Zelfkennisforum  

Ga terug   Zelfkennisforum > Bewustwording > Alles is bewustzijn

Alles is bewustzijn De rest is persoonlijke invulling.

Reageren
 
Discussietools Zoek in deze discussie Weergave
Oud 15 mei 2019, 07:40   #561
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 841
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Guido Bekijk bericht
Het Doen in gedegen zelfonderzoek wordt niet 'gedaan' door iemand!
Aanvullend: wanneer onderzoek zichzelf terugplooit op zichzelf door dat de onderzoeker zichzelf niet kan vinden, is er niemand meer die onderzoekt en niets meer dat onderzocht wordt, geen zelf-onderzoek, geen gedegen onderzoek, geen onderzoek, geen zelf, noch doen, noch iemand die doet, nog geen doen, noch niemand die iets doet. En toch gaat alles gewoon door, maar is er niemand meer die wil begrijpen, niemand meer die het gewoon doorgaan van alles in de weg staat.

Tot zolang kan de schijnbare iemand beter die schijnbaarheid onderzoeken in plaats van aan te nemen dat er niemand is die dit onderzoek doet.
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Oud 16 mei 2019, 09:59   #562
Nowee
Jubilaris
 
Nowee's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 8 september 2017
Berichten: 350
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Fer Bekijk bericht
Iedere dag even op bed gaan liggen, ogen dicht en oordopjes in. Alleen nog maar gedachten gevoelens/sensaties. Zonder verwachtingen, zonder iets te willen veranderen of vernietigen gewoon aanwezig.
Dat laatste ligt bij mij ietsje anders. ‘Ik zelf’ wil namelijk tot begrip komen hoe de vork aan de steel zit. Maar je advies is zeker bruikbaar en komt (in de eerste zin van je quote) als een eenvoudig en praktisch advies aanwaaien. Het erbij liggen, het afdichten en ophouden zijn adviezen om de duisternis in het eigen zelf te verkennen. En zoals je voor twee van de drie adviezen attributen uit de wereld van de lichamen gebruikt, zou ik voorstellen om bij het dicht houden van de ogen een zwart gemaakte zwembril te gebruiken. Een zwembril met zwartgemaakt glas roept de duisternis veel indringender op dan het sluiten van de oogleden.

Het belangrijkste is dat geen licht kan doordringen tot het gewaarworden.
Het gaat om het bereiken van volslagen duisternis. Een duisternis zonder de olieachtige glans van de nachtelijke duisternis waarin de wereld s'nachts gewikkeld is.
Wat vervolgens in het bewustzijn verschijnt, is uit een andere donkerte, de donkerte uit het zelf. In de duisternis van het zelf is niet meer uit te maken of er een persoon is dan wel of er niemand is. Je kan in die donkerte ook niet voelen of er iemand is dan wel of er niemand is. Het is die donkerte waarin ik wacht.

Het zijn dus niet de gedachten of het willen die er toe doen, zo stel ik mij voor, maar het is de duisternis en de kwaliteit van de duisternis die er toe doet. Toch raar dat het verschil gemaakt wordt door een zwartgemaakte zwembril.
__________________
O n d e r z o e k !
Nowee is offline   Met citaat reageren
Oud 16 mei 2019, 10:19   #563
Nowee
Jubilaris
 
Nowee's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 8 september 2017
Berichten: 350
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dorje Bekijk bericht
Aanvullend: wanneer onderzoek zichzelf terugplooit op zichzelf door dat de onderzoeker zichzelf niet kan vinden, is er niemand meer die onderzoekt en niets meer dat onderzocht wordt, geen zelf-onderzoek, geen gedegen onderzoek, geen onderzoek, geen zelf, noch doen, noch iemand die doet, nog geen doen, noch niemand die iets doet. En toch gaat alles gewoon door, maar is er niemand meer die wil begrijpen, niemand meer die het gewoon doorgaan van alles in de weg staat. Tot zolang kan de schijnbare iemand beter die schijnbaarheid onderzoeken in plaats van aan te nemen dat er niemand is die dit onderzoek doet.
Dorje, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat je opvattingen tussen twee werelden hangen en waarbij het bij mij niet klaar is welke van de twee de echte werkelijkheid inluidt. Volgens mij probeer je het gedegen zelfonderzoek van binnenuit te duiden zonder zelf naar binnen te zijn geweest.

