Zelfkennisforum  

Ga terug   Zelfkennisforum > Gedegen zelfonderzoek > Kennis omtrent mijzelf

Kennis omtrent mijzelf Bewust worden van mijn eigen aardigheden en de hulp van forumgenoten daarbij.

Reageren
 
Discussietools Zoek in deze discussie Weergave
Oud 19 mei 2013, 18:30   #1
Nadje
Staffunctionaris
 
Nadje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 10 maart 2012
Berichten: 6.394
Standaard Hoe staande te houden in maatschappij?

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nadje Bekijk bericht
Voor mij ook. Bij mezelf blijven. Of deze MEZELF. Voor de liefhebbers. Ik merk ook dat ik mezelf moet wapenen om me staande te houden in deze doorgedraaide maatschappij. De vraag voor mij is dan, hoe kun je hieraan ontsnappen? Je maakt er immers ook/toch deel van uit. Hoe doen jullie dat?
Op verzoek van Aart???????
Nadje is offline   Met citaat reageren
Oud 23 april 2018, 15:09   #2
Mihaela
Singularis
 
Geregistreerd: 9 juli 2011
Berichten: 9.590
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Nadje Bekijk bericht
Voor mij ook. Bij mezelf blijven. Of deze MEZELF. Voor de liefhebbers. Ik merk ook dat ik mezelf moet wapenen om me staande te houden in deze doorgedraaide maatschappij. De vraag voor mij is dan, hoe kun je hieraan ontsnappen? Je maakt er immers ook/toch deel van uit. Hoe doen jullie dat?
Bijzonder om te zien dat op deze vraag nooit een antwoord is gegeven.
Filosoferen, over het Goddelijke of over het 'Niets' schrijven kan iedereen, en vooral analyses over een ander kan iedereen met gemak maken, maar wat ons als mens dag in dag uit raakt, wordt ontkent.
Het goddelijke is ook de ' verpletterde' mens in de doorgedraaide maatschappij..
Mihaela is offline   Met citaat reageren
Oud 23 april 2018, 15:11   #3
Mihaela
Singularis
 
Geregistreerd: 9 juli 2011
Berichten: 9.590
Standaard

Zo, dan staat er tenminste een reactie op.
2 nu.
Mihaela is offline   Met citaat reageren
Oud 23 april 2018, 15:55   #4
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 732
Standaard

Even mij er aan wagen...

De enige manier om hieraan te ontsnappen is misschien wel er niet meer aan willen ontsnappen.
Niet filosofisch bedoeld, maar heel erg praktisch: verpletterend lijden is niet willen wat er is ("doorgedraaide maatschappij"), en willen wat er niet is ("een oplossing").
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Oud 23 april 2018, 16:17   #5
Mihaela
Singularis
 
Geregistreerd: 9 juli 2011
Berichten: 9.590
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dorje Bekijk bericht
Even mij er aan wagen...

De enige manier om hieraan te ontsnappen is misschien wel er niet meer aan willen ontsnappen.
Niet filosofisch bedoeld, maar heel erg praktisch: verpletterend lijden is niet willen wat er is ("doorgedraaide maatschappij"), en willen wat er niet is ("een oplossing").
Theoretisch is dat ook zo.
En als het van binnenuit dat ook zo ervaren wordt, dan is het precies zoals het is, dus zo.

Gaat het bij jou de hele dag zonder triggers, irritaties, is het leven een continue hemeltje?
Geen mistroostig gevoel, geen spanningen?

Oké, stel dat ze er wel zijn, spaningen en triggers, maar dat jij je voorneemt om het te accepteren zoals het is.
Mijn vraag is:als je de bron van triggers, en irritaties onderzoekt, kan jij de overtuigingen die daar achter schuilen traceren?

Wij hebben volgens mij steeds een ander cours wat betreft de materie die wij hier bespreken, maar uiteindelijk komen wij toch altijd op God uit.
Dat 'wat is'.

