakelt.'

Ogenblik-sem
2 mei 2012, 07:37
Dan is de ervaring/beleving van HOE' dat ego van nature is.....onscherp en troebel.
Bedoelde je dit nog als juistere duiding i.p.v. een 'gepleit' ego?

sagnaar
2 mei 2012, 08:25
Bedoelde je dit nog als juistere duiding i.p.v. een 'gepleit' ego?

Blik-sem.....

Yep, iig voor mij' juister. Voor jou of wie dan ook is het een geheel vrijblijvende suggestie.
Trouwens, een geple(i)t ego neemt hele rare vormen aan ' door de overtuiging van ik' Moet, ik' Kan, en ik' Doe.........:-)

Ogenblik-sem
2 mei 2012, 08:42
O.K.

Idd.

Een geplet ego maakt rare sprongen ( als 'n kat in 't nauw)
En een gepleit herkent geen leven.

sagnaar
2 mei 2012, 09:39
O.K.

Idd.

Een geplet ego maakt rare sprongen ( als 'n kat in 't nauw)
En een gepleit herkent geen leven.

O.K.
Idd.

Esradha
2 mei 2012, 10:16
Jullie zijn weer creatief met woorden.
Gepleit is het voltooid deelwoord van pleiten, verdedigen/argumenteren.
Een gepleit ego is een ego wat zichzelf verdedigd heeft?
En herkent waarom geen leven?
Hoe ziet dat eruit, geen leven herkennen?

Ogenblik-sem
2 mei 2012, 13:16
Gepleit = voltooid deelwoord van pleite. ;-) (verdwenen)

En zonder ego is geen 'normaal' leven mogelijk.
Dan is er leven zonder te leven. (vegetatieve toestand)

moi
2 mei 2012, 14:01
Gepleit = voltooid deelwoord van pleite. ;-) (verdwenen)

En zonder ego is geen 'normaal' leven mogelijk.
Dan is er leven zonder te leven. (vegetatieve toestand)

Zonder ego is er prima te leven, zonder Menszijn, in tegendeel niet, dan krijg je idd leven zonder te leven.

Het is subtiel in woorden, maar een wezenlijk verschil.

Om dat ego draait het juist, inzichtelijke blindheid.
Aan ego (eigenbelang) is niets menselijks te zien.

Ogenblik-sem
2 mei 2012, 15:52
..ligt er maar weer aan wat eenieder onder zo'n woord verstaat.

Esradha
2 mei 2012, 16:08
Gepleit = voltooid deelwoord van pleite. ;-) (verdwenen)

En zonder ego is geen 'normaal' leven mogelijk.
Dan is er leven zonder te leven. (vegetatieve toestand)

Dat is dan toch wel een zelfverzonnen voltooid deelwoord. Verdwenen is namelijk al een voltooid deelwoord, van pleite gepleit maken is de overtreffende trap en geen correct Nederlands meer.

moi
2 mei 2012, 16:21
..ligt er maar weer aan wat eenieder onder zo'n woord verstaat.

Nou dat zeg je wel zo makkelijk, daarin zie je dat de grootste leugenaar een verlichtte kan zijn, als het erop aan komt dat het er maar net aan ligt wat een ieder onder bepaalde woorden verstaat.

Dus blijft over, wat is nou werkelijk WAAR?.
Kan je er dan uberhaubt wel over, schrijven/praten/aanreiken?

diane
2 mei 2012, 16:37
Niet Renoir gaan nakakelen h??

'T punt is dat er niemand is die iets doet.

Be alert! (so to speak)
Er is zelfs niemand die 'kakelt.'

Als er kakelen is is er kakelen.WiNk
Verder begrijp ik juist dat Renoir aanmoedigt vooral veel te DOEN.
Ik zeg dat er van alles "gedaan" kan worden maar dat er niet-iemand is die het "doet".
Ook met deze zinnen heb ik dus niets te maken..GlAd

diane
2 mei 2012, 16:43
Dus blijft over, wat is nou werkelijk WAAR?.
Kan je er dan uberhaubt wel over, schrijven/praten/aanreiken?

