Los bericht bekijken
Oud 20 september 2020, 00:13   #2
kabu
IP banned user
 
Geregistreerd: 31 augustus 2020
Locatie: Elysion
Berichten: 2.285
Standaard

Voor wie de video zou willen bekijken maar zijn Engels niet sterk genoeg is, heb zojuist de NL vertaling helemaal nagekeken al luisterend naar de video vanaf 26:12 over het zwarte gat.

Citaat:
Een manier om de niet-conceptuele aard van Samadhi te beginnen begrijpen is om gebruik te maken van de analogie van het zwarte gat.
Een zwart gat wordt traditioneel beschreven als een regio van ruimte met een enorm zwaartekrachtveld, zo krachtig dat geen licht of materie kan ontsnappen.
Nieuwe theorieën postuleren dat alle objecten van de kleinste microscopische deeltjes tot macro kosmische formaties zoals sterrenstelsels een zwart gat hebben of mysterieuze singulariteit in hun midden.
In deze analogie gaan we deze nieuwe definitie van een zwart gat gebruiken als "het midden dat overal is”.

In Zen zijn er veel gedichten en koans die ons oog in oog brengen met de poortloze poort. Men moet de poortloze poort passeren om Samadhi te realiseren.
Een waarneming-horizon is een grens in ruimte-tijd waar voorbij gebeurtenissen een externe waarnemer niet kunnen beïnvloeden, wat betekent dat wat er ook gebeurt buiten de gebeurtenis horizon onkenbaar is voor jou. Je zou kunnen zeggen dat de gebeurtenis-horizon van een zwart gat analoog is aan de poortloze poort. Het is de drempel tussen het zelf en geen zelf.
Er is geen "ik" dat de gebeurtenis-horizon passeert. In het midden van een zwart gat bevindt zich de eendimensionale singulariteit die de massa van miljarden zonnen in een onvoorstelbaar kleine ruimte bevat.
Effectief een oneindige massa. Letterlijk een universum in iets oneindig kleiner dan een korrel zand.
De singulariteit is iets ondoorgrondelijk buiten tijd en ruimte.
Volgens de natuurkunde is beweging onmogelijk, het bestaan van dingen is onmogelijk.
Wat het ook is, het behoort niet tot de wereld van waarneming, maar toch kan het niet beschreven worden als louter stilte.
Het gaat voorbij stilte en beweging.
Wanneer je het centrum realiseert dat overal en nergens is, breekt dualiteit af, vorm en leegte, tijd en het tijdloze.
Je zou het een dynamische stilte kunnen noemen, of een zwangere leegte, in het centrum van absolute duisternis.
De taoïstische leraar Lao Tse zei: “Duisternis in de duisternis, de toegangspoort tot alle begrip."

De schrijver en vergelijkende mytholoog Joseph Campbell beschrijft een terugkerend symbool, onderdeel van de meerjarige filosofie die hij de Axis Mundi noemt; het centraal punt of de hoogste berg. De paal waarrond alles draait.
Het punt waar stilte en beweging samen zijn.
Vanuit dit centrum een machtige bloeiende boom is gerealiseerd. Een Bodhi boom die zich aansluit bij alle werelden.

Precies zoals een zon in een zwart gat wordt gezogen toen jij de grote werkelijkheid benaderde, je leven begint eromheen te evolueren en jij begint te verdwijnen.
Als je het imminente zelf nadert, kan dat angstaanjagend zijn voor de egostructuur.
De bewakers van de poort zijn daar om degenen op hun reis te testen.