Ik richt mijn aandacht, en mijn interesse gaat er naar uit naar dat wat in de weg zit, om het goddelijke als liefde continue te beleven. Dat wat ik als 'in de weg staan' beleef.
Ja, dat wat anders dan liefde beleefd wordt, is ook goddelijk, maar als ik dat bespreekbaar maak, betekent het voor mij niet dat ik dat niet accepteer.
Mischien juist vanuit acceptatie heb ik het over..
Mihaela is offline   Met citaat reageren
Oud 23 april 2018, 16:34   #6
katerie
Voormalig lid
 
katerie's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 6 oktober 2016
Berichten: 2.724
Standaard

De titel van dit topic trok mijn aandacht. 'Circus Renz' is namelijk een beschrijving van hoe het er aan toe gaat in de satsangs gegeven door de Duitser Karl Renz.
Dit topic is dan ook een afgeleide van het topic Advaita de Toilette (topic link) waarin het wel degelijk over de geniale Karl Renz gaat.

Ja, die Karl, geweldige socksangs onder zijn leiding.
Heb ze zelf 10 opeenvolgende dagen meegemaakt in 2007 in India. Dan spreekt hij Engels met zwaar Duits accent, maakt het extra geinig. Stijl te vergelijken met het forum hier: Een boksring waarin meerdere deelnemers andere deelnemers van laag allooi noemden.
Behalve Karl, die kon het in tegenstelling met onze Laurens niet schelen wie deelnam aan zijn satsangs. Iedereen welkom en niemand werdt de deur gewezen vanwege onverenigbaar met de doelstelling van zijn satsang.
Onze Laurens kan nog wat leren van Karl Renz.
katerie is offline   Met citaat reageren
Oud 24 april 2018, 09:31   #7
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 732
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Mihaela Bekijk bericht
Gaat het bij jou de hele dag zonder triggers, irritaties, is het leven een continue hemeltje?
Geen mistroostig gevoel, geen spanningen?
Hier bij mij speelt ook vanalles, maar wij zijn erg verschillend, dus hetzelfde zal het niet zijn. Veel triggers, maar weinig irritaties, mistroostig gevoel ken ik haast niet, maar dat is allemaal niet mijn verdienste, ik ben opgegroeid in een erg veilige en zorgende en ondersteunende thuissituatie, wat maakt dat ik een vrij positief beeld (ja, "beeld") heb opgebouwd van mezelf en weinig diepliggende onbewuste processen zich opwerpen. Zelfs in die mate dat ik als jonge gast mijn leven zo gewoon, zo vlak, zo rustig vond dat ik bewust miserie, spanning en avontuur ben gaan opzoeken om mijn vlakke leven spannender, moeilijker, turbulenter te maken. Zo ben ik bijvoorbeeld tijdens de oorlog in Joegoslavië daar in een vluchtelingenkamp gaan werken met getraumatiseerde kinderen en dergelijke.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Mihaela Bekijk bericht
Oké, stel dat ze er wel zijn, spaningen en triggers, maar dat jij je voorneemt om het te accepteren zoals het is.
Mijn vraag is:als je de bron van triggers, en irritaties onderzoekt, kan jij de overtuigingen die daar achter schuilen traceren?
Ik heb je eerder al aangegeven dat ik daar anders mee omga. Ik onderzoek er de bron niet van, is mij te psychologisch, ik onderzoek die/dat wat getriggerd wordt en de irritatie zelf op waarheid of stop gewoon het gevecht tegen wat is. Dit lukt natuurlijk niet altijd, vaak is de trigger dit onderzoek te snel af en zie ik het pas achteraf, maar ook dan is de die/dat wat meegesleurd werd in de trigger nog te onderzoeken.

Neem nu even de reactie van Ulla op mij, de woorden "als je onderzoek hebt gedaan" triggert het beeld dat ik van mijzelf heb "iemand die het onderzoek voortdurend doet", dat beeld interpreteert de woorden als een bewering dat ik niet het onderzoek zou doen, laat staan gedaan hebben" en staat op het punt om boos en geïrriteerd te geraken en vandaaruit te ageren "Trut! Jij denkt dat je onderzoek hebt afgerond, maar zie jezelf bezig, als een strontvlieg vlieg je op elke stront die je denkt te ruiken". Door het besef dat zowel de "ik" die het gevoel heeft al wat onderzoek te hebben gedaan, als de "ander" die overkomt als zichzelf boven die "ik" te plaatsen, beiden beelden zijn die verschijnen in de openheid die aanschouwt en zelf niet aangestast wordt door geen van beiden, kan er werkelijke acceptatie plaats vinden, zelfs van de beelden, zoals ze zijn.