Ik weet het niet hoor, je uitleg is zo gepolijst en glad dat ik er gemakkelijk op uitschuif. Bij Fer raadt je actie aan waar hij in rust is en bij Guido raadt je rust aan waar het juist om doen gaat.

Gelukkig maak je veel gebruik van het bijwoord ‘misschien’, de werkelijkheid lijkt helemaal niet bepaald te zijn maar lijkt een mogelijkheid in te houden.
Maar Guido zegt duidelijk zonder inhouden dat het doen in gedegen zelfonderzoek niet gedaan wordt door iemand.
Ik begrijp van Guido dat het doen in gedegen zelfonderzoek een uitsluiten is van wat gedaan wordt als iemand met een persoonlijk leven.

Ik kan mij vergissen maar ik voel je aanvulling zo aan dat jij meer uitsluit dan iemand met een persoonlijk leven.

Is het terugplooien op zichzelf een ervaring of is het een gedachte? Is deze daad een idee of iets dat plaats vindt?
__________________
O n d e r z o e k !
Nowee is offline   Met citaat reageren
Oud 16 mei 2019, 17:38   #564
Mihaela
Singularis
 
Geregistreerd: 9 juli 2011
Berichten: 9.790
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
Dat laatste ligt bij mij ietsje anders. ‘Ik zelf’ wil namelijk tot begrip komen hoe de vork aan de steel zit. Maar je advies is zeker bruikbaar en komt (in de eerste zin van je quote) als een eenvoudig en praktisch advies aanwaaien. Het erbij liggen, het afdichten en ophouden zijn adviezen om de duisternis in het eigen zelf te verkennen. En zoals je voor twee van de drie adviezen attributen uit de wereld van de lichamen gebruikt, zou ik voorstellen om bij het dicht houden van de ogen een zwart gemaakte zwembril te gebruiken. Een zwembril met zwartgemaakt glas roept de duisternis veel indringender op dan het sluiten van de oogleden.

Het belangrijkste is dat geen licht kan doordringen tot het gewaarworden.
Het gaat om het bereiken van volslagen duisternis. Een duisternis zonder de olieachtige glans van de nachtelijke duisternis waarin de wereld s'nachts gewikkeld is.
Wat vervolgens in het bewustzijn verschijnt, is uit een andere donkerte, de donkerte uit het zelf. In de duisternis van het zelf is niet meer uit te maken of er een persoon is dan wel of er niemand is. Je kan in die donkerte ook niet voelen of er iemand is dan wel of er niemand is. Het is die donkerte waarin ik wacht.

Het zijn dus niet de gedachten of het willen die er toe doen, zo stel ik mij voor, maar het is de duisternis en de kwaliteit van de duisternis die er toe doet. Toch raar dat het verschil gemaakt wordt door een zwartgemaakte zwembril.
Het sluit misschien niet helemaal aan, maar het doet me toch ergens aan denken.
Een oefening die ik regelmatig doe.
Ik kijk naar de lucht, maar op zo een manier dat er geen (voorwerpen) referentiepunten zijn in mijn blikveld, zoals een boom of een huis.
Ik kies dus ergens een plek, tijdens een wandeling, waar weinig te zien is in de verte, geen wolken, en vervolgens ga ik omhoog kijken. Zo lang mogelijk alleen de blauwe lucht op mijn netvlies hebben..
Een ander manier zou ook kunnen zijn om op de grond te gaan liggen, en omhoog te kijken. Heb ik nog niet geprobeerd, doe ik van de zomer een keer, als de grond goed warm is..
Omdat er geen ( punt)referenties zijn, onstaat er( bij mij iig.) een soort van verschuiving in de geest.
De geest is even uit zijn doen, het gebeurt wat.
De geest is voor heel even de kluts kwijt, en toch lijkt het alsof mijn blik heel ver reikt.
Mihaela is offline   Met citaat reageren
Oud 16 mei 2019, 19:05   #565
Fer
Jubilaris
 