Het lijkt soms wel of ego een enge ziekte is.
Op een bepaald niveau is het dat ook eigenlijk wel, maar ik zie het niet als een "ding" wat even verwijderd kan worden.
Wat WAAR is is dat er prima allerlei rollen gespeeld kunnen worden zonder ervan overtuigd te zijn dat ik bijv. Julia of Cleopatra BEN.
Zelfs dat ik daarover heel lang kan uitweiden..FlOwErS

Esradha
2 mei 2012, 17:09
Nou dat zeg je wel zo makkelijk, daarin zie je dat de grootste leugenaar een verlichtte kan zijn, als het erop aan komt dat het er maar net aan ligt wat een ieder onder bepaalde woorden verstaat.

Dus blijft over, wat is nou werkelijk WAAR?.
Kan je er dan uberhaubt wel over, schrijven/praten/aanreiken?

Simpel genoeg, woorden gebruiken zoals ze bedoeld zijn. Definities afspreken. Hetgeen je over spreekt, verandert niet welke woorden of verklaringen je ook geeft. Het is wel handig om dezelfde taal te spreken om te weten dat je ook over dezelfde dingen spreekt.

moi
2 mei 2012, 17:13
Het lijkt soms wel of ego een enge ziekte is.
Op een bepaald niveau is het dat ook eigenlijk wel, maar ik zie het niet als een "ding" wat even verwijderd kan worden.


Je hoeft niets te verwijderen alleen , DOORZIEN. FlOwErS

Tine
2 mei 2012, 18:28
Het lijkt soms wel of ego een enge ziekte is.
Op een bepaald niveau is het dat ook eigenlijk wel, maar ik zie het niet als een "ding" wat even verwijderd kan worden.

Ik kijk naar het "opspelen" van het ego (zowel bij mezelf als bij anderen) als naar een klein kind dat verlangt naar groot zijn; een bang kind dat stoer wil zijn; een hulpeloos kind dat geholpen wil worden; een ziek kind dat hoopt op genezing; een machteloos kind (verdrietig, woedend, wanhopig) dat kracht/macht wil ervaren...

Wat WAAR is is dat er prima allerlei rollen gespeeld kunnen worden zonder ervan overtuigd te zijn dat ik bijv. Julia of Cleopatra BEN.

Wanneer men onvoldoende overtuiging(skracht) legt in datgene/diegene wat men denkt/zegt/hoopt/vreest te zijn, wordt men niet gemakkelijk "geloofd" (serieus genomen), noch door zichzelf, noch door anderen. Voor velen is serieus genomen worden h??l erg belangrijk; vandaar dat zij zich soms zelfs compleet (voor de volle 100%) "verliezen" in hun rol. Ze "spelen" alsof hun leven ervan af hangt GlAd

sagnaar
2 mei 2012, 21:53
Ik kijk naar het "opspelen" van het ego (zowel bij mezelf als bij anderen) als naar een klein kind dat verlangt naar groot zijn; een bang kind dat stoer wil zijn; een hulpeloos kind dat geholpen wil worden; een ziek kind dat hoopt op genezing; een machteloos kind (verdrietig, woedend, wanhopig) dat kracht/macht wil ervaren...





Dan kijk je zeer oppervlakkig naar dat ego.
Een ego is veel meer dan alleen de subjectieve identificatie !, die je ook nog eens eenzijdig benadrukt.

Tine
3 mei 2012, 02:28
Dan kijk je zeer oppervlakkig naar dat ego.
Een ego is veel meer dan alleen de subjectieve identificatie !, die je ook nog eens eenzijdig benadrukt.