Is dit besef er niet en komt het accepteren uit een voornemen (zoals de voornemens die je elk nieuw jaar neemt, maar altijd mislukken), een soort techniek dus, dan is er grote kans dat het als volgt loopt: de situatie wordt technisch geaccepteerd zoals het is, "omdat het nu eenmaal zo is", maar in de "eenmaal" zit nog een subtiele verwerping van wat is, "het had anders moeten zijn, maar kom". Het beeld dat je van jezelf hebt "onderzoekend, maar eenmaal steeds falend" is dan niet doorzien als beeld, en gaat subtiel verder zichzelf te beschermen door zich te gaan richten op de ander, op dat de ander nu eenmaal even falend is als het beeld dat je hebt van jezelf. En ga je van daaruit ageren "Ulla toch, geef toch toe, je bent nu eenmaal zelf een vat vol triggers".

Werkelijke acceptatie (niet verwerpen en dus onbewust gaan) van het beeld dat je hebt van je zelf (of dit nu positief of negatief is) en het beeld dat je van de ander maakt, maakt dat deze beelden zichzelf kunnen bevrijden. Beelden verschijnen dan als verschijnselen, maar worden gezien voor wat ze zijn, verschijnselen en hoeven dus niet veranderd te worden, het zijn maar verschijnselen. Maar in het niet willen veranderen van wat is, krijgt het verschijnsel de ruimte om te doen wat verschijnselen spontaan doen, als er niet aan vastgeklampt wordt: even snel verdwijnen als ze verschijnen (ze bevrijden zichzelf, er is niemand en niets nodig om ze te bevrijden).

Werkelijke acceptatie houdt echter niet in dat er geen respons meer komt, de respons die komt, kan dan uit helderheid komen vanuit juist het moment nemen zoals het werkelijk is (zonder onbewust te gaan omdat het moment anders had moeten zijn om te kunnen passen in dat beeld van jezelf). Als respons kan dan nog steeds ingegaan worden op de situatie, maar dan zonder subtiele afwijzing (het is nu "eenmaal" zoals het is) van wat is.

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Mihaela Bekijk bericht
Wij hebben volgens mij steeds een ander cours wat betreft de materie die wij hier bespreken, maar uiteindelijk komen wij toch altijd op God uit.
Dat 'wat is'.
Prima toch?

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Mihaela Bekijk bericht
Ik richt mijn aandacht, en mijn interesse gaat er naar uit naar dat wat in de weg zit, om het goddelijke als liefde continue te beleven. Dat wat ik als 'in de weg staan' beleef.
Ja, dat wat anders dan liefde beleefd wordt, is ook goddelijk, maar als ik dat bespreekbaar maak, betekent het voor mij niet dat ik dat niet accepteer.
Mischien juist vanuit acceptatie heb ik het over..
Mij goed. Voor mij gaat het niet om iets continu te beleven, maar om te zien dat alles altijd al goddelijk is, of het nu zo beleefd wordt of niet. Het enige dat dat in de weg zit, voor mij, is die wat het continu wil beleven. Die wat zich steeds in en uit de acceptatie van dat wat is voelt vallen. Vandaar de hamvraag: wie/wat is dat?
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Oud 23 april 2018, 20:26   #8
Ulla
Staffunctionaris
 
Ulla's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 30 januari 2011
Berichten: 6.005
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dorje Bekijk bericht
Even mij er aan wagen...

De enige manier om hieraan te ontsnappen is misschien wel er niet meer aan willen ontsnappen.
Niet filosofisch bedoeld, maar heel erg praktisch: verpletterend lijden is niet willen wat er is ("doorgedraaide maatschappij"), en willen wat er niet is ("een oplossing").
Het deelnemen valt voor sommige zaken vanzelf weg als je onderzoek hebt gedaan en bepaalde zaken je niet (meer) trekken. Vroeger had ik altijd het gevoel iets te missen als ik ergens niet aan deelnam, wat ik leuk vond. Het voelde dan erg vervelend als het niet kon. Nu is minder meer oftewel is de volheid van het moment voldoende en maakt het niet meer uit wat zich mogelijk aandient waaraan je eventueel wel deel zou willen nemen. Of niet. Er is ook niets mis mee om dingen uit de weg te gaan die je niet trekken. Gewoon doen en het went heel snel.
Ulla is offline   Met citaat reageren
Oud 24 april 2018, 09:58   #9
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 732
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Ulla Bekijk bericht
Het deelnemen valt voor sommige zaken vanzelf weg als je onderzoek hebt gedaan en bepaalde zaken je niet (meer) trekken.
Daar ben ik het mee eens. Het accepteren is de houding. De respons die hieruit komt is wat spontaan gebeurd door juist helder te zien wat is en er niet in gevecht mee te gaan (willen dat wat nu is iets anders zou zijn).