Geregistreerd: 6 oktober 2017
Berichten: 219
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Mihaela Bekijk bericht
Het sluit misschien niet helemaal aan, maar het doet me toch ergens aan denken.
Een oefening die ik regelmatig doe.
Ik kijk naar de lucht, maar op zo een manier dat er geen (voorwerpen) referentiepunten zijn in mijn blikveld, zoals een boom of een huis.
Ik kies dus ergens een plek, tijdens een wandeling, waar weinig te zien is in de verte, geen wolken, en vervolgens ga ik omhoog kijken. Zo lang mogelijk alleen de blauwe lucht op mijn netvlies hebben..
Een ander manier zou ook kunnen zijn om op de grond te gaan liggen, en omhoog te kijken. Heb ik nog niet geprobeerd, doe ik van de zomer een keer, als de grond goed warm is..
Omdat er geen ( punt)referenties zijn, onstaat er( bij mij iig.) een soort van verschuiving in de geest.
De geest is even uit zijn doen, het gebeurt wat.
De geest is voor heel even de kluts kwijt, en toch lijkt het alsof mijn blik heel ver reikt.
Het is die subtiele verschuiving in aandacht die nodig is om te zien wat er zich vlak voor je ogen bevindt. Heb je nooit als je uit het raam kijkt dat je ineens je spiegelbeeld ziet? Op die momenten kunnen we kiezen het raam te gebruiken om de wereld daarachter te zien of we kunnen het raam als een spiegel gebruiken. Switchen tussen beide is makkelijk maar beide tegelijkertijd zien is onmogelijk. Die switch vormt een goede analogie om het illusionaire karakter van het zelf te herkennen.
Fer is offline   Met citaat reageren
Oud 16 mei 2019, 22:50   #566
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 841
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
Dorje, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat je opvattingen tussen twee werelden hangen en waarbij het bij mij niet klaar is welke van de twee de echte werkelijkheid inluidt.
Dat komt omdat ik geen werelden uitsluit. Er is stilte/leegte waarin er geen ik, geen persoon is, geen doen, noch laten is. En in die stilte/leegte komt de mogelijkheid tot ervaren op (de uiterlijke wereld) en de mogelijkheid tot een persoonlijk perspectief (de innerlijke wereld). Het enige dat ik uitsluit is dat de uiterlijke wereld identiteit heeft, meer is dan louter een mogelijkheid die zich voordoet, en dat de innerlijke wereld identiteit heeft, meer dan een mogelijkheid die zich voordoet.

Vandaar:

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
Ik kan mij vergissen maar ik voel je aanvulling zo aan dat jij meer uitsluit dan iemand met een persoonlijk leven.
Ik sluit een persoonlijk leven als iets identificeerbaar ("dat ben ik") uit en ja, ik sluit ook de wereld als iets identificeerbaar ("dat is de wereld, de wereld bestaat uit dit en dat") uit. Maar ik sluit daarmee niet het zich voordoen van een persoonlijke perspectief uit, noch sluit ik het zich voordoen van een ervaarbare wereld uit. Het toch uitsluiten van dit alles noem ik nihilisme, hetgeen ik eerder aangeduid heb als het gelijkaardige, maar dan gewoon het andere uiterste van eternalisme (dat alles werkelijk bestaat als identificeerbare realiteit).

Maar als dit in woorden wordt gegoten, dan wordt het snel een filosofie, waar je het mee eens kan zijn of niet. En beiden zijn dan juist. Het er mee eens zijn, is dan dat het zo uitgedrukt is op een manier dat het jouw persoonlijk perspectief kan verwijzen naar zijn onpersoonlijke aard en zijn lege oorsprong. Het niet er mee eens zijn, is dan het terechte aanvoelen dat de woorden alleen maar geweld aandoen aan waar het uiteindelijk werkelijk om gaat, maar ongrijpbaar is, dus zeker niet in woorden te bevatten is. In dit laatste geval verwijzen andere woorden er beter naar voor jouw persoonlijk perspectief, bijvoorbeeld: gedegen, doorpakken, zonder voorwaarden, ... .

Vandaar laten we het over een andere boeg gooien, laten we hoge woorden voor wat ze zijn:

Kan je miskennen dat er zich een specifiek perspectief voordoet dat deze tekens leest op één of ander scherm? Kan je dat miskennen? Kan je miskennen dat dit een ander perspectief is dan het perspectief die ze nu ziet (voor jouw perspectief: toen zag) verschijnen hier op een heel ander scherm? Dat is toch helemaal niet te ontkennen? Noch het perspectief, noch de tijd en de ruimtelijkheid zijn te ontkennen? Toch?
En toch, 's nachts zijn deze perspectieven meestal weg, niet waar? Perspectieven verschijnen en verdwijnen weer, de werelden die gezien worden vanuit die perspectieven ook en ook de tijd en ruimte, dus ze zijn niet werkelijk, niet vast, niet fixeerbaar, niet identificeerbaar, maar ze doen zich wel nu en dan voor, dat is onmiskenbaar.