Maar Keen toch, ik had het dan ook over een "opspelend" ego (= ego waar men "last" van heeft); niet over het ego in het algemeen. En ik benadruk niets; ik gaf een soort opsomming (1, 2, 3, 4, 5). Heb je de puntjes (...) aan het eind van mijn opsomming over het hoofd gezien? Invullen naar behoefte zou ik zeggen (dat mag tot oneindig gaan wat mij betreft hoor)...

sagnaar
3 mei 2012, 06:30
Maar Keen toch, ik had het dan ook over een "opspelend" ego (= ego waar men "last" van heeft); niet over het ego in het algemeen. En ik benadruk niets; ik gaf een soort opsomming (1, 2, 3, 4, 5). Heb je de puntjes (...) aan het eind van mijn opsomming over het hoofd gezien? Invullen naar behoefte zou ik zeggen (dat mag tot oneindig gaan wat mij betreft hoor)...

Waar je 'Last' hebt van het ego' is de subjectieve identificatie vanuit een Zelf-beeld....de oppervlakte van het ego.
Van een juiste waardering van de ego gesteldheid kun je eenvoudig nooit last hebben !, omdat er niemand is om daar last van te kunnen ervaren/beleven.

Ogenblik-sem
3 mei 2012, 07:55
Waar je 'Last' hebt van het ego' is de subjectieve identificatie vanuit een Zelf-beeld....de oppervlakte van het ego.
Van een juiste waardering van de ego gesteldheid kun je eenvoudig nooit last hebben !, omdat er niemand is om daar last van te kunnen ervaren/beleven.
pijnlijk om te horen voor een ego dat niet ego wil zijn maar helaas ondergeschikt aan Leven...dat het niet werkelijk ervaart en daardoor denkt dat 't HET (Leven) 'doet.'

sagnaar
3 mei 2012, 09:13
pijnlijk om te horen voor een ego dat niet ego wil zijn maar helaas ondergeschikt aan Leven...dat het niet werkelijk ervaart en daardoor denkt dat 't HET (Leven) 'doet.'

Zo is dat.

diane
3 mei 2012, 10:51
Ik kijk naar het "opspelen" van het ego (zowel bij mezelf als bij anderen) als naar een klein kind dat verlangt naar groot zijn; een bang kind dat stoer wil zijn; een hulpeloos kind dat geholpen wil worden; een ziek kind dat hoopt op genezing; een machteloos kind (verdrietig, woedend, wanhopig) dat kracht/macht wil ervaren...

Ik zie ego niet zozeer als het opspelen van allerlei emoties. Het lichaam/geestsysteem is tenslotte niet van beton en gevoelig voor allerlei prikkels. Dus wat mij betreft mag er van alles verschijnen, vind het zelfs schadelijk in zeker opzicht om dit te ontkennen.
Iets anders is om ervan overtuigd te zijn dat dit met mijgebeurt.
Dus er kan verdriet of whatever zijn en het gewoon z'n gang laten gaan. Tegelijkertijd is er het w?ten dat dit ??k een expressie is van "Iets" wat zich tijdelijk met deze vorm in en als "mij" heeft vereenzelvigd.
Niet dat het verdriet daarmee acuut verdwijnt. Het neemt wel de persoonlijke lading weg.


Wanneer men onvoldoende overtuiging(skracht) legt in datgene/diegene wat men denkt/zegt/hoopt/vreest te zijn, wordt men niet gemakkelijk "geloofd" (serieus genomen), noch door zichzelf, noch door anderen. Voor velen is serieus genomen worden h??l erg belangrijk; vandaar dat zij zich soms zelfs compleet (voor de volle 100%) "verliezen" in hun rol. Ze "spelen" alsof hun leven ervan af hangt GlAd

En ook dit is wat gebeurt. Bewustzijn speelt tenslotte alle rollen. Het is z'n vrijheid om dit te doen. Evenals om ermee te stoppen. Daar heeft niemand..iets over te zeggen toch?

Rennie
3 mei 2012, 12:24
Zomaar wat gedachten...

Het aangaan van de confrontatie vraagt een 'ik' identificatie. Ik kan het daarmee doen laten voorkomen alsof je met iemand in contact bent die zich druk maakt met het zichtbaar maken van zijn voor- en afkeuren. Uiteindelijk gebruiken we allemaal het fenomeen van geloven in elkaar.

Ik kan 'weten' wat ik ben (dat ik hetgeen dat zich voordoet niet ben), ik kan het doen laten voorkomen alsof ik niet ben en ik kan geloven te zijn wat ik denk dat ik ben. Deze verschillende staten van zijn, zijn aardig herkenbaar.