Men moet bereid zijn om het hoofd te bieden aan zijn grootste angsten en tegelijkertijd iemands inherente kracht accepteren. Om licht te brengen aan de onbewuste verschrikkingen en de verborgen schoonheid binnenin.
Als je geest niet bewogen is, als er geen zelf reactie is, dan komen alle fenomenen geproduceerd door het onbewuste op en sterven weg.
Dit is het punt in de spirituele reis waar vertrouwen het meest nodig is.
Wat bedoelen we met vertrouwen?
Vertrouwen is niet hetzelfde als geloof. Geloof is iets accepteren op het niveau van de geest om comfort te brengen en zekerheid.
Geloof is de manier van de geest om ervaringen te labelen of te controleren.
Vertrouwen is eigenlijk het tegenovergestelde. Vertrouwen is blijven op de plaats van compleet niet weten, accepterend wat er ook voortkomt uit het onbewuste.
Geloof geeft zich over aan de aantrekkingskracht van de singulariteit, tot het oplossen of ontmantelen van het zelf, om te slagen in het passeren van de poortloze poort.

De evolutie en structuur van een melkwegstelsel is nauw verbonden met de schaal van zijn zwart gat, net zoals jouw evolutie is verbonden met de aanwezigheid van het naderende Zelf, de singulariteit die je ware aard is.
We kunnen het zwarte gat niet zien, maar we kunnen er wel weet van hebben door de manier waarop dingen eromheen bewegen, door hoe het samenwerkt met fysieke realiteit.
Op dezelfde manier kunnen wij onze ware aard niet zien. Het imminente zelf is geen ding, maar we kunnen verlichte actie observeren.
Zoals de zenmeester Suzuki zei: "Er zijn, strikt genomen geen verlichte mensen. Er is enkel verlichte activiteit."
We kunnen het niet zien, net zoals het oog zichzelf niet kan zien.
We kunnen het niet zien, omdat het dat is waardoor zien mogelijk is.
Zoals het zwarte gat, is Samadhi niet niets en het is ook geen ding.
Het is de ineenstorting van de dualiteit van iets en niets.

Er is geen poort om de grote realiteit in te gaan, maar er zijn oneindige paden.
De paden, de Dharma’s, zijn als een eindeloze spiraal zonder begin en geen einde.
Niemand kan de poortloze poort passeren.
Niemand zijn verstand heeft ooit uitgevonden hoe en niemand zal dat ooit doen.
Niemand kan de poortloze poort passeren, dus wees niemand.
Verbijsterend fantastisch voor mij die stuk uit de video over de analogie van het zwarte gat, want mijn bijna-dood ervaring (als gevolg van Bufo Alavarius / 5-Me0-DMT te inhaleren) verklarend waarover ik al een jaar spreek in termen als 'met hypersonische snelheid in zwart gat gezogen worden', wat verschrikkelijk was, om daarna in LICHT uit te komen dat niet van deze aarde is.

Zie ook artikel DE NATUUR SCHENKT ONS SUBSTANTIES DIE ONS TERUG BRENGEN NAAR ONZE ESSENTIE.
waaruit dit...
Citaat:
De ervaring duurt ongeveer 15 tot 20 minuten maar diegene die het beleeft, verliest zijn gevoel voor tijd en is in staat om een duizelingwekkend gevoel van eeuwigheid, oneindigheid en eenheid met het hele bestaan te ervaren. Tijdens de ervaring is het mogelijk door momenten van grote angst te gaan die de voorbode zijn van de ontmoeting met het goddelijke. Deze momenten die voorafgaan aan de extase en aan het monumentale gevoel van totale eenheid met zichzelf en met het leven, zijn verbonden met het gevoel van aan een grote snelheid in de leegte te worden geworpen en een totale ontbinding van het ego. Het vereist veel moed om een dergelijke ervaring te beleven. Bij diegenen die over de drempel van de dood van het ego gaan, wordt de sluier opgelicht van de illusie van gescheidenheid om volledig te worden ondergedompeld in een piekervaring van totale eenheid. Wanneer er geen verdeeldheid meer is in de perceptie, recupereren we volledig de herinnering omtrent waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan.
Geloof het of niet, ik ben over de drempel van de dood van het ego gegaan, waardoor alles wat François (mijn vorig jaar overleden gnosticus) me in 30 jaar verteld heeft tot leven is gekomen.
Mensen lief wat ik dankbaar.
kabu is offline   Met citaat reageren