En probeer nu eens de kijker te zien? Lukt dit? Je kan allerlei objecten zien, zoals handen, een romp, maar dat wat ziet, kan je niet zien, toch? Daar hoef je het niet eens donker voor te maken, maar kan ook: dan is er de ervaarder die vanalles kan ervaren behalve zichzelf. De ervaarder is niet te ervaren, en toch is er onmiskenbaar ervaring.

Er zijn geen twee werelden: er is "geen wereld" en daarin verschijnt een wereld, en daarin verschijnen vele specifieke werelden (perspectieven). M.a.w. er is niets en daarin verschijnt een onpersoonlijk iets en daarin verschijnt een persoonlijk iets (een specifiek perspectief), maar dit persoonlijk iets verdwijnt ook weer, verschijnt, verdwijnt, zoals alles in de dat onpersoonlijk iets ook voortdurend verschijnt en verdwijnt.

Ik ben terug in filosofie uitgegleden, in het verdedigen van wat ik eerder geschreven heb en in die zin heb je gelijk:

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
Volgens mij probeer je het gedegen zelfonderzoek van binnenuit te duiden zonder zelf naar binnen te zijn geweest.
Maar dan: niet zozeer "zonder zelf naar binnen te zijn geweest", want je kan er nooit echt buiten zijn (jij niet, ik niet), maar eerder terwijl ik dit beschrijf is het perspectief op de voorgrond, en vanuit een perspectief kan enkel in retrospectie geduid worden over het perspectiefloze dat er aan voorafgaat. Maar eens het perspectiefloze geproefd, zal ik het zo noemen, geeft dat niet teveel weerstand? Dus… maar eens het perspectiefloze geproefd, is het verschijnen van een perspectief of niet zo geen issue meer, het is maar iets dat verschijnt, het hoeft dan ook niet meer weg, alleen de identificatie er mee moet weg, en zelfs als die identificatie er nog mee gebeurt, dat hoeft dit niet weggemoffeld te worden omdat het er niet hoort te zijn, dan kan dit ook gewoon weer opgemerkt worden en dieper onderzocht worden.

Wat opgemerkt wordt gebeurt niet door identitet, maar gebeurt in het wegvallen van identiteit. In die zin is het waar dat het echte onderzoek niet gebeurt door iemand. Maar de iemand, het specifieke perspectief, dat weer verschijnt kan dit "niet-doen" wel claimen (identificeren). Vandaar: zolang het nog verschijnt als een fixerend, identificerend gebeuren, zoals hier ook gebeurt (een identificatie die zijn eigen perspectief wil verdedigen en daardoor verglijdt in filosofie), is het goed dat dit perspectief zelf niet gaat hangen in het niet-doen dat in retrospectie werd gezien, maar zichzelf in vraag blijft stellen. Vandaar: er moet van niets ontdaan worden, ook niet van dit vasthouden, verdedigen en het proberen toe-eigenen van dit niet-doen, gewoon ... dat wat verschijnt blijven onderzoeken.

Er zijn geen twee werelden, de wereld van niet-doen die Guido aanduid is geen wereld die los staat van het doen. Het schijnbare doen verschijnt in het niet-doen, en als dit opgemerkt wordt (door blijvend onderzoek) neemt de schijnbaarheid ervan (het feit dat het maar verschijnt) alle verzet tegen wat verschijnt weg.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
Maar Guido zegt duidelijk zonder inhouden dat het doen in gedegen zelfonderzoek niet gedaan wordt door iemand.
Ik begrijp van Guido dat het doen in gedegen zelfonderzoek een uitsluiten is van wat gedaan wordt als iemand met een persoonlijk leven.
Uitsluiten is een mogelijkheid, niets uitsluiten is er ook een. Het hangt af van je perspectief. Als je perspectief één is van dat gedegen zelfonderzoek niet gedaan wordt door iemand en je dus daar naar toe moet, dan moet je inderdaad gaan uitsluiten wat gedaan wordt als iemand met een persoonlijk leven. Als je perspectief één is van dat een schijnbaar iemand met een schijnbaar persoonlijk leven ook maar verschijnt in het niet-doen en dat je daar al altijd geweest bent, dan hoeft er helemaal niets uitgesloten te worden, dan hoeft er geen licht uitgesloten te worden met een zwart gemaakte zwembril, dan hoeft er in geen donkerte gewacht te worden. Licht, persoon, wereld verschijnen dan ook gewoon in die niet-persoon als gedachten die verschijnen in de zelfgecreëerde duisternis.