Dat ik dat uiteindelijk ben gaan herkennen daar heeft het doen aan waarheidvinding waarmee ik me heb bezig gehouden, mee te maken. In welke van de drie eenheden ben ik, of is iemand anders, daar herkenbaar het meeste in 'thuis' of te vinden.

Niet dat dat verwijtbaar zou zijn maar ik zie hier vrijwel geen 'zijn' van de eerste categorie, hetgeen een categorie is die mij het meest kan bekoren.

Ik verwacht helemaal geen handeling of aanpassing aan m' n wens, ik signaleer hem als zijnde een wens. Ik hoef niet naar een gewenste situatie, noch hoeft iemand hier te menen dat het mijn wens is dat daar aan voldaan wordt of moet worden.

Je manifestatie zoals die zich voordoet is perfect en behoort niet naar richtlijnen waarlangs het moet of behoort te ontstaan, maar naar een natuurlijk flow van veranderlijke inzichten.

Dit gezegd zijnde zie ik over het geheel genomen een 'zijn' van de laatste categorie en daarbij een gefrustreerd zijn over zoiets als mijn ongeloof in datgene wat je poogt te laten zien, oftewel 'neer te zetten'.

Voor mij ziet dat er uit alsof ik steeds gevraagd wordt mee te werken aan de beeldvorming.

Tine
3 mei 2012, 19:15
Waar je 'Last' hebt van het ego' is de subjectieve identificatie vanuit een Zelf-beeld....de oppervlakte van het ego.
Van een juiste waardering van de ego gesteldheid kun je eenvoudig nooit last hebben !, omdat er niemand is om daar last van te kunnen ervaren/beleven.

Tja, in dit geest/lichaam systeem van mij (inderdaad, ik hanteer hier een bezittelijk voornaamwoord!) woont dus wel degelijk een iemand (ego). Het ervaart zowel datgene wat als "last" kan omschreven worden als dat wat als "ont-lasting" (WiNk) kan beschouwd worden. Dat wil nog niet zeggen dat er vereenzelviging is met ??n van beide polen. Levend in de dualiteit, worden beiden gewoon als dusdanig ervaren, meer niet. En dit "ik" zal blijven ervaren zo lang het leeft... Dat hoeft wat mij betreft niet anders te zijn dan het is! Want hoe raar het misschien ook klinkt, ik teken geen bezwaar aan tegen de last van mijn subjectieve identificatie, omdat ik deze begrijp.

Tine
4 mei 2012, 00:04
Ik zie ego niet zozeer als het opspelen van allerlei emoties. Het lichaam/geestsysteem is tenslotte niet van beton en gevoelig voor allerlei prikkels. Dus wat mij betreft mag er van alles verschijnen, vind het zelfs schadelijk in zeker opzicht om dit te ontkennen.
Iets anders is om ervan overtuigd te zijn dat dit met mijgebeurt.
Dus er kan verdriet of whatever zijn en het gewoon z'n gang laten gaan. Tegelijkertijd is er het w?ten dat dit ??k een expressie is van "Iets" wat zich tijdelijk met deze vorm in en als "mij" heeft vereenzelvigd.
Niet dat het verdriet daarmee acuut verdwijnt. Het neemt wel de persoonlijke lading weg.

Wat mezelf betreft, bleek de emotionele lading pas te verdwijnen NA volledige vereenzelviging met hetgeen zich voordeed (= het in zijn totaliteit als "van mij" te aanvaarden). Ik was tot enkele jaren geleden een kei in het wegnemen van de "persoonlijke" lading YoUrRiGhT

En ook dit is wat gebeurt. Bewustzijn speelt tenslotte alle rollen. Het is z'n vrijheid om dit te doen. Evenals om ermee te stoppen. Daar heeft niemand..iets over te zeggen toch?