Acceptatie wordt vaak als passief gezien, het neerleggen bij de situatie, maar daar gaat het niet om.
Het gaat om de situatie te zien zoals het is, accepteren dat het "nu" zo is, in plaats van er een beeld op te plakken hoe het niet of wel zou moeten zijn en het werkelijke "nu" dus te verwerpen, waardoor het niet meer helder kan gezien worden.

Acceptatie maakt juist dat de respons op wat nu is, spontaan en helder is: niet uit frustratie, ontkenning, of onbewust gaan voor wat onomstotelijk nu zo is. Een spontane respons kan dan zijn er uit stappen, indien de realiteit dit toelaat, indien niet (gezinsnoden, die vereisen dat je meedraait in deze hectische mallemolen) de mallemolen te aanschouwen voor wat ze is en je er verder niet druk in te maken.
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Oud 27 april 2018, 09:20   #10
Dorje
Kasuaris
 
Dorje's schermafbeelding
 
Geregistreerd: 15 april 2016
Locatie: Ergens in Belgi
Berichten: 732
Standaard

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Ulla Bekijk bericht
Voor mij is het vrij simpel. Ik denk er niet over na. Er gebeurt iets en wat is dat is. Je kunt het vergelijken met als je blij bent, dat bedenk je normaliter ook niets om de situatie te handelen.
Mooi. Na een hele omweg van woorden anders verstaan komen we dus uit bij hetzelfde.
Het eindpunt is het beginpunt. We moesten dus nergens naartoe, maar de reis die we gemaakt hebben is ook wat er gebeurt en dus ook wat is.

We zijn vertrokken van de vraag "Hoe staande te houden in deze doorgedraaide maatschappij".
Een poging tot antwoord door mij was:

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Dorje Bekijk bericht
Even mij er aan wagen...

De enige manier om hieraan te ontsnappen is misschien wel er niet meer aan willen ontsnappen.
Niet filosofisch bedoeld, maar heel erg praktisch: verpletterend lijden is niet willen wat er is ("doorgedraaide maatschappij"), en willen wat er niet is ("een oplossing").
De doorgedraaide maatschappij is dat wat gebeurt en dus wat is.

Het nadenken en proberen uit te drukken (de weg die we gevolgd hebben om terug uit te komen bij het beginpunt) slaat niet op het nadenken in het moment. Het is de zoektocht om begrippen te verduidelijken in communicatie om misverstanden op te helderen. En ook dat is wat er gebeurt, en is wat is, niet waar?

Citaat:
Oorspronkelijk geplaatst door Ulla Bekijk bericht
Een van mijn kinderen heeft i.v.m. met een bepaalde redenen 5 jaar nodig gehad om in en door te slapen en daarna moest ik zelf weer leren door te slapen, elk geluid hoor je dan. Nu al weer 18 jaar geleden. Dus ik weet zeker wat het is. Jarenlang moe geweest en daarna mijn leven in gericht. Dat was ook gewoon zo. Het waren mooie momenten, noodgedwongen rusten met kind slapend bij mij, wilde nergens anders. Dat soort dingen koester ik wel want ik knuffelde graag met mijn kinderen. Toen dat niet slapen over was wist ik niet wat me overkwam..maar toch was het een van de makkelijkste oefeningen in mijn leven.
Ik ken er alles van, ons oudste heeft er 4 jaar over gedaan, 3 jaar heeft zij bij ons in bed gelegen, het andere jaar moest één van ons twee er nog gaan bijliggen totdat ze in slaap viel. Lastige, maar mooie periode, het is maar hoe je het beziet hee?
Bedankt voor het delen.
__________________
Ik ben, toch niet?
Dorje is offline   Met citaat reageren
Reageren

Discussietools Zoek in deze discussie
Zoek in deze discussie:

Geavanceerd zoeken
Weergave

Colofon
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

vB-code is Aan
Smileys zijn Aan
[IMG]-code is Aan
HTML-code is Uit

Forumnavigatie


Alle tijden zijn in GMT (+ 1:00 uur), het is in deze tijdzone nu 17:50.


Forumsoftware: vBulletin®, versie 3.8.11
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Cultural Forum | Study at Malaysian University