Maar ook dit laatste is een perspectief die je niet kan aannemen op basis van dat het goed klinkt, het is iets dat zich voordoet als de onderzoeker wegvalt in het onderzoek en geproefd wordt dat onderzoeker dus ook gewoon maar verschijnt en ja… als de onderzoeker die wel degelijk verschijnt gaat rusten in een aanname dat er niets te doen valt… dan wordt er ook niets geproefd. Vandaar: onderzoek hoeft niet uitgesloten te worden, onderzoeker ook niet, die sluit zichzelf wel uit in het onderzoek, maar niet als de onderzoeker zichzelf niet onderzoekt op basis van een aanname en ook niet als de onderzoeker denkt gevonden te hebben, hetgeen ook een aanname is, want er is in werkelijkheid niets te vinden. Ik laat de misschien nu even weg, dat schrijft wat vlotter.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
Is het terugplooien op zichzelf een ervaring of is het een gedachte? Is deze daad een idee of iets dat plaats vindt?
Het is beiden, in woorden is het een idee, indien de woorden zich terugplooien op zichzelf (op hun ware aard, die dezelfde is als mijn ware aard en jouw ware aard), dan wordt het een ervaring: een ervaring van niet-ervaren, waarin ervaring verschijnt en waarin ervaarder verschijnt als verschijning, niet als identiteit.

Maar maak je niet ongerust, ik beweer niet dat ik hier in huis, noch maak ik mij wijs dat ik hier in huis, ik heb er gewoon van geproefd, het is helder, maar dat is niet voldoende, in helderheid kan je niet huizen, daar kan je alleen maar in wegvallen, en zelfonderzoek, het onderzoeken van jezelf: zelf die zichzelf onderzoekt, het terugplooien van het onderzoek op zichzelf heeft die mogelijkheid, dus waarom dit laten? Het laat zichzelf wanneer de tijd daar rijp voor is, misschien...
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Oud 18 mei 2019, 06:52   #567
Nowee
Jubilaris
 