Er iets over te zeggen (willen) hebben is ook een rol die bewustzijn kan "spelen". Toch? WiNk

Rob
4 mei 2012, 07:55
Wat mezelf betreft, bleek de emotionele lading pas te verdwijnen NA volledige vereenzelviging met hetgeen zich voordeed (= het in zijn totaliteit als "van mij" te aanvaarden). Ik was tot enkele jaren geleden een kei in het wegnemen van de "persoonlijke" lading YoUrRiGhT

Mooi gezegd (voor zover ik goed begrijp wat je bedoelt ...).
Kun je ook iets zeggen over de praktijk? Wat is het verschil?

Ogenblik-sem
4 mei 2012, 07:58
Er iets over te zeggen (willen) hebben is ook een rol die bewustzijn kan "spelen". Toch? WiNk
Idd.

Niemand heeft iets te zeggen over er wel of niet iets over te zeggen (willen) hebben.

Ogenblik-sem
4 mei 2012, 08:00
Wat mezelf betreft, bleek de emotionele lading pas te verdwijnen NA volledige vereenzelviging met hetgeen zich voordeed (= het in zijn totaliteit als "van mij" te aanvaarden). Ik was tot enkele jaren geleden een kei in het wegnemen van de "persoonlijke" lading.
Idd.

Daarom is het wegnemen van de persoonlijke lading 'fake.'

Nadje
4 mei 2012, 10:35
Tja, in dit geest/lichaam systeem van mij (inderdaad, ik hanteer hier een bezittelijk voornaamwoord!) woont dus wel degelijk een iemand (ego). Het ervaart zowel datgene wat als "last" kan omschreven worden als dat wat als "ont-lasting" (WiNk) kan beschouwd worden. Dat wil nog niet zeggen dat er vereenzelviging is met ??n van beide polen. Levend in de dualiteit, worden beiden gewoon als dusdanig ervaren, meer niet. En dit "ik" zal blijven ervaren zo lang het leeft... Dat hoeft wat mij betreft niet anders te zijn dan het is! Want hoe raar het misschien ook klinkt, ik teken geen bezwaar aan tegen de last van mijn subjectieve identificatie, omdat ik deze begrijp.
Mooi omschreven. ThUmBsUp

diane
4 mei 2012, 10:35
Wat mezelf betreft, bleek de emotionele lading pas te verdwijnen NA volledige vereenzelviging met hetgeen zich voordeed (= het in zijn totaliteit als "van mij" te aanvaarden). Ik was tot enkele jaren geleden een kei in het wegnemen van de "persoonlijke" lading YoUrRiGhT

Het is moeilijk om het subtiele verschil onder woorden te brengen. Als ik je goed lees zeggen we in veel opzichten hetzelfde. Het gaat er niet om emoties/gedachten etc. te "verwijderen. Die zullen zich blijven voordoen. Wel ben ik erachter gekomen dat bij veel emoties een onderliggende gedachte en/of overtuiging bestaat die het systeem in be-roering brengt.. Zoals bijv. verzet: "waarom moet dit nou gebeuren, ik wil er vanaf," etc. Kortom een en al protest. Dus zie ik emoties meer als een wake up call voor nader onderzoek.
Anderzijds zijn er ook gevoelens die direkt plaatsvinden, zoals bijv. bij het zien van schoonheid of intens verdriet. Dit voelt meer als een verbondenheid op een ander niveau van wat plaatsvindt.

Niettemin als er emoties zijn is daar evenmin iets "fout" mee, het is beter idd ze volop te voelen. Het is wat ik doe en vervolgens onderzoek.
Met name de vier vragen van Byron Katie zijn me daarbij enorm behulpzaam geweest, om te beginnen met de basisvraag: IS HET WAAR? (wat ik denk dat er zou moeten zijn of gebeuren..).

Kortom het "wegnemen van de persoonlijke lading", ten eerste is het nooit "jij"die dit doet zelfs als geloof je dat wel. Allemaal prima. Maar het is vooral volslagen contraproductief, niet meer dan een mindtrucje.


Er iets over te zeggen (willen) hebben is ook een rol die bewustzijn kan "spelen". Toch? WiNk

Precies.
Tot het niet meer gebeurt.