Nowee's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 8 september 2017
Berichten: 350
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Mihaela Bekijk bericht
Ik kijk naar de lucht, maar op zo een manier dat er geen voorwerpen, referentiepunten zijn in mijn blikveld, zoals een boom of een huis. Zo lang mogelijk alleen de blauwe lucht op mijn netvlies hebben. De geest is voor heel even de kluts kwijt, en toch lijkt het alsof mijn blik heel ver reikt.
Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Fer Bekijk bericht
Heb je nooit als je uit het raam kijkt dat je ineens je spiegelbeeld ziet? Op die momenten kunnen we kiezen het raam te gebruiken om de wereld daarachter te zien of we kunnen het raam als een spiegel gebruiken.
In dit soort ervaringen is het geschenk de ontdekking van de blik die heel ver reikt en de aanwezigheid van twee blikvelden. De blik waarmee wij als mens het verste kunnen reiken is in dromen of in visioenen. Ik weet niet of dit voor iedereen zo is maar reeds als kind kon ik in deze blik onwaarschijnlijke werelden doorreizen. Later is de blik die heel ver reikt mij van pas gekomen om het midden te vinden in de stilte/leegte.
Meer daarover in volgende berichten. Ik vind het heel fijn van jullie dat je mij op de blik die ver reikt hebt attent gemaakt en deze onder de aandacht hebt gebracht.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dorje Bekijk bericht
Er is stilte/leegte waarin er geen ik, geen persoon is, geen doen, noch laten is. En in die stilte/leegte komt de mogelijkheid tot ervaren op (de uiterlijke wereld) en de mogelijkheid tot een persoonlijk perspectief (de innerlijke wereld). Het enige dat ik uitsluit is dat de uiterlijke wereld identiteit heeft, meer is dan louter een mogelijkheid die zich voordoet, en dat de innerlijke wereld identiteit heeft, meer dan een mogelijkheid die zich voordoet.
De stilte leegte kan niet iets zijn dat er is maar is er als zelfverstaan, als weten van het zelf. Is het niet in dat zelfverstaan omdat het leeg is dat de mens de stilte invult met identiteit, met ervaring en gevoel voor persoonlijk perspectief? Eenmaal dat invullen met gewaarwording is begonnen, is het niet meer mogelijk terug te keren. Eenmaal een identiteit aangenomen moet het ik deze identiteit vervullen. Eenmaal geboren is er die levensweg die eindigt in de dood. Dit lot is een noodlot dat als een waas van vrije wil en keuzemogelijkheid het zelfverstaan tot leven brengt of het juist ten dode opschrijft.
Veel van dat weten als het zelfverstaan (eigenlijk bijna alles wat van belang is) begrijpen wij alleen door zelf, op eigen houtje op onderzoek uit te gaan met de mogelijkheden die dit lot laat gebeuren. Het is in het zelfonderzoek dat de persoon de contouren opmerkt van zelfrealisatie. De stilte leegte was maar een begin en valt af als een lege huls in de zelfrealisatie. De identiteit is er als zelfverstaan maar blijkt na zelfonderzoek een lege huls te zijn die wordt afgeworpen in het begrip voor zelfrealisatie. In dat begrip is er niemand die doet. Het is naar dat begrip dat ik streef en alles doe om die niemand te realiseren.
__________________
O n d e r z o e k !
Nowee is offline   Met citaat reageren
Oud 18 mei 2019, 14:18   #568
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 841
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
Later is de blik die heel ver reikt mij van pas gekomen om het midden te vinden in de stilte/leegte.
Wij converseren blijkbaar volledig naast elkaar, we nuttigen dezelfde woorden maar refereren naar totaal iets anders. Woorden als stilte en leegte refereren zoals ik ze gebruik enkel naar hun eigen aard, dus niet naar iets. Taal is referentieel en laat het refereren naar het refereren zelf niet toe, dus dat kan dus leiden tot een enorme bron voor verwarring. Iedereen zoekt er dan maar zijn eigen referenties in, zoals ook in het woord "niemand". Ook dat refereet niet naar iets, laat staan naar iemand die die niemand dient te bereiken of er naar te sterven.

De stilte zoals ik het gebruik verwijst naar "niets", niet-iets, niet naar iets dat verschjint, komt en gaat. Net als de leegte, zoals ik het gebruik, verwijst naar "niets", niet-iets, niet naar iets dat verschijnt, komt en gaat.

Een iets heeft altijd een midden, een midden dat een ander iets kan vinden. Stilte of leegte zijn nu net woorden die "het best" kunnen verwijzen naar iets dat geen referentie heeft, geen midden en dus ook niets vindbaars. Maar als de lezer er toch persee een referentie wil aan geven en er iets van wilt maken dat een begin heeft en dat dan ook weer kan afvallen, dan "maakt" die er iets anders van, iets dat hem schikt om te kunnen afvallen.

Stilte is voor mij niet, zoals misschien in de conventionele zin, de afwezigheid van geluid, want dan zou het enkel aanwezig zijn, als er geen geluid is, en dan zou je inderdaad geluid moeten uitsluiten om het te laten zijn. Stilte is voor mij de referentieloze, middenloze, ongrijpbare leegte waarin geluid als mogelijkheid kan opkomen en waarin het ook weer kan wegvallen (zonder dat het de stilte zelf verdringt). Het wegvallen van geluid maakt/creert de stilte niet, ontsluiert de stilte hoogstens. Maar eens de sluiers van geluid die het "lijken" te bedekken even weggevallen zijn, eens rechtreeks/direct van de stilte geproefd is, is er weten dat de stilte niet weg is als de sluiers er weer overheen verschijnen en is er ook geen streven meer om de sluiers weg te halen. Dan is er weten dat niets weg moet, omdat het weg doen de stilte niet creert, alleen maar even onthult, even ... want sluiers blijven opnieuw verschijnen (en hetgeen gerealiseerd kan worden is dat dit het probleem helemaal niet is). De stilte zelf is niet te creeren, er is niet naar te streven, alle streven legt er alleen maar meer sluiers op. De stilte verdwijnt niet door het verschijnen van geluid, het geluid verschijnt in de stilte en alle geluiden verwijzen er dus naar. De leegte verdwijnt niet door de sluiers die er niet over, maar er in verschijnen, de sluiers verschijnen in de leegte en verwijzen dus enkel naar de leegte.

Het is zo helder, en zo eenvoudig, maar oh zo moeilijk en on(be)grijpbaar en weerstandwekkend, als het zelf niet geproefd is. Het enige waar naar gestreefd zou mogen worden is het proeven van dat. Het streven naar het proeven wat er al is, in plaats van het streven naar iets dat er nog niet is en dus bereikt dient te worden. En hoe kan je daar naar streven? Door de aard van die iemand te onderzoeken, niet door iemand die er naar streeft "niemand" te realiseren.

Hoe werkt dat dan? In het onderzoeken van de iemand wordt er eigenlijk niets nagestreefd, er wordt niets gezocht dat er nog niet is, wat er schijnbaar is, wordt gewoon onderzocht en als dit onderzoek radicaal genoeg gebeurt (radidcaal in de zin dat het onderzoek zichzelf niet spaart), of misschien ook als het "gedegen" gebeurt... dan wordt niets gevonden, niet iets, niets dat een midden heeft, niets dat kan afvallen, niets dat begrepen kan worden, niets dat bereikt kan worden, niets dat gecreerd kan worden, niets en niemand, zelfs niemand die ervaart, niemand die proeft...

En dan... kan juist het tegenovergestelde gebeuren als wat jij beschrijft Nowee: uit dat "niets zijn" ontstaat terug (is er een terugkeren van ervaring), het lichaam dat zijn perspectief heeft ontleend aan dit niets, deze niemand, blijft nu en dan zijn perspectief ervaren, maar dit perspectief verschijnt terug met de smaak van zijn perspectiefloosheid en het is deze smaak die het losweekt van de identificering er mee. Het enige dat ik er nu van kan zeggen is dat identiteit niet direct mee verschijnt met dit perspectief, dat identiteit uit gewoonte zich na een tijdje wel terug samenstelt, maar letterlijk door de stukken en brokken die uiteengespat waren terug bijeen te schrapen en te lijmen, maar wat eens gebroken is, is lang zo sterk niet meer. En deze identiteit wordt verder uitgehold in de verdrere verdieping van de smaak van de leegte/stilte (als het onderzoek verder gaat). Uiteindelijk (als het onderzoek voort gezet wordt, tot het zichzelf voortzet) zal deze identiteit nog maar een leeg omhulsel zijn dat afvalt in de leegte, niet omgekeerd.

Maar zo zie je maar, alles hangt af van je perspectief, als het één is waar stilte/leegte iets objectiefs of subjectiefs is, iets dat een midden heeft, dan dient dit perspectief er naar te streven dit midden weg te nemen.

Maar als je perspectief is dat leegte/stilte geen midden heeft, maar dat het een midden lijkt te hebben omdat de midden-scheppende in alles een midden schept en ook in zichzelf, dan ben je geneigd toch verder die midden-scheppende te onderzoeken op de werkelijkheid van zijn midden en dus ook zijn midden-scheppend vermogen. Dat is iets anders dan streven naar "niemand" of streven naar het begrijpen van iets. In het onderzoek wordt er niets nagestreefd, maar wordt steeds meer ontdekt dat er niets is om na te streven, de uiteindelijke realisatie ervan is dat het streven stopt, en het niet-doen dat er al was, nu ook werkelijk gerealiseerd is.

Het zelfonderzoek is wat mij betreft dus echt geen begrijpend onderzoek: begrip heeft een midden nodig, iemand/iets die begrijpt. Het zelfonderzoek is wat mij betreft het onderzoeken van die iemand/iets die wil begrijpen en het "effectief" niet vinden daarvan (dat is iets anders dan het aannemen dat er niemand is), zodat de niemand of het niet-doen dat er altijd al was als ware aard daadwerkelijk gerealiseerd wordt. Begrijpen is dan niet meer nodig, voor wie zou het wel nodig zijn? Het willen begrijpen valt weg in het proeven, en zelfs het proeven valt uiteindelijk misschien wel weg in de blijvende smaak van stilte/leegte (de niet referentiele variant ervan).