Esradha
4 mei 2012, 10:47
Precies.
Tot het niet meer gebeurt.

Sjah, zo gebeurt alles tot het niet meer gebeurt.
Eens leven we niet meer.

diane
4 mei 2012, 10:54
Wat mezelf betreft, bleek de emotionele lading pas te verdwijnen NA volledige vereenzelviging met hetgeen zich voordeed (= het in zijn totaliteit als "van mij" te aanvaarden). Ik was tot enkele jaren geleden een kei in het wegnemen van de "persoonlijke" lading YoUrRiGhT

Nu is het voorts de vraag of het wel zo wenselijk is of lijkt te zijn om geen emotionele lading meer te kunnen voelen. In de beschikbaarheid die we in feite zijn heeft alles wat opkomt niets met "mij" (in persoonlijke zin dus) te maken. Hoewel ik daar dus veel later pas achter kwam hoor! Het streven van sommigen om vooral niets meer te (willen..) voelen komt op mij soms over als een ultieme vorm van controle.

Als je kind doodziek is zullen er emoties opkomen in welke vorm dan ook. Zie dit als een volstrekt natuurlijk gegeven van mens-zijn. Zo kan ik natuurlijk talloze voorbeelden gaan opnoemen die heel verdrietig zijn.
Het verschil zit voor mij in het zien dat die emoties er wel degelijk mogen zijn maar dat er geen eis is "dat het niet had mogen gebeuren".
Nogmaals het is moeilijk hier in z'n algemeenheid over te praten, zoals gezegd, het is heel subtiel.

Het andere uiterste is het zwelgen in emoties, "ik moet en zal ze voelen" vanuit een soort opvatting dat dit een blijk van "gevoeligheid of zelfs "menselijkheid" zou zijn. De damesbladen staan er vol van. En ook op TV kan er regelmatig van genoten worden..

Maar ik zweer je: als ik wanhopig word van bijv. kiespijn ga ik gewoon naar de tandarts. Geen sprake van: het is zoals het is. En als mijn kind pijn heeft voel ik ongegeneerd volop mee. Zonder verzet..WiNk

diane
4 mei 2012, 10:58
Sjah, zo gebeurt alles tot het niet meer gebeurt.
Eens leven we niet meer.

Zo zie je maar dat alles voorbij gaat.WiNk

diane
4 mei 2012, 11:13
Een andere valkuil (ik ben echt creatief vandaagGlAd) is de opvatting: Nothing to do. Nu doet 99,9999% van de wereldbevolking dit al. Dus zo moeilijk lijkt dit niet te zijn. Bewustzijn als de mensheid (een concept) doet alsof het iets anders is, is zichzelf kennelijk vergeten in gemanifesteerde vorm.
Gepaard gaande aan die overtuiging (van bewustzijn) wordt er in die droom (van bewustzijn) toch een aardig zooitje van gemaakt.
Onder het min of meer spirituele mom van "tja het is allemaal bewustzijn die het "doet"..), en "er kan niets gedaan worden" etc. kan er een ivoren torencomplex ontstaan.
De weinigen die enigszins wakker worden en steeds maar roepen dat de keizer echt geen kleren aan heeft..worden ernstig vermaand: hier is niets aan te doen, het is allemaal bewustzijn.
En de slaap duurt voort...CrY

Ogenblik-sem
4 mei 2012, 11:42
Sjah, zo gebeurt alles tot het niet meer gebeurt.
Eens leven we niet meer.
Idd. WIJ niet.
Maar...

Tine
4 mei 2012, 14:33
Mooi gezegd (voor zover ik goed begrijp wat je bedoelt ...).
Kun je ook iets zeggen over de praktijk? Wat is het verschil?

Ik ervaar nu meer authenticiteit/originaliteit, meer natuurlijkheid/spontaniteit, meer innerlijke verbondenheid/eenheid. Er ontwikkelde zich een andere visie op zowel innerlijke als uiterlijke "strijd", omdat ik het ondertussen effectief heb kunnen ervaren als het (energetisch) in harmonie brengen van wat voorheen uit balans (tegenstrijdig) was. Ik kan het misschien nog het best omschrijven als dat mijn geest/lichaam-systeem (denken, voelen, handelen) en mijn ziel (weten/zijn) veel meer op ??n lijn zijn komen te liggen.