Totzolang blijft dit spel van duiden en weerleggen verder gaan, hopelijk ten goede voor het voortschrijdend zelfonderzoek van jou en van mij en van iedereen die het aanbelangt.

Dorje.
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Oud 20 mei 2019, 14:46   #569
Nowee
Jubilaris
 
Nowee's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 8 september 2017
Berichten: 350
Standaard

Wij verschillen Dorje, niet alleen door het gebruik van taal maar in alles wat wij ons kunnen voorstellen. Aan de andere kant zijn er ontelbare overeenkomsten.
Wij verschillen van elkaar omdat wij anders tussen elkaar gebeuren. Vraag mij niet hoe dat in elkaar zit. Het is gebeurd en de feiten ervan kunnen wij niet vaststellen. Wij vallen terug op speculaties en wat ons toevalt aan betekenis.

Wanneer jij verwijst naar de eigen aard van stilte en leegte dan is dat ook iets ook al zeg je dat het niet-iets is. De verschillen tussen ons (dat unieke perspectief tussen iets en niets) zijn er misschien omdat de mens zich beweegt tussen begin en einde, tussen geboorte en dood.
In het bewust maken van deze bewegingen (vooruit, achteruit, onder en boven) ontstaat begrip voor verandering en aanpassing.
Een mens weet dat het verleden, heden en de toekomst illusoir zijn. Het is zijn concrete aanwezigheid die hem dwingt een bestaan te vinden in deze werkelijkheid. Een bestaan dat steunt op onderzoek en zelfonderzoek eerder dan op blind geloof of utopieën. Maar dan nog. Alles kan tot steun dienen om aan de werkelijkheid te houden.

Het zelfonderzoek zie ik als een juist verband leggen tussen tijdelijkheid (het veranderlijke) en onmiddellijkheid. Dat verband is voor mij het midden waar beide uitdrukkingen van de werkelijkheid een gelijkheid vormen. In dat begrip, het verband als midden is iets gelijk aan niets, is iemand gelijk aan niemand, is aanwezigheid gelijk aan afwezigheid. De gelijkheid is zonder voorwaarden en vervult zich als zelfrealisatie.

Het midden zie ik als een gebeurtenis. Ik zeg zomaar wat. Het gebeuren is zoals je zegt zoals wij naast elkaar praten. Wij voeren een schrijfgesprek naast elkaar. Het is misschien belangrijk of ook niet. Het gebeurt toch tussen ons. Zoals ik in de morgen wakker wordt tussen alles wat de dag kan bieden aan gebeuren. Daar kan ik weinig aan veranderen. Eenmaal wakker ben ik al aan het gebeuren. En ook in mijzelf is al van alles aan het gebeuren. In het innerlijk ben ik tussen de ideeën en gedachten die ik in woorden en beelden zie gebeuren. Gedachten die ik opneem uit de wereld van de lichamen maar ook gedachten die van ergens diep onder uit mijn zelf komen. Moeiteloos en naadloos kan ik mij op het gebeuren aansluiten.

Het ik is naast het midden, de gebeurtenis maar is zich bewust als het midden zelf te zijn van het gebeuren. Hij meent de identiteit, het centrum te zijn van zichzelf. Maar dat is niet zo, het ik zit er naast.
Bij nadere beschouwing is de eigen aard van het centrum, het ik, stil en leeg. Stil en leeg zoals jij bedoelt, zonder naar iets te verwijzen. Ondanks al de commotie van bestaan en nadenken vloeit het leven als zand tussen de vingers van het ik naar dat midden naast het ik.
__________________
O n d e r z o e k !
Nowee is offline   Met citaat reageren
Oud 20 mei 2019, 16:26   #570
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 841
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nowee Bekijk bericht
... het ik naar dat midden naast het ik.
Veel geluk met het vinden van dat midden naast het ik.

Het gebeuren tussen ons mag wat mij betreft weer even uitdoven, we zien wel of het zo gebeurt of niet.

Tot zolang,

Dorje.
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Reageren

Discussietools Zoek in deze discussie
Zoek in deze discussie:

Geavanceerd zoeken
Weergave

Colofon
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn in GMT (+ 1:00 uur), het is in deze tijdzone nu 03:19.


Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.11
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.
Cultural Forum | Study at Malaysian University