Tine
4 mei 2012, 14:39
Idd.

Daarom is het wegnemen van de persoonlijke lading 'fake.'

De macht van de angst voor "dat wat is" kan heel erg groot zijn en is blijkbaar in staat tot h??l erg lang onderdrukken van datgene wat wil gezien/erkend worden. Tot de bom barst natuurlijk...

Tine
4 mei 2012, 15:21
Het is moeilijk om het subtiele verschil onder woorden te brengen. Als ik je goed lees zeggen we in veel opzichten hetzelfde. Het gaat er niet om emoties/gedachten etc. te "verwijderen. Die zullen zich blijven voordoen. Wel ben ik erachter gekomen dat bij veel emoties een onderliggende gedachte en/of overtuiging bestaat die het systeem in be-roering brengt..

Ja, en een systeem dat er beroerd aan toe is, zal m.i. automatisch streven naar minder beroerd. Wij kunnen dat streven belemmeren door onderdrukking van (angst voor) "dat wat is". Maar beroerd wordt dan m.i. alleen maar beroerder... WiNk

Zoals bijv. verzet: "waarom moet dit nou gebeuren, ik wil er vanaf," etc. Kortom een en al protest. Dus zie ik emoties meer als een wake up call voor nader onderzoek.

Als boodschappers van het leven/God die op je deur (je ik) komen kloppen...

Anderzijds zijn er ook gevoelens die direkt plaatsvinden, zoals bijv. bij het zien van schoonheid of intens verdriet. Dit voelt meer als een verbondenheid op een ander niveau van wat plaatsvindt.

Als boodschappers van het leven/God waarin je jezelf herkent...

Niettemin als er emoties zijn is daar evenmin iets "fout" mee, het is beter idd ze volop te voelen. Het is wat ik doe en vervolgens onderzoek.
Met name de vier vragen van Byron Katie zijn me daarbij enorm behulpzaam geweest, om te beginnen met de basisvraag: IS HET WAAR? (wat ik denk dat er zou moeten zijn of gebeuren..).

Emoties zijn inderdaad altijd "waar" (ze hebben een bestaans/ontstaansreden en zijn er niet zomaar); wat ze te vertellen hebben (de overtuiging waardoor ze veroorzaakt werden/worden) is daarom niet altijd waar.

Kortom het "wegnemen van de persoonlijke lading", ten eerste is het nooit "jij"die dit doet zelfs als geloof je dat wel. Allemaal prima. Maar het is vooral volslagen contraproductief, niet meer dan een mindtrucje.

Het is m.i. de angst die dat "doet"...

diane
4 mei 2012, 20:49
http://www.youtube.com/watch?v=5sqbSqtDsa4&feature=related

diane
4 mei 2012, 20:50
Ik zie een volle maan.
Heel groot.
Of lijkt dat nu maar zo?

Rob
5 mei 2012, 06:16
http://www.youtube.com/watch?v=5sqbSqtDsa4&feature=related

Zo dan ...
Niets aan toe te voegen.
Bedankt voor het plaatsen, Diane.

Ogenblik-sem
5 mei 2012, 07:50
Adyashanti - Letting Go of Struggle

http://www.youtube.com/watch?v=rHXjL7xwlxo

moi
5 mei 2012, 07:54
http://www.youtube.com/watch?v=5sqbSqtDsa4&feature=related

Het directe pad!

Ego : doorziend, precies zoals het IS,

Human...............

Dank je Diane KiSs......

Ogenblik-sem
5 mei 2012, 08:48
..en nogmaals adyashanti:


This Is It!

http://www.youtube.com/watch?v=fMziPhBoKsg&feature=related

diane
5 mei 2012, 12:07
Ik kan het zelf nooit zo perfect zeggen.

Herinnerde me dit filmpje.

Ook voor mij vaak genoeg een her-innering.